ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—ଏଠି ଏକ ସୁକ୍ଷ୍ମ ସୁଇ ରହିଛି, ଯାହା କେବେ ଗଛ ଶିଖରରେ ଅଟକିଯାଏ, କେବେ ମକିର ଗୁଞ୍ଜନରେ ବାୟୁରେ ଡୋଳିଯାଏ, କେବେ ଶୁଷ୍କ ଓ ନିରସ ପବନରେ ଅସ୍ଥିର ଅଙ୍ଗୁଳି ଗୁଡିକୁ ଛୁଇଁଯାଏ। ଏହି ସୁଇ କେବେ ମଳ ମେଘର ଛାୟା ତଳେ, କେବେ ନିଜ ଅଙ୍ଗୁଳିର ଘାଏର ଗଭୀର ଗର୍ତ୍ତରେ, କେବେ ଘମ, ତୁଷାର, ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ରସରେ, କେବେ ଗଠି ଓ ପିଲାଳ ମାଉଣ୍ଡରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ଏହି ସୁଇ କେବେ ଧୁଳି, ପାଣି ଓ ମୋହରେ ରହେ, ତାର ନଖ ସାପର ଚମଡ଼ି ପରି କଠିନ ଓ ଅନ୍ୟଥା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ; କେବେ କୂଆ ପାଖରେ ରାସ୍ତା ଉପରେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର, ଜୁଆ ଓ ଉକୁଣ ଭରିଥିବା ଦେହକୁ ଭୟ କରେ। ଏହି ସୁଇ କେବେ ଶୁଷ୍କ, ଚିରା, ଚିରାଏଁ, ଦାଗ ଓ ଦଳିଆ ପାଣିର ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ; କେବେ ଠଣ୍ଡା ପବନରେ ମାଝିରେ ରାସ୍ତା ଉପରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଉକୁଣ, ଦାଗ, ରକ୍ତର ଦାଗ ଧାରଣ କରିଥାଏ; ନଖ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିବା ମୁଁହରେ ରକ୍ତ ଭରିଥାଏ; ବଡ଼ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚାପିଯାଇ, ଏହା ସେଉଁଠିଏ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଚଲିଯାଏ। ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ, ସୁଇ ଗ୍ରାମ ଗ୍ରାମ ଦେଖାଏ, ଏକ ଚିତ୍ରିତ କପଡ଼ା ପରି ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ; ଆସିଯିବା ଓ ଯିବାରେ ଅଳସିଯାଏ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରିଏ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ପ୍ରତିଟି ସହରରେ, ଏହା ସୂତା ଓ ଉପକରଣର ଗଠି ବୋଝା ବହନ କରେ; ତାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହା ବୃଷ ଦ୍ୱାରା ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ। ସୁଇ ଲୁଚିଯାଏ, ହସ୍ତ ରୁ ଅଳ୍ପ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ି ବିଶ୍ରାମ କରେ; ସୂତା ମୁଁହରେ ଟାଣିବାରେ ଅତିକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ କେଉଁଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। ଏହି ସୁଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କାନରେ ଲାଗି ଚେଧିପାରେ ନାହିଁ; କାରଣ ମନ ଅନ୍ଧକାର ହେଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କାମ କରେନି। କ୍ଲାନ୍ତ ସୁଇ, ମନର ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ବଙ୍କିଯାଏ, ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ; ଜଳରେ ଭାରି ପାଥର ଯେପରି, ତଳକୁ ବଙ୍କିଲେ ମଧ୍ୟ ଡୁବେନି। ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଗତି, ମନର ସ୍ୱରୂପ ଶକ୍ତିରେ, ଦିଗ୍ବଲୟରେ ଚାଲିଯାଏ, ଜଣେ ତୃଣକୁ ବାୟୁ ଚାପରେ ଘୁଞ୍ଚାଏ ଯେପରି। ସୁଇ ତାହାର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ସୂତାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତାନ୍ତିକୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ତାନା ମାନେ, ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିର ଚେଷ୍ଟାରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାଏ, ମହିଳା ହୃଦୟ ଏକତ୍ର କରି ସନ୍ତାନ ଦେଉଥିବା ପରି। ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିର ରସରେ, ସୁଇ ହୃଦୟକୁ ବିସ୍ତାର କରେ, ଏହିପରି ଏହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତା ଶେଷକୁ ତାନାରେ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ। ଲମ୍ବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ପୂରଣ ହୁଏ; ଏଠାରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଉଛି—ଛିରା କପଡ଼ାକୁ ସୁଇ ତୁରନ୍ତ ପୂରଣ କରେ। ସୂତାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା, ସୁଇ କପଡ଼ାର ହୃଦୟ ପାଇଁଯାଏ; ଏହି ଉଚ୍ଚ ପୂରଣରେ, ଏହା ଉଜ୍ୱଳତା ତୁରନ୍ତ ବୁନିଦିଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି। ଏହି ସ୍ଥିର ଆକୃତିରେ, ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେବାରେ, ସୁଇ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗେ, କର୍ମ ଫଳ ପରି। ସୁଇ ଅଳ୍ପ ଚଳିଲେ ଗୋଡ଼ ଧ୍ୱନି ପରି ଚିଧା କରେ; ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିଲେ ଥକାନି ଆସେ। ଏହା କପଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଚାରିପଟି ଚିଧା କରେ, ଦେହରେ ଦୀର୍ଘ ସଂସ୍କାର ତାନ୍ତିକୁ ଚଳାଇଏ, ଅନୁଭୂତି ପରି। ଦ୍ରୁତ ଚାଳି, ସୁଇ କପଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ତାର ମୁଁହ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ—ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମୂଳବିନ୍ଦୁକୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ସୂତା ରେଶମ କିମ୍ବା ତନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୁଇ ସମଭାବରେ ଚାଲିଯାଏ; ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ତଫାତ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ମୂର୍ଖତା। ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଚାପି, ଏହା ଜାଜ୍ୱଳ୍ୟମାନ ସୂତା ବହନ କରେ, ଅନନ୍ତ ସୂତା ଥୁଆଁ ପରି ଆଗକୁ ଦେଖେ। ଏହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ହେବାରୁ, ଗାଠି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ କମଳ ଜିନିଷରେ ପ୍ରବେଶ କରେନି, ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେ ଚାଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଧାର ମୁଁହରେ ଗାଠିଲେ ସୁଇ ଅପରିଶୀଳିତ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ରହିଯାଏ, ରାଜକୁମାରୀ ପରି ଅଭାଗା। ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି ନ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ରାସ୍ତା ଚାହେନାହିଁ; ଚିଧା କରିବା ପରେ, ସୁଇ ରୋକି ଦିଏଏଁ, କାନର ଲତାରେ ଝୁଲିଯାଏ। ହସ୍ତରୁ ପଡ଼ିଲେ, ସୁଇ କପାସ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଇଯାଏ, ମିତ୍ରତା ପରି; ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଭଳି ମିତ୍ରକୁ କିଏ ଚାହେନି? ସାଧାରଣ ଲୋକ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ମୋହ ଦ୍ୱାରା ମିଶିଯାଇଛି, ସେମାନେ ନିଜ ସମ ମିତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହେନାହିଁ। ତ୍ୟାଗିଲେ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି ଲୋହର କୋଠାରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ଧଉକାର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠିବାକୁ ଚାହେ। ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଶ୍ରୋତରେ ବସି, ହୃଦୟ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଇ, ଦୁଃଖର ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜୀବାତ୍ମାର ଶକ୍ତି ପରି। ସମାନ ବିରୋଧରେ, ଏହା ସମାନ ସହ ଚାଲେ; ଉଦାନର ବିପରୀତେ, ଉଦାନ ସହ ଚାଲେ। ଏହା ବ୍ୟାନରେ ବସି, ରୋଗ ଉତ୍ପାଦକ ହୋଇ, ସବୁ ଅଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବାହିତ, ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରେ ବେଦନା, ସ୍ଫୋଟ, ବର୍ଣ୍ଣବିକୃତି, ଓ ମଦ ଦେଉଛି। ସାଧାରଣତଃ ସଫାଇକର୍ମୀ ହାତରେ ଏହା ମିଳେ, ନଖ ଗଭୀରରେ ଶୁଏ, ଶିଶୁ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଚିଧା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ। ପାଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରକ୍ତ ଓ ମଳ ନାଳୀରେ ପ୍ରସାରିତ, ଅତି ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟରେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। କିଚି ମାଟିଆ ଗଭୀରରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମୁଁହ ନମାଇ ଶୋଇରହେ; ଇଚ୍ଛିତ ଜାଗା ପାଇଲେ, ଏପରି ଆଶ୍ରୟ କିଏ ଛାଡ଼ିବ? ଯାହାଙ୍କ ମନ କ୍ରୂରତା ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସ୍ତ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି; ଏହିପରି, ଉତ୍ସବରେ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ଲୋକ ବିରୋଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଏକ ମୁଦ୍ରାକୁ ବହୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ, ଜଣେ ଲୋକ ଗୁପ୍ତ ଦେଉଥିବା ପରି, ଅହଂକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଲାଯିବା ଦୁର୍ଲଭ। ଦୁଇଟି ଦାୟେଁର ଆକର୍ଷଣରେ ମନ ଆବୃତ ହେଲେ, ଲୋକ ନିଜ ନାଶ ଆଣେ; କିନ୍ତୁ ଚତୁର୍ ଲୋକ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ମୂର୍ଖତାରେ ନ ପଡ଼ନ୍ତି। କପଡ଼ାରେ ସୂତା ଭାଙ୍ଗିଯିବାରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ନାଶ ପାଏ; ଏପରି ଏହି ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର।