ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଲୀଳା ଏହି କଥା କହି ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ—ଏକ ମନୋହର ପଦ୍ମ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରି। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଏକ ସୁସ୍ଥିତ ବାୟୁ ରୂପେ ରାଜାଙ୍କ ନାକରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହା ବାଂଶର ଖୋଳ ମାନେ ବାୟୁ ଯାଉଥିବା ଭଳି, ଶତାଧିକ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ନେଇ ଏହି ପ୍ରାଣ ରାଜାଙ୍କ ନାକର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ମଣିମାଣି ଧାରଣ କରେ। ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଚାହାଣି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ଉଜାଗର ହେଲା, ପଦ୍ମର ପଦ୍ମ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଭଳି, ପାଣିରେ ପଦ୍ମର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ ଯେପରି ଲାଗେ। ଦୀରେ-ଦୀରେ ତାଙ୍କର ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଫୁଲର ଗୁଛ ଭଳି ମାଟିରେ ରଙ୍ଗିନ ହେଲା, ପାହାଡର ଲତା ଜାଲ ଭଳି ଅଭିରୂପ ହେଲା। ଏହିପରି ତେଜରେ ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ମୁହଁରୁ ଅନେକ କିରଣ ଅନ୍ତରାଳ ଉଜାଗର କଲା। ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଓ ଜୀବନତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ନବ ପତ୍ର ଭଳି ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଚମକିଲା। ରାଜା ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଦୁଇ ଚକୁ ଖୋଲିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ଉଜାଗର କରୁଥିଲା। ଏହି ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ ଭଳି ବୃଦ୍ଧି ନେଲା, ଏବଂ ରାଜା କହିଲେ, “ଏହି ଉଜ୍ୱଳ ଗୃହରେ କିଏ ଉପସ୍ଥିତ?” ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୀଳା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଲେ, ଯେଉଁଥି ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୀଳା କହିଲେ, “ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।” ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୀଳା ସମ୍ମାନରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଲେ—ସମାନ ଭାବ, ସମାନ ରୂପ, ସମାନ ଦେଖା, ସମାନ କଥା, ସମାନ ପ୍ରୟାସ, ସମାନ ଆନନ୍ଦ, ସମାନ ଉପସ୍ଥିତି। ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? ଏହି କିଏ? ଏହି କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?” ତେବେ ଲୀଳା ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା କହିବାକୁ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ମୁଁ ତୁମର ପତ୍ନୀ, ଆଗରୁ ତୁମ ସହ ଉପଯୁକ୍ତ ହୋଇ ବଢିଛି, ଅତି ସନ୍ନିକଟ ଭାବରେ ତୁମ ସହ ରହିଛି, ଯେପରି କଥା ତାହାର ଅର୍ଥ ସହ ଏକତ୍ର ରହିଥାଏ।” “ଏହି ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ ଲୀଳା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଲାଗିଛି; କିପରି ଏହି ହେଲା ମୁଁ କହିବି। ଯିଏ ଏଠାରେ ମହା ସୁନା ରଥରେ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଛି, ସେ ହେଲେ ତ୍ରିଲୋକର ଶୁଭା ମାତା ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ। ଆମେ ଯେତେ ଉପାଧି ଅର୍ଜନ କରିଛୁ, ତାହାର ଫଳରେ ସେ ଏଠାରେ ତୁମ ସାମ୍ନା ଆସିଛି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମହାରାଜ, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଅନ୍ୟ ଜଗତରୁ ଆଣିଦିଆଯାଇଛ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମା ରାଜା ଚମ୍ପା ମୁଖ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଲା ଧାରଣ କରି, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ସରସ୍ୱତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପକାରୀ, ଦାନଦାତ୍ରୀ, ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଓ ଧନ ଦିଅ।” ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଉପସ୍ପର୍ଶ କଲେ, କହିଲେ, “ତୁମେ ପୁତ୍ର ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ। ତୁମ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଦୂର ହେଉ; ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ; ଲୋକମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ରହୁନ୍ତୁ; ରାଷ୍ଟ୍ର ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ; ଶ୍ରୀ ସଦା ଚମକୁ।” ଏହି କଥା କହି ସରସ୍ୱତୀ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ପଦ୍ମ ସହ ଜାଗି ଉଠିଲେ। ଲୀଳା ନିଜ ପ୍ରିୟପତିଙ୍କୁ ଖେଳରେ ଅଙ୍କ ଦେଲେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍କ ଦେଲେ; ପୁନଃପୁନଃ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ସମୟରେ ରାଜ ମହଳ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ ରେସା ହୋଇଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଉତ୍ତେଜନାରେ ମହଳ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଥିଲା। ବିଜୟ, ଶୁଭା ଓ ମଙ୍ଗଳର ଗଭୀର ଧ୍ୱନି ଲାଗିଥିଲା; ମହଳ ଉଲ୍ଲସିତ, ପୁଷ୍ଟି ଲୋକ, ରାଜସଭା ଓ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସିଦ୍ଧା ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଡ଼ମ୍ବ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, କହଳ, ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚ୍ୱାସିତ ହୋଇଥିଲା। ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ ଶୁଣ୍ଡ ଉଉଁ ଉଉଁ କରି ଉଠାଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ମହଳରେ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କ ହାତ ତାଳିର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ତଳିଥିଲା। ଲୋକମାନେ ଏକାଉଁ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ, ଫୁଲ ମାଳା ଓ ମୁକୁଟର ରୂପରେ ମହଳ ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମନ୍ତ୍ରୀ, ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଛିଁଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଆକାଶ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଖେତ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଦିରା ମତ୍ତ ଚୁଡ଼ି ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଗଳ ଖେଳରେ ଚପଟି ହେଉଥିଲା, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଫୁଲର ଧୂଳି ଉଉଁ ଉଉଁ ଉଠିଯାଉଥିଲା। ମେଘ ଚାଦର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ରାଜମହଳର ଦ୍ୱାରରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମୁହଁ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଦୂର ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରିୟା, ଅନ୍ୟ ଜଗତରୁ ଫେରି ଆସିଥିବା ବିଷୟରେ। ଏହି ଘଟଣାର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମା ରାଜା ଚାରି ମହାସାଗରର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରତ ସ୍ନାନ କଲେ। ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଫେରିଲାପରେ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ଲୀଳା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୀଳା, ଓ ରାଜା ଏବେ ଜୀବନ ମୁକ୍ତ ଓ ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦୁଃସାହସ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ପ୍ରେମୀ ଜନ ତାଙ୍କର ମିଳନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦୟା ଓ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ, ପଦ୍ମା ରାଜା ଦୁଇ ଜଗତରେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଇଲେ। ଅବଧି ବ୍ୟାପି ଅଦ୍ୱୈତ ଖେଳ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗୃତ ହୋଇ, ରାଜା ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ପରିଚାଳନା କଲେ। ଜୀବନ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ, ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମାୟା ଦୂର, ମନ ଅନାସକ୍ତ ଓ ପ୍ରକୃତିକ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା।