ସେହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଚର୍ବିର ଦଳାଦଳି ମଧ୍ୟରେ ଦୃତ ଗତିରେ ହେଉଥିବା ଭୂତ-ପିଶାଚମାନେ ତାଙ୍କର ଛାତି, ବାହୁ, କାନ, ଠୋଠ ଓ ନାକ ଝୁଲାଇ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ । ସେଠାରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନ କରାଯିବା ବେଳେ ଯେପରି ଫେନ ଓ ଅସ୍ତିରତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏଉଁ ମାୟା ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଦେଲା । ଏହି ମାୟାର ତୀବ୍ରତା ଚିହ୍ନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆଉ ଏକ ଏପରି ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭେଟାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତଦେହମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦେଲେ । ଏଠିରେ କିଛି ମୃତଦେହ ମୁଣ୍ଡ ବିନା, କିଛି ମୁଣ୍ଡ ସହିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭେଟାଳମୟ ମଦେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇ ଥିଲେ । ସେମାନେ ଧୂତି, ପିଶାଚ ଓ ଭେଟାଳମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସେନା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଗିଳିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲା । ଏହା ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏକ ନୂତନ ମାୟା ତିଆରି କଲେ । ସେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଦାନବ ସେନା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଶାଳ ଦାନବମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରୁ ପର୍ବତ ସମ ଦେହ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ନରକର ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ଭଳି ବାହାରି ଆସିଲେ; ସେହି ସେନା ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯିଲା ଯେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ତେବେ, ଘୋର ଗର୍ଜନ ଓ ଅସୁର ଶବ୍ଦରେ, ମୁଣ୍ଡ ବିନା ଦେହମାନେ ନାଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଭୂତ-ପିଶାଚ ରୂପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଭୂତିଆ ନିବାସରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସ୍ଥପିତ ଥିଲା ପଦ୍ମର ଗୁଛ, ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ବାଁସିର ଶବ୍ଦ ଝଙ୍କାରିଥିଲା; ତାଙ୍କ ଅନ୍ତ୍ର ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ରକ୍ତରେ ଗର୍ଲାଣ୍ଡ ଭଳି ଝୁଲିଥିଲା । ଭେଟାଳ ଢୋଲର ହର୍ଷରେ, ଭୂତିଆ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମଧ୍ୟରେ, ଚର୍ବି, ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା, ରକ୍ତର ଦାରୁ ଶୋଭିତ, ମଦେ ମତ୍ତ ଭେଟାଳ, ଖୋପଡ଼ି ଓ ଉନ୍ମାଦ ନୃତ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ସେଉଁଠି ଭିଡ଼ ଲାଗିଗଲା । ଖୋପଡ଼ି, ମତ୍ତ ନୃତ୍ୟ, ଗଦା ଓ ପାଦର ଚାପରେ ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଥିଲା; ଆକାଶରେ ଧୂସର ମେଘ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂତମାନେ ରକ୍ତ ନଦୀ ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ । ଏହି ଭୟାନକ ଉପଦ୍ରବ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ସେ, ସ୍ମୃତିରେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅପାର ଧୈର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କ ସମ ଅସ୍ତ୍ର ତଥା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ତାପରେ, ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ ସଂସ୍କୃତ ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ାଗଲା; ତାହାର ଶିରାରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପାତ ହେଲା । ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମାଳାରେ ଚକ୍ରମାନେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ, ଗଦାମାନେ ଆକାଶରେ ବାଁସ ଝାଡ଼ି ଭଳି ଦେଖାଯିଲା । ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଅନେକ ଧାରାରେ ଆକାଶ ଭରିଦେଲା, ତୀର, ତଳୱାର, ଅଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଚେହେରା ତିଆରି କଲେ । ତେବେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ, ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶମ କରିବାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲା । ଏଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରୁଥିଲା: ତୀର, ଶୁଳ, ଗଦା, ତୋମର, ତଳୱାର ଓ କୁଟାର । ଆକାଶରେ ସେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟର ଅନ୍ତରାଳ ଧ୍ଵଂସ ହେଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଙ୍ଗ ହେଲା । ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶୁଳ ଭାଗିଗଲା, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ତଳୱାର ଭଙ୍ଗିଗଲା, ତୋମର ଦ୍ୱାରା ଅଣ୍ଡ ଆଘାତ ପାଇଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଚିରିଗଲା । ଏହା ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତୀର ଓ ଜଳର ସାଗର ମନ୍ଥନ ଚାଲିଥିଲା, ଏକ ବିଶାଳ ଗଦା ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଦଳ ଅପରାଜୟ ଶକ୍ତିରେ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା । ଏହା ଏକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଶୁଳ ଚକ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ମେଘ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ଝଡ଼କୁ ଦମନ କରିଥିଲା, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଚାରିପାଖରେ ତାରା ଭଳି, ଯମ ନିଜ ତୋମର ଶିରାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଏହା ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଅର୍ଧ ଚକ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ତାହାର ପଥର ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଲୋହ ଅଙ୍କୁଶର ଚମକ ଓ ଧ୍ୱନିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଭୁସୁଣ୍ଡି ଗୁଳି, ଗଦା ଓ ଦଢ଼ ଅସ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସଂଖ୍ୟ କୁଟାର ଚାଲିଯାଉଥିଲା । ଏଠି ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ଚଞ୍ଚୁ ଓ ପଙ୍ଖା କଟିଯାଉଥିଲା, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ତୀର ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା । ଏହା ଭଙ୍ଗିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରର ଧୂଳିର ବିଶାଳ ଛତା ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ରର ମୁକାବିଲାରେ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ତଡ଼ିତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ଏହି ଧ୍ୱନି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ଭଙ୍ଗିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ପରିବାରର ପର୍ବତ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀ ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲା । ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ରୋକାଯିବାରେ କେତେ ସମୟ କଟିଗଲା, ଦୁଇ ଶୂରବୀର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ ସାଗରରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବିଦୁରଥ ଅଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କଲେ, ଯାହା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ରଥକୁ ଦାହିଦେଲା, ମଣ୍ଡ ତଣ୍ଡ ଅଳସା ଘାସକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗିବା ଭଳି । ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ, ଆକାଶର ଅନ୍ତରାଳରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହିପରି ରାଜା ଅସ୍ତ୍ରର ରାଜା ଛାଡ଼ିବା ପରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହ ସମ୍ମତି କରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ରଥକୁ ଖାକ ହେବାକୁ ଦେଲା, ତାପରେ ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦାହି, ନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲା । ସେ ନଦୀ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବାରୁଣୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କଲା; ରଥ ଛାଡ଼ି ସେ ତଳେ ଅସ୍ତ୍ର-ଢାଲ ନେଇ ଉତରିଲେ ।