ଏକ ଦିନ, ଜଣେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଇଲା: "ବାଳକ, ଆମକୁ କୁହ, କିପରି ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା? କଣ ଘଟିଲା, ରାସ୍ତାରେ କ’ଣ ଦେଖିଲା, କେଉଁଠି?" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଦେବୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ହଠାତ୍ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲି; ମୋ ଅବସ୍ଥା ଅମାବାସ୍ୟାର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ହୋଇଗଲା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷ ହେବାର ଅଗ୍ନିରେ ମୁଁ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ କୌଣସି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଘଟଣାର ଜ୍ଞାନ ରଖିନଥିଲି; ମୋ ଆଖି ଉପରେ କମ୍ପିତ ପାଉଁପତ୍ର ଭଳି ପିଲେଇ ମୁଁ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲି। ସେଇ ମୃତ୍ୟୁସମ ଅଚେତନତାର ଶେଷରେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ମୁଁ ହଠାତ୍ ଏକ ଅଜଣା ଆଲୋକ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଏକାଏକି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲି। ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶରେ, ମୁଁ ବାୟୁର ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲି; ଯେପରି ଗନ୍ଧ ଏକ ସ୍ତ୍ରୋତରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଆଯାଇଛି। ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୃହ ଦେଖିଲି, ଯାହା ତାହାର ମାଲିକ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ଦୀପମାଳିକାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନିର୍ଜନ ଏବଂ ଏକ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟା ରହିଛି। ମୁଁ ମୋର ଭାର୍ତ୍ତା ବିଦୁରଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଫୁଲରେ ଆବୃତ, ମାନେ ଫୁଲବାଗିଚାରେ ମଧୁପରି ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧର ଶ୍ରମରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ନିଦ୍ରାକୁ ବିଘ୍ନ କରିନଥିଲି। ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମୁଁ ମୋର ଅନୁଭବ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲି, ହେ କୃପାମୟୀ, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ। ହେ ହଂସଗତି, ମନୋହର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବୀମାନେ, ଚଳ ଆମେ ଏହି ଶବଶୟ୍ୟାରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଠାଉ। ଏହିପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣକୁ ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ପରି ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହି ପ୍ରାଣ ବାୟୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ରାଜାଙ୍କ ନାକରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହା ବଂଶୀ ଖୋଲରେ ବାୟୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନାକର ଗହ୍ବରରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲା, ଏବଂ ଏହା ସହ ଶତଶଃ ଅନୁଭୂତି ନେଇ ଗଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ମଣି ଧାରଣ କରିଥାଏ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଜୀବନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବିକିରଣ କଲା, ପଦ୍ମରେ ପଦ୍ମ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି ତାଙ୍କର ଚେହେରା ଅନ୍ୟ ପଦ୍ମର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଗଲା। କ୍ରମେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ମାଟିରେ ଫୁଲ ଗୁଛ ପରି କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲତା ଜାଲି ପରି ଶୋଭା ପାଇଲା। ତାପରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ, ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ରୁ ଆଲୋକ ଝରି ଗୃହକୁ ଆଲୋକିତ କଲା। ସେ ତାଙ୍କର ମୃଦୁ ଏବଂ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମେଘମାଳାରେ ଶିଶୁପ୍ରକୋପ ପରି ବିସ୍ତାର କଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଭା ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ୍ର ଆଲୋକର ଉତ୍ସ, ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମନୋହର ଓ ଆଲୋକିତ। ସେ ଉଠିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓଜସ୍ବୀ ହୋଇ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଉନ୍ନତ ହେଉଥିବା ଦେଖାଗଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: "ଏଠି କିଏ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହରେ କିଏ ବସିଛନ୍ତି?" ତାପରେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଇଟି ଲୀଳା ରୂପ ଦେଇ କହିଲେ, "ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।" ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନମ୍ରତାରେ ଦୁଇଟି ଲୀଳା ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ସମାନ ଆଧାର, ସମାନ ରୂପ, ସମାନ ଆକୃତି, ସମାନ ଭାଷା, ସମାନ ଚେଷ୍ଟା, ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଦ୍ଭବ ଥିଲେ। ସେ ଦେଖି, ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ? ଏହି କିଏ? ସେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?" ତାକୁ ଲୀଳା କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ହେ ଲୀଳା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନାତନ ସ୍ତ୍ରୀ, ଆପଣ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରହିଛି, ଯେପରି ଶବ୍ଦ ତାହାର ଅର୍ଥ ସହ ଏକତ୍ର। ଏହି ଆଉ ଏକ ଲୀଳା, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ହଳକାରେ ଅନ୍ତର୍ଗ୍ରହଣ କରିଛି; କିପରି ଏହା ହେଲା, ମୁଁ କହିଦେବି। ଯିଏ ଏଠି ମହାସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ହେଲେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ, ତିନି ଲୋକର ଶୁଭ ମାତା। ଆମେ ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଏଠାକୁ ଆଣିଛୁ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ଆପଣ ଏଠିକୁ ଅନ୍ୟ ଜଗତରୁ ଆଣିଦିଅଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କମଳନୟନ ରାଜା ଗଳାରେ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କଲେ। "ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧନ ଦିଅ।" ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ତୁମେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୃଶ୍ୟ ଦୂରେ ଯାଉ; ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଆସୁ; ଲୋକେ ସଦା ଖୁସି ରହୁନ୍ତୁ; ଦେଶ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଚିରକାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହୁ।" ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଏପରି କହି ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ପ୍ରଭାତରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ କମଳ ଫୁଟିଥିବା ସମୟରେ ଜାଗିଲେ। ଲୀଳା ଖେଳରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରିଥିବା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ। ସେ ସମୟରେ ରାଜମହଳ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜାମି ହେଉଥିଲା। ବିଜୟ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଶୁଭତାର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା; ରାଜସଭା ଓ ମହିଳାମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ମହଳରେ ଲୋକେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିତ। ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ହାଲୁକା ବାୟୁ ର ଛୁଆଁରେ ହର୍ଷ ଭରା ଶୀତଳତା ଅନୁଭୂତି ହେଉଥିଲା; ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, କାହଳ, ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ମହାହସ୍ତୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଡ଼ ଶୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ମହଳର ଆଙ୍ଗନ ନାରୀମାନଙ୍କର ତାଳି ଓ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟର ଗଞ୍ଜାମି ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଲୋକମାନେ ମିଶି ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ, ଫୁଲମାଳା ଓ ମୁକୁଟର ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମନ୍ତ୍ରୀ, ସାମନ୍ତ ଓ ପୌରଜନ ଚିରିଦେଇଥିବା ବସ୍ତ୍ରରେ ଆକାଶ ଅନେକ ରଙ୍ଗର ରାଜହଂସ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ ରଙ୍ଗା ଅଞ୍ଚଳରେ ତାହାକୁ ଅଧିକ ରଙ୍ଗିନ କରୁଥିଲେ।