ସୃଷ୍ଟିରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା—ସେ ହେଉଛି ଭିଷୂଚିକା, ସୂଇ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକୃତିରେ ଥିବା ଏହି ଦୈତ୍ୟୀ। ସେ ମାୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କ୍ଷତି ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଭିଷୂଚିକା ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଆନ୍ତି, କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୂର୍ଖ, ଅସ୍ଥିର, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତି କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ଅଟକନ୍ତି। ସେ ଶ୍ୱାସରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହୃଦୟ ଏବଂ ପ୍ଳୀହା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗକୁ ଭେଦ କରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ରେଖା ପରି ଭାବେ ଭିଷୂଚିକା ରୂପେ ବାୟୁ ରୋଗ ହେଇ ଦେହରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ଏହି ଭିଷୂଚିକା ଧର୍ମିକ ହେଉ କି ଅଧର୍ମିକ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମିକମାନେ ପାଇଁ ଏହି ରୋଗକୁ ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଛି। ହିମାଲୟର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ କର୍କଟୀ ନାମକ ଏକ ଦୈତ୍ୟୀ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଭିଷୂଚିକା ବି ଡାକାଯାଏ; ସେ ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଏକ କନ୍ୟା। ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହାକୁ ଜଣେ ରୋଗୀଙ୍କ ବାମ ପାଟିରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ଏହି ହାତରେ ମୃଦୁତାରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁଦେବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ କର୍କଟୀ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ହିମାଲୟ ପାହାଡକୁ ପଳାଇଯାଉଛି, ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଧୂଳି ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଉଛି। ଏହି ସମୟରେ ରୋଗୀ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅମୃତର ହ୍ରଦରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଜରା-ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଭିଷୂଚିକା ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚଳି, ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ନିଜ ଅବିନାଶୀ, ପରମ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ନଗରକୁ ପୁନଃ ଫେରିଯାଇଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଏକ କଳା ଦୈତ୍ୟୀ, ଯାହା କ୍ୟାଟ୍ସ୍-ଆଇ ରତ୍ନର ଶିଖର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଅଳ୍ପକାଳ ପାଇଁ କାଳି କଳା ମେଘର ରେଖା ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ମେଘ ଆକୃତି ଛାଡ଼ି ଗଛର ରୂପ ନେଲା, ପରେ ମଣିଷ ଆକୃତି, ତା'ପରେ ହାତ ପରି ଛୋଟ ହେଲା। ପଛରେ ଏକ ହାତର ଆକୃତି, ପୁଣି ଆଙ୍ଗୁଠି ପରି, ପରେ ଡାଲର ପରି ଛୋଟ ହେଲା, ଅନ୍ତେ ସୂଇ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଏହି ସୂଇ ପରେ ରେଶମ ସୂଇ ପରି ସୁନ୍ଦର ହେଲା, ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଚିନ୍ତାର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଭୟ ଦିଶାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି କଳା ସୂଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୃଦୁ ଓ ଦୋଷରହିତ ଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରାକାର ହୋଇ ଆକାଶରେ ବହୁଥିଲା। ଏହି ସୂଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଲୋହା ନଥିଲା; ଏହା ମାନସିକ ଚେତନାର ଖେଳ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୂଇ ପରି। ଏହି ସୂଇ ମଣିର ସୂଇ ପରି ମୃଦୁ, ମନସ୍କଳ୍ପନା ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ବେରିଲ୍ ରେଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଳାକା ତାର ପରି ସୁନ୍ଦର। କଳା ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁ ପରି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବହୁଥିବା, ଛୋଟ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିରା, ଆକାଶର ଛାତ୍ର ପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ସେ ନିଜ ଅଗ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ତାର ଧରିଥିଲା, ମୃଦୁ ପୂଛ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶୀର୍ଷ ନେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୌନ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଦୂରରୁ ଏହା ଦୀପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା; ଦୂରରୁ ଏକ ଆକର୍ଷକ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ କିଛି କହୁଥିବା ପରି ଲାଗିଥିଲା। ଅଧଖୁଲା ଚକ୍ଷୁ, ମୃଦୁ ଦୀପଶିଖା ପରି, ରେଶମ ଚୁଲି, ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି ଛୁଆଁ ଅଛି, ଏକ ଖେଳିଅଳି କନ୍ୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ତାର ଉପଚାସ୍ଥିତ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି, ବାହ୍ୟ ଜଗତକୁ ଜାଣିବା ଉତ୍ସୁକତାରେ, ପ୍ରଧାନ ନାଡି ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ମାନସିକ ସ୍ରୋତ ପରି ବାହାରି ଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୂନ୍ୟତା ତତ୍ତ୍ୱ ପରି, ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାୟୁର ମୃଦୁ ସ୍ପନ୍ଦନ, କିମ୍ବା ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଉଥିବା ସୂଇ ପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ସେ ଧରାପଡିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଉପଯୋଗ କରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ନିଜେ ଏହା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ନାହିଁ—ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କିପରି ଖେଳ ଦେଖାଏ! ସୂଇର ଅଗ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହାର ଶୂନ୍ୟତା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ନିଜ ମନସ୍କଳ୍ପନାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ବସି ରହିଲେ। ଚିନ୍ତା ଅଭାବରେ, ତାଙ୍କ ମନ ଅନେକ ବିଷୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଥିଲା, ଏଠିରେ କୌଣସି ଆଗପଛ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ। ଏକ ଜିନିଷ ଯଦିଓ କ୍ଷମତାଶୀଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ, କିନ୍ତୁ ମନସ୍କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଆଇନାରେ ଚାହିଁଥିବା ଆକୃତି ବିକୃତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ରାକ୍ଷସୀ, ଯିଏ ସୂଇ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ନିଜ ବଡ଼ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ବଡ଼ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ସୁଖଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଏକ ଜିନିଷରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ କିପରି ଦୁର୍ଲଭ! ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହକୁ ପାଲି ହେଲେ, କୁସମ୍ବା ପରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ମନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଜିନିଷରେ ଅତି ଗର୍ବ କରି ନଶ୍ଟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ସ୍୵ାଦରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, ଦେହର ବିନାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଅତି ଆସକ୍ତ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ବିନାଶ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଦେହହୀନ ଓ ସୂଇ ଆକୃତିରେ ଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ପରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଏହି ସୂଇରେ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ଏଭଳି ଜୀବନ୍ତ ସୂଇ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଯାହା ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ନିରାକାର, ଆକାଶ ଚଳନା ତାଙ୍କ ଦେହ ହେଲା। ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ତାନ୍ତୁ ଧାରା ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ପ୍ରାଣ ତନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସାର, ତୀବ୍ର ବେଦନା ରୂପ, ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ତଳୱାରର ଧାର ପରି, କିମ୍ବା ଅଣୁ ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ରେଖା ପରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ କଳାର ରୂପ ନେଇଥିଲେ।