ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗର କିରଣରେ ମୁଡ଼ିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଚନ୍ଦନ ସମାନ କିରଣରେ ଭୂଷିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ପରି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଆକାଶରେ ଶୀତଳ ବାତାସର ଛୁଆଁରେ ଗୀତ ଗାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ବାତାସ, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସପ୍ତସାଗର ଚିହ୍ନିତ ପୃଥିବୀକୁ ଚାରିଉଁଡେ ଘୂରି ଶେଷରେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଲା, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଦେହ ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥିଲା, ମାନେ ଆକାଶରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ ହୋଇ ରହିଛି। ସେଠାରେ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏକ ସୁଇର ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକୃତି ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତୁଫ ରହିଛି। ସେଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ, ଏକ ପାଏ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାପ ସହି, ସଦା ଉପବାସରେ ରହି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଓ ପେଟ ଶୁଖି ଗଠ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ତପସ୍ୱିନୀ ଏକ ବଡ଼ ଖୋଲା ମୁଁହରେ ବାତାସକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୁଣି ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବାତାସକୁ ହୃଦୟରୁ କେବେ ବାହାରିବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ, ଏହା ସେ କ୍ଷଣେକ୍ଷଣେ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଶୁଖିଗଲା, ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଝୁଲସିଗଲା, ଜଙ୍ଗଲର ପବନରେ ଅଳସା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଅଚଳ ରହି, ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବରେ ଅସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଏକ ଅଣୁ ରାଗରେ ନିବିଡ଼ ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତାକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଉନଥିଲା। ଏହା ଏମିତି ଯେ ମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜଳ ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚୁଲି ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ଲୋକ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି ରଖିଥିବା ମାନେ। ଏହି ସୁଇ ଆକୃତିକୁ ଦେଖି ବାତାସ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଭୟଭିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖିଲେ ଓ ବନ୍ଦନା କଲେ। "ଓ ମହାତପସ୍ୱିନୀ ସୁଇ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି?" — ବାତାସ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। "ଏହି ମହାତପସ୍ୟା ଅଦ୍ଭୁତ!" ବାତାସ ଏହି ଭାବନାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବାତାସ ମେଘମାଳାର ମାର୍ଗ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ବାୟୁ ଧାରାକୁ ଟପି, ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳକୁ ତଳେ ରଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏମିତି ଭ୍ରମଣ କରି, ଶେଷରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କୁ ଗଲେ, କାରଣ ସେ ସୁଇକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ପଚାରା ପଡ଼ିଲାବେଳେ, ବାତାସ ସହଦେବଙ୍କ ଚେଲାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ସବୁକିଛି ଦେଖିଛି।" "ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ତାହାର ନାମ ହିମବତ୍, ଏହା ବଡ଼ ଉଚ୍ଚ ଓ ବିଶାଳ। ଏହାର ଜାମାତା ହେଉଛନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଭଗବାନ। ଏହି ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ତପସ୍ୱିନୀ ସୁଚୀ ନାମକ ନାରୀ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। କିଏ କହିବ? ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷୁଦାକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କର ପେଟକୁ ବନ୍ଦ କରିଛନ୍ତି। ଶୀତ ଓ ଶିତଳତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁହ ଖୋଲି ଧୂଳିକଣା ଗ୍ରହଣ କରି, ଏବେ ତାଙ୍କର ଶିତଳ ଓ କ୍ଷୁଦା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଶିତଳତାକୁ ଛାଡ଼ି ଅଗ୍ନି ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଭୟ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ତପସ୍ୟା ଏକ ବର ପାଇଁ ହେଉଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଚଳିତ ଅପଶକୁ ନେଇପାରେ, ଏହିପାଇଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯିବା ଉଚିତ।" ବାତାସଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସୁଚୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବର ନେବାକୁ ହିମବତ୍ ଶିଖରକୁ ଯିବି।" ବ୍ରହ୍ମା ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, ସୁଚୀ ନିଜ ତପୋତେଜରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଓ ଅମରମଣ୍ଡଳରେ ବସିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ। ସୁଇର ଚିରାନ୍ତନ ଚକ୍ଷୁରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ନିଜ ଛାୟାରେ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଦେଖୁଥିଲେ। ରେଶମ ସୁଇ ସମାନ ଦୃଢ଼ତାରେ ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏବଂ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ପରି ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ନିଜକୁ ଲିନ କରିପାରୁଥିଲେ। ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ତାପର ଭୟରେ ସେ ମାଆର ଗଭୀର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବରେ ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପରେ ଲିନ ହେଉଥିଲା; ଦୁଃଖରେ ଲୋକମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି। ସୁଇ-ଛାୟା, ତପସ୍ୱି-ସୁଇ ଓ ନିଜ ସ୍ୱୟଂ ଏ ତିନିଟି ମିଶି ଏକ ତ୍ରିକୋଣ ତିଆରି ହେଲା, ଯାହା ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବାରାଣସୀ ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କଲା। ଏହି ତ୍ରିକୋଣ ତିନି ରଙ୍ଗର ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁ ଓ ଧୂଳି ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ନିଜ ଚିନ୍ତନ ଓ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ହୁଏ; ଏଠି ଏକମାତ୍ର ଶିକ୍ଷକ ହେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମା, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ରାଘବ। ପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ସୁଚୀଙ୍କ ଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଦାତା ବଡ଼ବାପା ଆସି ଆକାଶରୁ କହିଲେ, "ବର ନେବା, ଝିଅ।" ସୁଚୀ, ତିନି କ୍ରିୟାଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିହୀନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଭିତରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ—"ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସନ୍ଦେହ ଶୂନ୍ୟ, ବର ଦେଇ କଣ କରିବି? ମୁଁ ବିଶ୍ରାମ କରିବି, ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିବି, ଏବଂ ଖୁସିରେ ବସି ରହିବି। ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ଜାଣିଗଲି; ସନ୍ଦେହର ଜାଲ ଶାନ୍ତ; ମୋର ବିବେକ ଫୁଲିଯାଇଛି—ଏବେ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଯେପରି ଏଠି ଏମିତି ଅଛି, ସେପରି ରହିବି; ତଥ୍ୟ ଓ ଅତଥ୍ୟର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଛାଡ଼ି, ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏତେ ଦିନ ମୁଁ ଅବିବେକରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ଥିଲି, ଏକ ଅପ୍ରାପ୍ତ କନ୍ୟା ପରି ନିଜ କଳ୍ପନାରେ ବନ୍ଧିଥିଲି। ଏବେ ମୁଁ ନିଜ ଚିନ୍ତନରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଛି; ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅନାକାଙ୍କ୍ଷିତ ଜିନିଷ ମୋ ପାଇଁ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ।