ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚାରିପାଖରେ କ୍ରୂର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଣିଷମୁଣ୍ଡ ତଥା କଠୋର ନୃତ୍ୟ, ଗଦା ଓ ଚରଣରେ ରକ୍ତର ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ରକ୍ତର ଧାରା ବିଛିନ୍ନ କରୁଥିଲା। ଧୂସର ମେଘର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଭୂତମାନେ ରକ୍ତ ନଦୀ ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳହ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ, ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ମୃତିରେ ଅଟୁଟ ଓ ଅସୀମ ଧୈର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ, ତାହା ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକ ଅଗ୍ନିମୟ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; ବାଣର ଶିରା ଠାରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ସଦୃଶ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନିସ୍କ୍ରମଣ କରିଲା। ଏହି ବେଳେ ଆକାଶରେ ଚକ୍ରମାଳା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହାର ଆଲୋକ ଦିଗକୁ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଗଦାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ବାଁସ ଜଙ୍ଗଲର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବିଦ୍ୟୁତ ଅନେକ ଧାରାରେ ଓ ତୀର ଶିରାର ଭଳି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଉଥିଲା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଖଡ଼ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତୀର ତଟରେ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେଇ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦାନ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ରର ନଦୀ ଉପଜିଲା, ଯାହା ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରୁଥିଲା—ତୀର, ଶୂଳ, ଗଦା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କ୍ଷୁରୀ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀ ଆକାଶରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟର ଖାଲିସ୍ଥାନ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲା, ମହାପର୍ବତର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ଖଡ଼ଗ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଖଡ଼ଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା, ଭଲ ନିକ୍ଷେପ କରିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ତୀର ଓ ଜଳର ସାଗରକୁ ମଥନ କରୁଥିଲା, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଓ ବଜ୍ର ଭଳି ଅପରାଜେୟ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଥିଲା। ଏହା ଏକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଶୂଳ ଚକ୍ର ଭଳି ଥିଲା, ଯାହା ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାରା ଘେରିଥିବା ଭଳି, ମୃତ୍ୟୁଦେବ ନିଜ ଶୂଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହା ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଥିଲା, ଯାହା ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ରର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାହାର ପାଥର ତଳ ତ୍ରିଶୂଳ ଚମକ୍ର ଓ ଲୋହା ଅଙ୍କୁଶର ଧ୍ୱନିରେ ଚମକୁଥିଲା। ଭୁସୁଣ୍ଡି ଓ ଗଦାର ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଅନେକ କ୍ଷୁରୀ ଯୁଦ୍ଧାର ହାତରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ଖଡ଼ଗର ଆଘାତରେ ଚିହ୍ନ ଓ ଖଡ଼ଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯିବାରୁ ଧୂଳିର ଛତା ଉଠିଯାଉଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଘର୍ଷଣରେ ଅଗ୍ନି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ସବୁ ଧ୍ୱନି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଭଳି ଶବ୍ଦ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପରିବାର ନାଶ ହେଉଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରା ଦୁଇ ଯୋଧ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ କାଟି ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନିରୋଧ କରିବାକୁ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ସମୟ କଟାଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧ ମାଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ଅପରାଜିତ ଭାବିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଦୂରଥ ଅଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ବଜ୍ର ଭଳି ଧ୍ୱନି କଲା, ଏବଂ ରଥକୁ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳାଇଦେଲା, ଯେପରି ନଦୀପାର ଶୁଷ୍କ ଝାଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଧରିଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଅଭୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମେଘରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି। ଯୁଦ୍ଧର ରାଜା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ ଦୁଇ ଯୋଧ୍ୟା ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦୁଇଁଝଣେ ବଳଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଯୋଧ୍ୟା ପରସ୍ପର ସହ ଅସ୍ତ୍ରସନ୍ଧି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ରଥକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ଜଳାଇ ନଦୀପାରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଗୁହାରୁ ବାହାରୁଛି। ନଦୀ ନିକଟରେ ଥିବା ବେଳେ, ଏହି ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିରୋଧ କଲା; ସେ ରଥ ତ୍ୟାଗ କରି ତଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଢାଲ ସହ ଉତରିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଚଳନରେ ସେ ତାଲପତ୍ର କାଟିବା ଭଳି ଶତ୍ରୁ ରଥ ଘୋଡ଼ାର ଖୁର କାଟିଦେଲେ। ବିଦୂରଥ ମଧ୍ୟ ଏବେ ରଥ ବିହୀନ ହୋଇ ଢାଲ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧରିଲେ; ଦୁଇଁଝଣେ ଯୋଧ୍ୟା ସମାନ ଉତ୍ସାହରେ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଏମିତି ଘସିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ଘସିଯିବାକୁ ଲୋକେ ଦେଖୁଥିଲେ। ବିଦୂରଥ ଏବେ ଶୂଳ ଧରି, ତାଲୱାର ଛାଡ଼ି ଶୂଳ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଏହା ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ବିପ୍ଳବ ଭଳି ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି କଲା। ଏହି ଶୂଳ ଅଭିଘାତରେ ତାଙ୍କର ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲା, ଯେପରି ଅପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀକୁ ଅଭିଲାଷା ନଥିବା ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏହି ଆଘାତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେନି, କିନ୍ତୁ ସାପ ଆଘାତ ପାଇଲେ ଯେପରି ରକ୍ତ ଝରିଯାଏ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା। ସେଠାରେ ସେ ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରିଦେଇଥିବା ପରି, ତଦ୍ଦେଶଲୀଳା ଚମକୁଥିବା ଓ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଖେଳ କଥା କହିଲେ— "ହେ ଦେବୀ, ଦେଖ, ଆମ ସ୍ୱାମୀ ନରସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ଦାନବ ସିନ୍ଧୁଙ୍କ ଗର୍ଦ୍ଧନ ନରସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚିରିଦିଆଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଶିଂହ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖ ଦ୍ୱାରା ନାଶ କରିଥିଲେ। ବଡ଼ ବାୟୁ ଯେପରି ନାଗ ରାଜା ବସୁଥିବା ହ୍ରଦ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କ ଛାତିରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଛି। ହାୟ! କେତେ ଦୁଃଖ! ସିନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଚଢ଼ିବା ପାଇଁ ରଥ ଆଣାଯାଇଛି; ଏହା ସୁନାର ଭଳି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ସଦୃଶ, ପଦ୍ମ ଘୁର୍ଣ୍ଣି ଭଳି ଚକ୍ରାକାର।