ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଦୈତ୍ୟୀ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ସୂଇ ଭୂତିନୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ଦେହ ଦୃଢ଼ ଓ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନ ଛାଡିପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ବାୟୁରେ ବହିବା ସହ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏହି ମୁଦ୍ରା ଦେହ ସେଠାରେ ମେଘପରି ଗଲିଗଲା। ଏହି ଭୂତିନୀ କେବେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ, କ୍ଷୀଣ, କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ମୋଟା ଲୋକଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁତର ରୋଗ ଭଳି ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲା। ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଜୀବନ ସୂଇ ଭିତରେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ରୋଗ ଭଳି ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲା। ଏହି ଭୂତିନୀର ଭ୍ରମଣ କେବେ କେବେ ତାଙ୍କର ମନକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦେଉଥିଲା, କେବେ କେବେ ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁଥିଲା। ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଦେହ ନେଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲା। ଭୂମିରେ ସେ ଧୂଳିରେ ଲୁଚିଯାଏ, ହାତରେ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଲୁଚିଯାଏ, ଆକାଶରେ ଚମକରେ ଲୁଚିଯାଏ, ବସ୍ତ୍ରରେ ତାନ୍ତୁରେ ଲୁଚିଯାଏ। ଏହି ସୂଇ ଦୁଃଖୀ, କ୍ଷୀଣ ଧୂଳି, ଶୁଷ୍କ ନଦୀ ଶଯ୍ୟା, ବୃଦ୍ଧ ଘାସ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାଏ। ଅର୍ଥହୀନ, ଛାୟାହୀନ, ଖାଲି, ଶ୍ୱାସ ଦେଉଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମକିରା ବାୟୁରେ ଉଡ଼ିଯାଏ, ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ରହିଥାଏ। ଏହି ସୂଇ ଗଠିତ ହଡ଼କା, କମ୍ପିତ ଭୂମି, ଅନ୍ୟର ବସ୍ତ୍ର ରେ ପ୍ରଭାର ମାୟା, ଶାଖାର ଶିରା, ଶୁଷ୍କ ବାୟୁ, ତରଙ୍ଗିତ ଆଙ୍ଗୁଠିର ଶାଖା, ମକିରା ଶବ୍ଦ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ନଦୀ ଶଯ୍ୟା, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଧୂଳି, ଘାଉର ଗହ୍ୱର, ପସିନା, ତିନି, ଦୁଷିତ ରସ, ଗଠିତ ସନ୍ଧି ଓ ପିଲାପୋକର ଗୁହାରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା। କେବେ ଧୂଳି, ଜଳ ଓ ମୋହରେ, ସାପର ଚମଡ଼ି ପରି ଖରାପ ନଖରେ, କେବେ କୁଆ ପାଖରେ ରାସ୍ତାରେ, ନଦୀ ଭୟରେ, ଉକୁନ ଭରା ଷ୍ଟିଥିଲା। ଏହି ସୂଇ କେବେ ଶୁଷ୍କ, ଫାଟିଯାଇଥିବା, ମାଝିରେ ଛିଦ୍ର, ମାଟିର ଦଲିଆ, ଥଣ୍ଡା ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ଉକୁନ, ଦାଗ, ରକ୍ତ, ନଖ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ମୁଖ, ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚାପି ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଯିଏ ଟାଣୁଥିଲେ ସେଉଁଠି ଏହା ଘସିଯାଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି, ଗାଁ ଗାଁ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲା, ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର ପରି, ଆସିଯିବା ଓ ଯିବାରେ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସହରରେ ସୂତା ଓ ଉପକରଣ ବୋହି ଚାଲୁଥିଲା, ତାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ଘୁଞ୍ଚାଯାଉଥିଲା। କେବେ ଲୁଚି, ହାତରୁ ଗଡ଼ିଏ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା, ସୂତା ମୁଖରେ ଟାଣାଯିବାରେ ଛିଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସୂଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କାନ ପାଖରେ ଲାଗିଲେ ଭେଦ କରୁନଥିଲା, କାରଣ ମନ ମୂଢ଼ ହେଲେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ କାମ କରିପାରେନି। ଏହି କ୍ଲାନ୍ତ ସୂଇ ମନର ସୂଇ ଦ୍ୱାରା ବାଙ୍କା ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲା, ଜଳ ଭିତରେ ଭାରି ପାଥର ପରି, ତଳକୁ ଯାଉନଥିଲା। ଏହି ଜନ୍ମ ଚକ୍ର ମନର ସାର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଏ, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଘାସର ତୀର ପରି। ଏହି ସୂଇ ତାଙ୍କର ମୁଖରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତାକୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଚମତ୍କାର ତାଣ୍ଡାରେ ଉପର ଶକ୍ତି ଚେଷ୍ଟାରେ, ଜଣେ ନାରୀ ହୃଦୟରେ ଏକ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବାପରି। ଏହିପରି ଉପର ରସରେ, ସୂଇ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସାରିତ କରେ, ସୂତାର ଶେଷ ଲୁମରେ ଦେଇଥାଏ। ପୁରୁଣା ଛିଁଡ଼ା ବସ୍ତ୍ରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସ୍ତୁ ଆସି ବିଚାର ବିନା ପୂରିଦିଏ, ଯେପରି ସୂଇ ଛିଁଡ଼ା ବସ୍ତ୍ରକୁ ତୁରନ୍ତ ପୂରିଦିଏ। ସୂତାର କିରଣ ଟାଣି ନେଉଥିବା ସୂଇ ବସ୍ତ୍ରର ହୃଦୟକୁ ଅଧିକାର କରେ, ଏବଂ ସେଇ ଉପର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭା ତୁରନ୍ତ ବୁନାଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି। ଏହି ନିର୍ମିତ ରୂପ ଯାହା କ୍ଲାନ୍ତିର ପୂରଣ, ତାହା ଦୈତ୍ୟୀ ସୂଇକୁ କର୍ମ ଫଳ ପରି ହୃଦୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲା। ସୂଇ ହଳକା ଚଳନରେ ଖୁରର ଶବ୍ଦ ପରି ଛିଦ୍ର କରେ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଚଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଲାନ୍ତି ଆଣିଥିଲା। ସେ ବସ୍ତ୍ରରେ ସୂତାକୁ ଚାରିପଟେ ଛିଦ୍ର କରି ଚଳାଏ, ଏବଂ ଦେହରେ ଦୀର୍ଘ ସଂସ୍କାର ସୂତା ପରି, ଅନୁଭୂତି ପରି ଚଳାଏ। ତୀବ୍ର ଚାପରେ ସୂଇ ବସ୍ତ୍ରରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ମୁଖ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଜୀବନ ମୂଳକୁ ଘାତ କରନ୍ତି। ସୂତା ଲଗାଇଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ସୂଇ ସହଜରେ ଦେଖେ—'କେମିତି ଏହାକୁ ଭେଦିବି?' ଏହା ତୀବ୍ର ଇଚ୍ଛାର ଲକ୍ଷଣ। ରେଶମ କିମ୍ବା କପାସ ବସ୍ତ୍ର ଯେଉଁଥିଲା ମଧ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୂଇ ସମାନ ଭାବେ ଯାଏ; ନୀତି ଓ ଅନୀତି ତଫାତ ଅବହେଳା କିଏ କରିବା? ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଆଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଚାପି, ଚମକୁଥିବା ସୂତା ବୋହି, ଅନନ୍ତ ସୂତା ଉଗଳୁଥିବାପରି ଆଗକୁ ଦେଖେ। ସୂଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ହୋଇଥିବାରୁ, ସୂତା ଲଗାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୃଦୁ ଜିନିଷରେ ଦେଖା ଦେଉନଥିଲା, ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେ ଚଳିଥିଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଗଧାର ମୁଖରେ ଲଗାଯାଏ, ଏହି ସୂଇ ଭେଦ କରେନି, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଦୁଃଖୀ ରହିଯାଏ, ରାଜକୁମାରୀ ପରି। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ ନଦେଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏହି ସୂଇ କୌଣସି ପଥ ଖୋଜେନି; ଛିଦ୍ର କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, କାନର ଲତାରେ ଲଟକି ରହିଯାଏ। ହାତରୁ ପଡ଼ିଲେ, କପାସରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ରହିଯାଏ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପରି; ନିଜ ସ୍ଵଭାବ ସମ ମିତ୍ର ଦେଖି କିଏ ଆନନ୍ଦ ମାନେନି? ସାଧାରଣ ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼ ଗୁଣରେ ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ସମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କି? ଏହି ସୂଇ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବାପରେ, ଭିତରେ ଚଳିଥିବା ଶକ୍ତି ଲୋହା ଘରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ହୁଁକାର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଏହି ସୂଇ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ପ୍ରବାହରେ, ହୃଦୟ ପଦ୍ମ ଭିତରେ ଚଳିଥାଏ, ଦୁଃଖର ଶକ୍ତି ତୀବ୍ର ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଜୀବନ ଶକ୍ତିର ଚେଷ୍ଟା ପରି। ସମାନ ପ୍ରତିକୂଳତାରେ, ଏହି ସୂଇ ସମାନ ସହ ଚଳିଥାଏ; ଉଦାନ ବିପରୀତ ହେଲେ, ଉଦାନ ସହ ଚଳିଯାଏ।