ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାରେ, ଗୃଧ୍ରଟି ଏକ ଲୋହ ଇଂଜିକୁ ନେଇ, ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁରେ ଧରି ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନିରେ ରଖିଦେଲା, ଯେପରି ମନ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ । ଏହି ଇଂଜିକୁ ନେଇ, ସେ ଗୃଧ୍ର ଯେଉଁ ପର୍ବତକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇଂଜି-ପିଶାଚୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପ୍ରେରଣାରେ ବେଗରେ ହେଲା, ଯେପରି ମେଘ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଯାଏ । ସେଉଁଠି, ଏକ ବିରାଟ ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଯୋଗୀ ନିଜ ଚେତନାକୁ ନିଷ୍ପ୍ରୟାସ ଅବସ୍ଥାରେ ରଖେ । ସେ, ଏକ ଅଣୁ ମାତ୍ର ଚରଣାଗ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଗୃଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଏକ ଦେବୀ ପରି ବିସ୍ଥାପିତ ହେଲେ । ଲୋହ ଇଂଜିର ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପ୍ରାଣ୍ତରେ ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ଚାପିଦେଲେ, ଯେପରି ବଡ଼ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଚୂଡ଼ା ରଖାଯାଏ । ଏହି ଜୀବନ ଇଂଜିକୁ ଗୃଧ୍ର ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଖି, ସେ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯେପରି ଗନ୍ଧ ଚୁଆଁ ଉପରକୁ ଯାଏ । ଏହି ପ୍ରାଣ ଇଂଜି ଗୃଧ୍ର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉଠୁଥିବା ଗନ୍ଧ ପରି ବାହାରିଗଲା । ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କ ଭାର ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭାଡ଼ାମାନେ ଭାର ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି । ଲୋହ ଇଂଜି ଏଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଆଧାର ଭାବେ ରଖାଗଲା, କାରଣ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆଧାର ବିନା କୌଣସି ଅନୁଷ୍ଠାନ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ । ନିରାକାର କର୍ମ ଆଧାର ବିନା ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ଏହିପରି ଏକ ଆଧାରକୁ ନେଇ ସେ ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ । ପ୍ରାଣ ଇଂଜି ଲୋହ ଇଂଜିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଲା, ଯେପରି ଏକ ପିଶାଚୀ ଶିଂଶପା ଗଛକୁ ବା ଗନ୍ଧର ମାଳାକୁ ବାୟୁ ଘେରି ରହେ । ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସେଇ ଇଂଜି ଅନ୍ୟ ଏକ ଅରଣ୍ୟରେ ବର୍ଷର୍ଷ ଧରି ରହିଲେ । ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ତପୋବଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦାହ କରିପାରେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦକ୍ଷତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ । ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଶକ୍ର ତୀବ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦଶ ଦିଗକୁ ବାୟୁକୁ ପଠାଇଲେ । ପରେ, ସେ ନିଜେ ବାୟୁ ସହ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ । ବାୟୁ ଚେତନା, ତୀବ୍ର ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଥିବାରୁ, ସେଉଁଠି କୌଣସି ବାଧା ବିନା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ପରମ ଚେତନା ସବୁକୁ ଦେଖେ । ପୃଥିବୀର ସପ୍ତ ସାଗର ଧାରାର ସୀମାନ୍ତରେ, ବିଶାଳ ମାଇଦାନରେ, ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ମଧୁର ଜଳ ସାଗରର ଚକ୍ର, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ, ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ ଓ ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ । ସେ ମଦିରା ସାଗର, ତାହାର ଜଳଚର, ଗୋମେଦ ଦ୍ୱୀପ ଓ ତାହାର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଖିଲେ । ସେ ଶର୍କରା ସାଗରର ଖାଳ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପର୍ବତମାଳା, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଦ୍ୱୀପର ପୂର୍ବ ମଞ୍ଚ ଓ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ । ସେ ଦୁଧ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ବେସାମର୍ଥିତ, ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱେତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ, ତାଙ୍କ ସାଥି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପଦ୍ୱୀପ ସହିତ ଦେଖିଲେ । ଘୃତ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଘେରାଯାଇଛି, ଦେବମନ୍ଦିର ଓ କୁଶ ଦ୍ୱୀପ ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅଛି, ଅନେକ ପର୍ବତ ଗୁହା ସହିତ ଦେଖିଲେ । ଦହି ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ଚଳନଶୀଳ ନଗର ସହିତ, ଶାକଦ୍ୱୀପ ର ପୂର୍ବ ଆକୃତି ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୂମି ଦେଖିଲେ । ଲବଣ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ଅନ୍ତର୍ଗତ ନଗର ଓ ପର୍ବତ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ବଡ଼ ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ତାହାର ପରିବାର ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ । ବାୟୁର ଝୋକାରେ ସବୁ ପ୍ରଥମେ ଏହି ସବୁ ଚଳିଯାଏ, ଏହିପରି ଏହି ସଂସାର ଯାତ୍ରା ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ । ଏପରି ଭାବେ ବାୟୁ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଦେଖି, ହିମାଲୟର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୱିନୀ ସୂଚୀ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ । ଉଚ୍ଚ, ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ସେ ଅରଣ୍ୟବାସିନୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀର କର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରୁନଥିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟତାରୁ ଘାସ ଉଗିନଥିଲା, ମାତ୍ର ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ବିଆପ୍ତ ଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ସଂସାରର ରୂପାନ୍ତର । ସେଉଁଠି ମୃଗମରୀଚିକା ନଦୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଜଳ ପରି ଭରିଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏକ ମରୀଚିକା ଧାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେଉଁଠି ବିଶ୍ୱପାଳକମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅସୀମ ସୀମା ଓ ବାୟୁ ଚାଳିତ ଧୂଳିର ଚକ୍ର ପରି ଥିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟର କୁମ୍କୁମ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ରଞ୍ଜିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେ ଆକାଶରେ ଗାୟନ କରୁଥିବା ଦେବକନ୍ୟା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ବାୟୁ ଦେଇ ଶିତଳତା ଫେଳୁଥିଲେ । ବାୟୁ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାଗର ଚିହ୍ନିତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରି, ଶେଷରେ ପ୍ରମୁଖ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ଯେପରି ମହାମାଳା ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥାଏ । ସେଉଁଠି, ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଇଂଜି ରୂପ ଉତ୍ତୋଳିତ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଚୂଡ଼ା । ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାପ ସହିଥିବା, ସଦା ଉପବାସରେ ଥିବା, ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଓ ପେଟ ଶୁଷ୍କ ଏବଂ ଗଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏକ ଖୋଲା ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ସେ ବାୟୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୁନଃ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରୁ କଦାଚିତ୍ ଛାଡ଼ୁନଥିଲେ, ସଦା ଏହି କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ । ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଶୁଷ୍କ, ଅରଣ୍ୟ ବାୟୁରେ ଛିଣ୍ଡାଯିଥିବା, ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଅଚଳ, ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ । ପୂର୍ବରୁ ମନ, ଏକ ରତିକଣାରେ ନିବେଶିତ, ପୂରଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅନୁଭୂତିକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇନଥିଲା । ଏହି ସ୍ଥିତି ଏପରି, ଯେପରି କେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଜଳ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ବହୁଦିନ ପରେ କେହି ଚୁଲ ଆଉ ଲମ୍ବା କରିଥାଏ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚୁଲ ଗୁଛ ପରି ରଖାଯାଏ ।