ଏହି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣର ସମୁଦ୍ର ଓ ଜଳ ମାନେ ମଥିତ ହେଉଥିଲେ । ଏଠି ଏକ ବିଶାଳ ଗଦା ଓ ଅପରାଜେୟ ବଜ୍ର ମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ । ଏଠି ଚକ୍ରବାତ ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ବାଣ ଓ ଶୁଳ ମାନେ, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲେ । ଏହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଖରେ ତାରା ଘେରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁଦେବତା ନିଜ ଶୂଳ ତୀରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଗିଳିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ । ଏଠାରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ରର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଏହାର ପାଷାଣ ତଳ ତ୍ରିଶୂଳ ଝଲକ ଓ ଲୋହାର ଅଙ୍କୁଶ ଧ୍ୱନିରେ ଚମକୁଥିଲା । ଏଠି ଭୁସୁଣ୍ଡି ଗୁଳି ଓ ଗଦା ଧ୍ୱନିରେ ମୁଖରିତ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ମୁଷଳ ର ତୁଳନାତ୍ମକ ରବ ଓ ଅନେକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର କୁଟାର ଚାଳି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା । ଏଠି ମୁଣ୍ଡମାଳା ଓ ମୁଣ୍ଡଶିରୋଭୂଷଣ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା, ଚିଲା ଓ ପଙ୍ଖ ଛିଡ଼ାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଧ୍ୱନି ଓ ଫାଟିବା ଶବ୍ଦରେ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା । ଏଠି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଧୂଳିର ମହାପାତା ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଚଣିର ଚିତା ଆଗ୍ନି ର ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ଧ୍ୱନି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଫାଟିଯିବା ପରି ମହାନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଅନେକ ପରିବାରର ପାହାଡ଼ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ରର ଧାରା ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ କାଟାଯାଉଥିଲା । ଏଠି ମାନେ କେବଳ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ସମୟ କଟାଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଥିଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ସାଗରରେ ସ୍ଥିର ରହିଥିଲେ । ତାପରେ ବିଦୁରଥ ଅଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ବଜ୍ର ଚିଡ଼ିବା ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା ଓ ରଥକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳାଇଦେଲା, ଯେପରି ନଦୀପାର ଶୁଷ୍କ ଘାସ ଦହିଯାଏ । ଏହି ସମୟରେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ସେ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ମହାସଂଗ୍ରାମ କରି, ଶେଷରେ ଏକ ମଧ୍ୟସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏହି ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ରଥକୁ ଖଣ୍ଡରେ ପରିଣତ କରି ଦେଲା, ତାପରେ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଦହି ନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଗୁହାରୁ ବାହାରି ଆସେ । ଏହି ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିକଟରେ ଥିବା ନଦୀ ବାରୁଣୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିବାଇଦେଲା । ରଥ ଛାଡ଼ି ସେ ତଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଢାଳ ନେଇ ଉତରିଲେ । ସେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ପକ୍ଷପକ୍ଷୀ ଚାମ୍ପା ଛେଦ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ହେଲେ ଲୋଟସ ତଣ୍ଡି କଟାଯିବା । ବିଦୁରଥ ମଧ୍ୟ ଏବେ ରଥ ବିହୀନ ହୋଇ ଢାଳ ଓ ତଳୱାର ନେଲେ । ଦୁଇଁ ଯୋଦ୍ଧା ସମାନ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଚକ୍ରାକାର ଚଳନ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଏକାପରେ ଏକ ଲାଗି, ଦନ୍ତ ଚକ୍ର ଘସିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଲୋକେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅଚମ୍ବିତ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁରଥ ବାଣ ଛାଡ଼ି ଭାଲ ଧରି ଦୁଇଁ ହାତରେ ତାଳୱାର ଛାଡ଼ି ଶକ୍ତି ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରେ ବଜ୍ର ଗିରିବା ପରି ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି କଲା । ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଥିଲା, ଏହା ଗିରି ଶତ୍ରୁ ଛାତିରେ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ଅପ୍ରିୟ ପତିକୁ ଚାହାନ୍ତିନଥିବା ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଏ । ଏହି ଶକ୍ତି ଘାତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ନ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ରକ୍ତ ଧାରା ଝରିଲା, ଯେପରି ଆହତ ସାପରୁ ଜଳ ଝରିଯାଏ । ଏଭଳି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅନ୍ଧକାର କାଟିଦେଇଥିବା ପରି, ତଦ୍ଦେଶଳୀଳା ଚମକୁଥିବା ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ପୂର୍ବ ଖେଳା କଥା କହିଲେ । ସେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ, "ଓ ଦେବୀ, ଦେଖ, ଆମ ଭାର୍ତ୍ତା ନରସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ଦାନବ ସିନ୍ଧୁଙ୍କ ଗର୍ବ ଗଳା ହଜାର ଶୁଳ ସମ ନଖରେ ଚିରିଦିଆଯାଇଛି ।" ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ବାୟୁ ନାଗରାଜ ନିବାସ କରୁଥିବା ହ୍ରଦ ଉପରେ ଗର୍ଜିବା ପରି ଛାତିରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା । ଅନ୍ୟପଟେ, ରଥ ତାଙ୍କୁ ଉଠିବା ପାଇଁ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଚକ୍ରାକାର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା । ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରଥ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଗର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ପାହାଡ଼ ତଳେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ । ତାଙ୍କ ବର୍ତ୍ତା ଯିଏ ରଥ ଚଢ଼ିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ଛାଡ଼ିଥିବା ଗଦା ଘାତରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେ ଚତୁର ଚାଳାକୀରେ ରଥ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ସିନ୍ଧୁ ଶକ୍ତିରେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ରଥ ଦଖଳ କରି, ବାନର ଶିଶୁ ପରି ଶିଳା କିମ୍ବା ଶାଖା ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ । ଏହି ଚଢ଼ିବା ବେଳେ ସେ ତଳୱାର ଘାତରେ କାନ୍ଧରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ରତ୍ନ ପାହାଡ଼ ପରି ରକ୍ତ ଝରି ଚମକୁଥିଲେ । ତଦ୍ଦେଶଳୀଳା ବିଳାପ କରି କହିଲେ, "ହାୟ, ହାୟ, ଏହି ସିନ୍ଧୁ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଆମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁଇଁ ପାଦ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଦାରୁ ଚିରିବା ଦାଉ ଦ୍ୱାରା ଗଛ କାଟାଯାଏ । ମୁଁ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି, ମୁଁ ଜଳିଯାଉଛି, ମୁଁ ମୃତ, ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁଇଁ ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାମ୍ପା ତଣ୍ଡି ପରି କାଟାଯାଇଛି ।" ଏପରି କହି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ଭୟାନ୍ବିତ ହୋଇ, ସେ ଶୋକେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଲତା କୁଟାର ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଏ । ଏଠି ବିଦୁରଥଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଁ ଗୁଡ଼ିକୁ ହରାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ମୂଳ କାଟା ଗଛ ଭୂମିରେ ଝରିଯାଏ । ସେ ଝରିବା ସମୟରେ ରଥି ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଆଘାତ କଲା । ତଳେ ଗଳା ଅର୍ଧ କାଟା ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ରଥରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଗୋଲାପ ମାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି । ସେ ଘର, ଯେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ, ତାହାକୁ ଏ ମଦୋନ୍ମତ ନାୟକ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ମାଧ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ।