ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବଡ଼ କଳା ରାକ୍ଷସୀ, ଯାହା କ୍ୟାଟ୍ସ୍-ଆଇ ମଣିର ଚୂଡ଼ା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା। ସେ ଏକ କଳା ମେଘର ଧାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ମେଘର ଆକୃତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକ ବୃକ୍ଷର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଏକ ମଣିଷର ଆକୃତିକୁ ନେଲେ, ଏବଂ ତା’ପରେ ଏକ ହାତର ଆକୃତିକୁ ନେଲେ। ଏହିପରି ସେ ଏକ ବିସ୍ତାର ମାପରେ ବଦଳିଗଲେ, ପରେ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠିର ଆକୃତି ନେଲେ; ପୁଣି ଏହା ଏକ ମସୁର ଦାଣା ଭଳି ହେଲା, ତା’ପରେ ଏକ ସୁଇର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲା। ବିଳମ୍ବିତ ହେଇ, ଏହି ସୁଇ ଏକ ଚମକୁଥିବା କମଳ ତନ୍ତୁ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ସମାନ ଉପରେ ଉଭା ଥିଲା। ସେଇ କଳା ସୁଇ ଏତେ ମୃଦୁ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ତାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ବେପରୁଆ ଭାବେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିଲା। ଏହି ସୁଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାର କୌଣସି ଲୋହା ଦ୍ରବ୍ୟ ନଥିଲା; ଏହା ମାନସିକ ଚେତନାର ଖେଳ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯିବା ସୁଇ ଭଳି। ଏହି ସୁଇ ମଣିର ଭଳି ମୃଦୁ ଏବଂ ମନର କଳ୍ପନା ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲା, ଏହା ବେରିଲ୍ ମଣିର ଆଲୋକର ଧାରା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦଣ୍ଡମାଳାର ଭଳି ଗ୍ରାସିମାନ୍ୟ ଥିଲା। ଏହା କଳା କମଳ ତନ୍ତୁର ଶିଖା ଭଳି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବହୁଥିଲା, ଏହାର ଏକ ବାସ୍ତବିକ ଛିଦ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଆକାଶର କନିକା ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ପାରଦର୍ଶି ଥିଲା। ସେଇ ସୁଇ ନିଜ ଶିଖାରେ ଏକ ସୂତା ଧରିଥିଲା, ମୃଦୁ ପୁଛ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଶିରୋଭାଗ ସହିତ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୌନବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲା। ଦୂରରୁ ଏହି ସୁଇ ଦୀପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଦୂରରୁ ଏହା ଆକର୍ଷକ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ କିଛି କହିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଅର୍ଧ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ସେ ଏକ ସୁକୁମାର ଦୀପଶିଖା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚୁଲି ରେଶମ ଭଳି ମୃଦୁ, ଲାଲାଟ ନୂଆ ଗୁସୁଁ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏକ ଖେଳିଥିବା ଯୁବତୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସୂତା ଜଗତ ଦେଖିବା ଉତ୍ସୁକତାରେ କମଳ ତନ୍ତୁ ଭଳି ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା, ଏହା ମୂଖ୍ୟ ନାଡୀ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା, ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ବାହାରକୁ ବିକିରଣ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ନିଜ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବାହାରକୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା, ଏହି ଚେତନାର ଧାରା ବୌଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗୀଙ୍କ ଭଳି ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଶୂନ୍ୟତା ତତ୍ତ୍ୱ ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏକ ଛିଦ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ହଳୁକ ବାୟୁ ଭଳି, କିମ୍ବା ଆଲୋକ ହରାଇଥିବା ସୁଇ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କିନ୍ତୁ ଅଦୃଶ୍ୟ। ସେ ଧରାପଡିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଉପଯୋଗ କରାଯିବାକୁ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ନିଜେ ଏଥିରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ—ହେ, ଅଜ୍ଞାନ କିପରି ଚମତ୍କାର ଦେଖାଯାଏ! ସୁଇର ଶିଖା ସହିତ, ସେ ଏହାର ଶୂନ୍ୟତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ନିଜ ମନସ୍ଥ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଭାବେ ବସିଥିଲେ। କୌଣସି ବିଚାର ଛାଡ଼ି, ସୁଇର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନର ମୂଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା ଆକାଂକ୍ଷିତ ହେଲା; ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବିଚାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏକ ଜିନିଷ, ଯଦିଓ କ୍ଷମତାଶାଳୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ, ମନର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବଦଳିଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ଆଇନାରେ ମନ ଚାହେଁଥିବା ଆକୃତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଏକ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ତାହା ବିକୃତ ହୁଏ। ଏହି ରାକ୍ଷସୀ, ଯିଏ ଏକ ସୁଇର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ସେ ମହାମୃତ୍ୟୁକୁ ବି ସୁଖଦ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଏକ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ କେତେ କଷ୍ଟକର! ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଯେପରି ଝାଁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଜିନିଷରେ ଅତି ଗର୍ବ କରି ନଶ୍ଟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ଭକ୍ଷଣ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, ଦେହ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ। ଅତି ଆସକ୍ତ ଅଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ, ନଶ୍ଟି ମଧ୍ୟ ସୁଖଦ ଲାଗେ; ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଦେହ ବିହୀନ ଏବଂ ସୁଇ ଭଳି ଆକୃତି ରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ସତ୍ତା ସେଇ ସୁଇରେ ଆସକ୍ତ ହେଲା, ଏହିପରି ଜନ୍ମ ହେଲା "ଜୀବନ ସୁଇ"ର—ଏହା ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ନିରାକାର, ଆକାଶର କ୍ରିୟା ଦେହ ଭଳି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଧାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସାର ସୂତ୍ରମୟ, ତୀବ୍ର ବେଦନାର ଆକୃତି, ଏବଂ ଏକ ଛିଦ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଭଳି ଚମତ୍କାର ଥିଲେ। ସେ ଏକ ତଳୱାରର ଧାର କିମ୍ବା ପ୍ରମାଣୁ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭଳି, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଧାରା ଭଳି, ସୂକ୍ଷ୍ମ କଳାର ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବର, ମନର ଗତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଜୀବନର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭେଦିବା ଚେଷ୍ଟାରେ ଏଠି ରହିଗଲେ। ଏଭଳି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଦୁଇଟି ସୁଇର ମିଶ୍ରଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହା ବନ୍ୟ ଧାନ ଚାମୁର ଭଳି ପତଳା ଏବଂ ପଟ ସୂତର ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ। ସେ ଏହି ଦୁଇ ସୁଇ ଆକୃତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦି ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏବଂ ତା’ପରେ ଦଶ ଦିଗରେ ଭୟାନକ ଭାବେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିରେ, ସେ ହେଲେ କେବେ ହ୍ରସ୍ୱ କେବେ ଭାରୀ; କ୍ରବ ଭଳି ଭୟାନକ ଆକୃତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁଇ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଅତି ସ୍ୱଳ୍ପ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ହୁଏ; ସେଇ ସୁଇ ଭଳି ପିଶାଚତା ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ସୁଇ ଭଳି ପିଶାଚ ଦେହ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଥୋଳ ଦେହ ତା’ଠାରେ ଶରଦ ମେଘ ଭଳି ଲୟ ହୋଇଗଲା।