ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା, ଯାହା ନା ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ହୁଏ, ନା ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ସେ ନିଜର ଭାବରେ ଚାଲିଥାଏ, ଅପ୍ରକଟ, ଶାନ୍ତ, ଆଦିକାଳୀନ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ଏହି ଅବସ୍ଥାର ଏକ ମଣ୍ଡପ ଘର ରହିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ନିଜର ନିଜ ସ୍ଵଭାବ ଦ୍ଵାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଜ ଘରରେ ନିଜ ଦିଆଯାଇଥିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ କୌଣସି ଜଗତ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ କୌଣସି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅନୁଭବ କରି ନାହାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ କହୁଛି, ଏହି ଜଗତ ଆକାଶ ପରି ଅଜନ୍ମା।