ଏହି ଦେହ, ଏହି ଧନ, ଏହି ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ସବୁ ଆମର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଅନୁଭୂତି। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏଭଳି ବିବାହିତ ହେଲୁ, ଏବଂ ନାମରେ ଏକତା ଲାଭ କଲୁ। ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ ହେଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ସ୍୵ପ୍ନ ଅନୁଭୂତିର ସାକ୍ଷାତ୍ ଉଦାହରଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳାରେ, ମୁଁ ଖେଳ ଭଳି ପୂଜିତ ହେଲି; ଏବଂ 'ମୁଁ ବିଧବା ହେବି ନାହିଁ'—ଏହି ଭାବନା ସହିତ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ପତି ଭାବେ ଦେଇଥିଲି। ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ସେଉଁଠି ଏହି ଝିଅ ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ; ଏଠାରେ, ମୁଁ ତୁମ ଚେତନାର ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସଚେତନ ତତ୍ତ୍ୱ। ଗୃହଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଭାବେ ମୁଁ ଏହା କରେ। ତାପରେ, ସେ ଝିଅଙ୍କର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି, ଶ୍ୱାସର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ। ମନ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରାଣ ମୁଖର ଛାଡ଼େ ଯାଏ, ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ। ମୃତ୍ୟୁର ମୂର୍ଛା ଶେଷରେ, ଏହି ଘରେ ସେ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ଚେତନା, ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ଜୀବନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଏବେ ସଫଳ, ମୃଗନୟନୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ପ୍ରିୟା, ପତିଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ; ପୂର୍ବସ୍ମୃତିରେ ଉତ୍ସୁକ ମୁଖ, ଅନ୍ତଃସ୍ଵଭାବ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ମୂଳ ଚୟା ଧାରଣ କରି, ପଦ୍ମ ପୁଷ୍ପର ଭଳି ଖିଳିଯାଏ। ଏବେ, ନିଜ ଇଛିତ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହି ଦେହ ନେଇ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଏ, ପତିଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବାକୁ ଆକାଶପଥରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଭାବନାରେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ, ମହାମକର ଧ୍ୱଜ ଉତ୍ତୋଳିତ କରି, ଖଗପତି ପକ୍ଷୀର ଭଳି ଆକାଶେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ସେଠାରେ, ସେ ଝିଅ ନିଜ ସୁମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ପାଉଥିଲେ, ଯେଉଁ ସନ୍ଦେଶ ନିଜ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପର ଦୂର୍ଦ୍ଦର୍ଶୀ ଦର୍ପଣ ଭିତରୁ ବାହାରିଆସିଥିଲା। 'ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ, ମିତ୍ରୀ ଜ୍ଞାପ୍ତି; ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଆକାଶପଥରେ କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।' 'ଜଳସମ ନୟନ ଥିବା ଦେବୀ, ମୋତେ ମୋର ପତିଠାରେ ନେଇଯାଅ; କାରଣ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା କେବେ ଅଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।' ଏହିପରି କହି, ସେ ଝିଅ ପଥ ଦେଖାଇବାକୁ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଆକାଶ ଗୂହାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଅକଳଙ୍କିତ ହସ୍ତ କିମ୍ବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ରେଖା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ତାପରେ, ବଦଳ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବାୟୁର ଧାରା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତିକୁ ଛାଡ଼ି, ତାରାମଣ୍ଡଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସ୍ୱିଫ୍ଟ ଭାବେ, ସେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ବିଶ୍ୱ ଅଣ୍ଡର ବାହ୍ୟ ଚିପିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଯେପରି ଏକ ମଟିର ଭିତର ଥଣ୍ଡା ବାହାରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ, ସେଉଁପରି ନିଜ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ସଫଳ ହୋଇ, ସେ ବିଶ୍ୱର ବାହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭ୍ରମକୁ ଅନୁଭବ କରିଲେ, ଯାହା କେବଳ ନିଜ ମନର ତିଆରି ଦେହ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତାପରେ, ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନବ ଆବରଣ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ମହାଚେତନା ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ, ସେ ଏକ ଅସୀମ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଯାହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଗରୁଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶତକୋଟି ଯୁଗ ଅପରିମିତ ଦିଗରେ। ସେଠି, ଅସଂଖ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି, ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରି ନାହିଁ, ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଫଳର ଭଳି। ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ, ଏକ ବିସ୍ତୃତ ସୀମା ଘେରା ନଗରୀ ଭିତରେ, ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କୀଟ ଫଳ ଭିତରକୁ ଝିଅଏ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାରାମଣ୍ଡଳ ପଥ ତଳେ ଅତି ଶୋଭାୟମାନ ପୃଥିବୀ ମଣ୍ଡଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ନଗର ଓ ମଣ୍ଡପ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଷ୍ପଗୁପ୍ତଙ୍କ ଶବ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଁଠି ଝିଅକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ସେ ଝିଅ, ଯେଉଁଠିକି ମାୟା ଭାବରେ ପରିଚିତ, କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ପତିଙ୍କ ମୁଖକୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଏବେ ଶବ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। 'ଏହି ମୋର ପତି, ସିନ୍ଧୁ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ବୀର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏଉଁଠି କିଛି ଖ୍ଷଣ ଶାନ୍ତି ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ଏହି ଦେହରେ ତାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।' ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖା ହାତରେ ଧରି, ପତିଙ୍କୁ ପଙ୍ଖା ଝାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ମେଘ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପଙ୍ଖା ଦେଉଛି। ସେଠି ଥିବା ସେବକ, କନ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ଜାଗ୍ରତ ରାଜା ପଚାରିବେ, 'ତୁମେ କିଏ? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ?' ସେଇ ରାଜା, ସେ ଓ ସେବକମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏକତା ଚେତନା ଆକାଶ ଓ ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନିବେ। ମହାଚେତନାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପରକୁ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଚିହ୍ନିବେ। 'ଏହି ମୋର ସ୍ୱାଭାବିକ ପତ୍ନୀ, ସ୍ୱାଭାବିକ ସାଥୀ, ସ୍ୱାଭାବିକ ରାଣୀ, ଏହି ସ୍ୱାଭାବିକ ସେବକ।' କେବଳ ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାକୁ ନିଜ ନିଜ ଭାବେ ଅବିରତ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା; ଏହି ମହାଚମତ୍କାରକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। 'ସେ କାହିଁକି ଏହି ଦେହରେ ପତିଠାରେ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ବିବାହ ହେବା ସତ୍ୱେ?' ଲୀଳା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କଥା କହ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ। ଯେଉଁମାନେ ମନ ଜାଗ୍ରତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଦେହ ସହିତ ଏଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି; ଯେପରି ଛାୟା କେବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକକୁ ଛୁଇପାରେ ନାହିଁ।