ଏହି ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଅବସ୍ଥା ସ୍ଥିର ହେଲା, ମୂଳ ଦେହଟି ଏକ ନିର୍ଜୀବ ଦେହ ପରି ହେଇଗଲା—ଏକ ଜଳହୀନ ମେଘ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ନଥିବା ଫୁଲ ପରି। ଏଠାରୁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମୂଳ ଦେହକୁ ମନେ ପଡ଼ୁନି, ଯେପରି ଶିଶୁବୟସରେ ଗର୍ଭର ଅବସ୍ଥାକୁ ଲୋକେ ଭୁଲିଯାନ୍ତି। ଏହି ଏକତ୍ରିଶତମ ଦିନରେ, ସେମାନେ ଏହି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ପ୍ରଭାତେ, ଦୁଇ ଦାସୀ ନିଦ୍ରାର ମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ଲୀଳା, ଆସ, ଆମେ ମନର ଖେଳରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବା, ଯେଉଁଠାରେ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେବ। ଏହି ଭାବ ଉପଜିବା ସହିତ, "ଆମେ ଲୀଳାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶ ହେବା" ଭାବିଲେ, ଦୁଇ ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ୱଳ ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ବିଦୁରଥଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଲୀଳା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ, ଏହି ଘରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏକ ଅପାର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରୁ କଟାଯାଇଥିବା ଅଂଶ ପରି, ସୁନା ଝରଣାରେ ଧୋଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ପରି, ଶୀତଳ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଏକ ମଜବୁତ ସମର୍ଥନ ଉପରେ ଲତା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଘରକୁ ଦେଖି, ଏହି ଖେଳା ଅନୁରୋଧ ଅନୁଭବି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଦେବୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଣୀ ମଜ୍ଜୟା ଆସି, କହିଲେ, "ବିଜୟ ହେଉ, ଜୀବନ ଦାତ୍ରୀମାନେ! ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି, ଆପଣମାନଙ୍କର ପଥ ସଫା କରିବା ପାଇଁ।" ସେଠାରେ କହିବା ପରେ, ଯୁବତୀ ଏହି ଗର୍ବିତ ମହିଳାମାନେ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଲତା ପରି, ଆସନରେ ବସିଗଲେ। ତେବେ, ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଶିଶୁ, କେମିତି ଏଠି ପ୍ରଥମେ ଆସିଲୁ? କ’ଣ ଘଟିଲା, କେଉଁଠି କ’ଣ ଦେଖିଲୁ?" ଲୀଳା କହିଲେ, "ଦେବୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଥିଲି; ଅମାବାସ୍ୟା ଚାନ୍ଦ ପରି, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିରେ ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲି। କିଛି ଜଣାପଡ଼ୁନି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ; ତା’ପରେ କମ୍ପିଥିବା ପାପୁଣି ତଳେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲି…" "ସେଇ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ଥିତିର ଶେଷ ପରେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ମୁଁ ଦେଖିଲି—ଏବଂ ହଠାତ୍ ଉଠି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲି। ପଞ୍ଚଭୂତର ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ପବନର ରଥ ଚଢ଼ିଲି; ଯେପରି ଗନ୍ଧ ତରଙ୍ଗରେ ଆସେ, ସେପରି ଏଠିକୁ ଆଣାଯାଇଛି।" "ଏଠି ମୁଁ ଏକ ଶୋଭିତ ଘର ଦେଖିଲି, ଯାହା ତାର ମାଲିକରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଦୀପରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଏକାନ୍ତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟା ସହିତ।" "ମୁଁ ମୋର ପତି ବିଦୁରଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଫୁଲରେ ରକ୍ଷିତ ଦେହରେ, ମାନେ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ ମଧୁ ପରି।" "ଏବେ ସେ ଯୁଦ୍ଧର କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ହେତୁ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ନିଦ୍ରାକୁ ବିଘ୍ନ କରିନି।" "ତା’ପରେ ଦେବୀ ଏଠି ଆସିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଯାହା ଅନୁଭବିଲି, ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କହିଲି।" "ହେ ହଂସଗତି, ଖେଳମୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀମାନେ, ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ମୃତ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠାଉ।" ଏହିପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ଲୋଟସର ଗନ୍ଧ ପରି ମୁକ୍ତ କଲେ; ସେ ପବନର ଆକାର ଧରି ତାଙ୍କ ପତିର ନାକରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଗତିରେ ନାକର ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ବାଂଶୀର ଗୁହାରେ ପବନ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି, ଏହି ପ୍ରାଣବାୟୁ ନିଜ ଅନେକ ସଂସ୍କାର ସହିତ, ମାନେ ସମୁଦ୍ର ମୋତି ଧରିଥିବା ପରି, ଭିତରକୁ ଯାଇଗଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଜୀବନର ତେଜ ଚମକିଉଠିଲା, ଯେପରି ଜଳରେ ଏକ ଲୋଟସ ଅନ୍ୟ ଲୋଟସର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦେଖାଯାଏ। ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଂଗ ଦୀରେ-ଦୀରେ ରୂପମୟ ହେଲା, ମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଫୁଲ ଗୁଛ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ରେ ଲତା ଜାଳ ପରି। ସେ ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖରୁ ଅପାର ଆଲୋକ ଘରକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅଂଗ ମୃଦୁ ଏବଂ ଜୀବନ୍ତ, ଶୋଣିତ ନବପଲ୍ଲବ ପରି ସୁନା ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକର ଉତ୍ସ, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା। ସେ ଉଠି ବସିଲେ, ଦେହ ଉଜ୍ୱଳ, ମହା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ବଢ଼ିବା ପରି, ଏବଂ ପଚାରିଲେ, "ଏଠି କିଏ ଅଛନ୍ତି, ଏହି ଆଲୋକମୟ ଘରରେ କିଏ ବସିଛନ୍ତି?" ତା’ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୀଳା ଖେଳର ଦ୍ୱିତ୍ୱ ରୂପେ କହିଲେ, "ଆଦେଶ ଦିଅ।" ସେ ଦେଖିଲେ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଖେଳ ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଆଛି। ସେ ଏକ ସମାନ ଭିତି, ଏକ ସମାନ ଆକୃତି, ଏକ ସମାନ ଦୃଶ୍ୟ, ଏକ ସମାନ ବାଣୀ, ଏକ ସମାନ ପ୍ରୟାସ, ଏକ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଏକ ସମାନ ଉତ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ? ଏହି ଅନ୍ୟଜଣ କିଏ? ସେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛି?" ତା’ପରେ ଲୀଳା କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।" "ହେ ଲୀଳା, ମୁଁ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଆରମ୍ଭରୁ ତୁମ ସହ ବଢ଼ିଛି; ଅତ୍ୟନ୍ତ ଏକତ୍ରିତ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ପରି ତୁମ ସହ ଅଛି।" "ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଲୀଳା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି; କିପରି ଏହି ଘଟିଲା, ମୁଁ କହିବି।" "ଯିଏ ମହା ସୁନା ତକ୍ତରେ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ, ତିନିଜଗତର ମଙ୍ଗଳମୟୀ ମାତା।" "ଆମେ ଯେତେ ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ, ତାହାରେ ସେ ଏଠି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୋଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏହି ଅନ୍ୟ ଲୋକରୁ ଏଠିକୁ ଆଣାଯାଇଛ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମନୟନ ବିଦୁରଥ ରାଜା ଗଳା ମାଳା ଓ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। "ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ମୁଁ ଆପଣକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ; ଦୟାକରି ମୋତେ ଜ୍ଞାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧନ ଦିଅ।" ଏପରି କହିବା ସହିତ, ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ, କହିଲେ, "ପୁତ୍ର ଓ ଅଭିଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।" "ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଦୂର ହେଉ; ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ଲୋକେ ସଦା ଖୁସି ରୁହନ୍ତୁ; ଦେଶ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ, ଶ୍ରୀ ସଦା ଚମକୁ।" ଏପରି କହି, ସରସ୍ୱତୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ପ୍ରଭାତେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ ପଦ୍ମମାଳା ସହିତ ଉଠିଲେ।