ଓଡ଼ିଆ ଉପଖ୍ୟାନ: ସୃଷ୍ଟିର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ, ଦୁଧର ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱୀପଗୁଡିକ ଘିରି ରହିଛି। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୀର ଅଞ୍ଚଳ ଲଗାଇଛି, ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସ ଅଛି, କୁଶ ଦ୍ୱୀପର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକ ବୃହତ୍ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ପର୍ବତ ଗୁହା ରହିଛି। ଦହିର ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଏକ ଦ୍ୱୀପ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ ନଗର ଅଛି, ଶାକ ଦ୍ୱୀପର ପୂର୍ବ ଅଞ୍ଚଳ ଭଳି ଏହାର ଆକୃତି, ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦ୍ୱୀପ ରହିଛି। ଲୁଣ ର ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଦ୍ୱୀପର ମଧ୍ୟରେ ନଗର ଏବଂ ପର୍ବତ ଅଛି, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ବିଶାଳ ମେରୁ ପର୍ବତ ଏହାର ପରିବାର ପର୍ବତଗୁଡିକ ସହିତ ଭରି ରହିଛି। ପ୍ରଥମେ, ବାୟୁର ଝଂକାର ଦ୍ୱାରା ଏହା ତଳ ପଡ଼େ, ଏହା ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ି, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଏହା ଦେଶ ଦେଶ ଗୁଡିକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ। ବାୟୁ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଦେଖି, ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ସୂଚୀ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ, ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ସୂଚୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ରେ ରହୁଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲେ, ଜୀବମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ। ଘାସ ଅଜମିଥିଲା, କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଧୂଳି ଆବୃତ କରିଥିଲା, ଏହା ସଂସାରର ଗଠନ ଭଳି। ସୂଚୀ ଏକ ମୃଗମରୀଚିକା ନଦୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସାଗରର ଜଳ ଭଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଧନୁର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ମୃଗମରୀଚିକା ଝରା ଭଳି ଦେଖାଏ। ଏହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ପ୍ରତିପାଳକମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବଳ ବାୟୁର ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ଉଠିଥିବା ଧୂଳିର ଘୁରଣ। ସୂର୍ଯ୍ୟର କେସର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଲିପ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଚନ୍ଦନ ଭଳି ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ସୂଚୀ ଦେବୀ ଭଳି ଆକାଶରେ ଶୀତଳ ବାୟୁ ସହିତ ଗାନ କରୁଥିଲେ। ବାୟୁ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ଏହାର ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସାଗର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ଏହାର ବିଶାଳ ଶରୀର ଅନନ୍ତ ଦିଶାକୁ ଭରି ଦେଲା, ମାନେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡ ଭଳି ଆକାଶରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୂଚ ଭଳି ଆକୃତି ଉପରକୁ ଉଠିଛି, ମାନେ ଚୁଡ଼ ଭଳି। ସୂଚୀ ଏକ ପାଦରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାପ ସହି, ସଦା ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଏବଂ ପେଟ ଶୁଉଁ ହୋଇ ଗଠି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସୂଚୀ ଏକ ବଡ଼ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ପୁଣି ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ହୃଦୟରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା କରୁଥିଲେ। ସୂଚୀ ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଉଁ, ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ପିଡ଼ିତ, ଜଙ୍ଗଲ ଆନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ଶିରି ଯାଇଛି, ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ଅଚଳ ରହିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳ ହୋଇଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ, ଏକ ଅଣୁ ରାଗ ଦ୍ୱାରା ନିମିତ୍ତ ମନ ନିବିଶିତ ହେଲେ, ପୂରଣତା ଅନୁଭବ କରି, ଅନ୍ୟ କୁ ସ୍ଥାନ ଦେଉନଥିଲେ। ଏହା ଏହିପରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପାଣି ଦେଇଥିବା ଜଣେ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚୁଲ ଉଗିଥିବା ଜଣେ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଜଟା ଭଳି ରଖିଥିବା ଜଣେ। ବାୟୁ, ସୂଚୀକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରି, ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାର ଦେଖିଥିଲେ, ଭୟଭିତ ଭଳି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭେ ରହିଲେ। "ଓ ମହାତପସ୍ୱିନୀ ସୂଚୀ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ?" ବାୟୁ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। "ବିଶ୍ୱାସ୍ତର ତପସ୍ୟା ଅଦ୍ଭୁତ!" ବାୟୁ ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ମେଘ ମାର୍ଗକୁ ଉଡ଼ି, ବାୟୁ ଧାରାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ତଳେ ରଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରୁ ଉପରେ ଉଠି, ବାୟୁ ଇନ୍ଦ୍ରର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ପୁରନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ସୂଚୀ ଦେଖିବାର ଫଳରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ, ବାୟୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏବେ ସବୁ ଦେଖିଛି," ସହଦେବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦଳକୁ। ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଅଛି — ହିମବତ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବିଶାଳ, ଯାହାର ଜାମାତା ଅଛନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ। ଏହାର ଉତ୍ତର ଶିଖରରେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ତପସ୍ୱିନୀ ରହୁଛନ୍ତି — ସୂଚୀ ନାମରେ, ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ। ଏଠି ଅଧିକ କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ବାୟୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ଜନିତ ଖୁଦାକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ, ସୂଚୀ ତାଙ୍କର ପେଟ ଗହ୍ବରକୁ ବନ୍ଦ କରି ଦଢ଼ କରିଛନ୍ତି। ଶୀତ ଶମ କରିବା ଏବଂ ଉଷ୍ମା ପାଇଁ, ସୂଚୀ ମୁହଁ ଖୋଲି, ଧୂଳି ଗ୍ରହଣ କରି, ଏବେ ଶୀତ ବାୟୁ ଏବଂ ଖୁଦାକୁ ବନ୍ଦ କରିଛନ୍ତି। ସୂଚୀର ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ, ଶୀତ ଲାଗିବାର ଗୁଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଗ୍ନିର ଗୁଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମୀପ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ତପସ୍ୟା ଏକ ବର ପାଇଁ, ଯାହା ଅନର୍ଥ ଆଣିପାରେ; ଏହି ଜଣାଇ ବାୟୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସୂଚୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବର ପାଇଁ ହିମବତ ଶିଖରକୁ ଯାଉଛି," ବ୍ରହ୍ମା ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସୂଚୀ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଉଁ ହୋଇ, ଅମରମାନଙ୍କ ନିବାସରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସୂଚୀର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଛାୟା ସହିତ ଆରମ୍ଭ ଠାରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ କରୁଥିଲେ। ରେଶମ ସୂଚି ଦ୍ୱାରା, ସୂଚୀ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ; ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ଭଳି, ସୂଚୀ ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜେକୁ ଡୁବାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ଉଷ୍ମାର ଭୟରେ, ସୂଚୀ ତାଙ୍କର ମାତୃକ ଅନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ସମୟରେ, ସମ୍ମାନରେ, ଦୂରରୁ ନମ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।