ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତାଙ୍କର ମାୟା ବଳ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସେନାକୁ ଶତ୍ରୁ ଦଳ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲା, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁ ଦଳର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆଉ ଏକ ମାୟାସ୍ତ୍ର—'ରୂପବଦଳ ଅସ୍ତ୍ର'—ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଭୂମି ଓ ଆକାଶରୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କର କେଶ ଉପରକୁ ତିଆଁ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସବୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ନଗ୍ନ, ଭୟଜନକ ଦୃଷ୍ଟି, ଝୁଲିଥିବା କଟି ଓ ସ୍ତନ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କେହି ବୃଦ୍ଧ, କେହି ଯୁବା, କେହି ସ୍ଥୂଳ, କେହି କ୍ଷୀଣ। କେହି ସ୍ବାଭାବିକ କଟି, କେହି ଅସ୍ବାଭାବିକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ନୃତ୍ୟରେ ଲିନ। କେହି ମାନବ ମୁଣ୍ଡ ଓ ପଦ୍ମ ହସ୍ତ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଦେହ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ। ସେମାନେ କେବେ ଅଧ ଖାଇଥିବା ମାଂସ ଚବାଉଥିଲେ, ହାତରେ ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ଚାଟୁଥିଲେ, ଅନେକ ହାତପା ମୁହଁ ମୁଡ଼ି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଶିଶୁ ଲାଶ ଉପରେ ହାତ ମାରି, ଅନ୍ତ୍ରା ଦୌଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। କେହି କୁକୁର, ଶ୍ୟାଳ, ପେଚା ମୁହଁ ନେଇ, ଗହିରା ମୁଁହ, ଭୟଙ୍କର ଜଠର ନେଇ, ଦୁର୍ବଳ ରାକ୍ଷସମାନେ ଶିଶୁମାନେ ପରି ଧରି ନେଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦଳ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଉପରକୁ ଚାହିଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଭୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ୱା ବାହାର କରି, ମୁହଁ ଦେଖି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭଙ୍ଗିମା ଦେଖାଉଥିଲେ। କେହି ଲାଶ ଉଠାଇ ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଟାଣୁଥିଲେ, ରକ୍ତ ଝରା ପୋଖରୀରେ ଦେହ ଡୁବେଇ ଉଠାଉଥିଲେ। ଝୁଲିଥିବା ଜଠର, ହାତ, କାନ, ଓଠ, ନାକ ନେଇ, ସେମାନେ ଏକାଅପରକୁ ରକ୍ତ, ମାଂସ, ଚର୍ବିର କାଦିରେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ। ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନ ହେବା ବେଳେ ଯେପରି ଫେନ ଓ ତୁମୁଳ ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା, ସେହିପରି ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅସ୍ତିରତା ଓ ଅନ୍ଧକାର ଶୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ତୀବ୍ର ମାୟାକୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଏହି ମାୟା ତିଆରି କଲେ। ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବେତାଳାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲାଶମାନେ ଉଠି ଦଣ୍ଡି ହେଲେ—କେହି ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ, କେହି ମୁଣ୍ଡ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ବେତାଳ ଉନ୍ମାଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏହିପରି ଭୂତ-ବେତାଳ ଦଳ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ପୃଥିବୀକୁ ଗିଲି ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏକ ନୂତନ ମାୟା ତିଆରି କଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକ ଦାନବ ସେନା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ନରକର ପ୍ରାଣୀ ପରି ଆସିଲେ। ଏହି ସେନା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେବା ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ତୀବ୍ର ଘର୍ଜନା, କଳା ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଶବ୍ଦ, ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଦେହ ନୃତ୍ୟ, ଭୂତ ଓ ପିଶାଚ ଆକୃତିରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଭୟ ଅବାସ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଦ୍ମ ମାଳା, ବାଂଶୀ ଶବ୍ଦର ଗଞ୍ଜନା, ଅନ୍ତ୍ରା ରକ୍ତ ଝରା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ବେତାଳ ଢୋଳ ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ, ଭୂତ ପ୍ରଭାର ଅଲୋକ, ଚର୍ବି, ମାଂସ, ମଜ୍ଜାର ମାଧୁର୍ୟ, ରକ୍ତର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦର, ମଦମାତ ବେତାଳ, ଖୋପଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନୃତ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଖୋପଡ଼ି, ବିକ୍ରାନ୍ତ ନୃତ୍ୟ, ଗଦା, ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଯାଉଥିଲା, ଭୂତମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ରକ୍ତ ନଦୀ ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତିରତା ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଅପର ଦଳକୁ ନଶ୍ୱ କରିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ସ୍ମୃତିରେ ଦୃଢ଼, ଅସୀମ ଧୈର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କ ତୁଳ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଅସ୍ତ୍ର 'ବୈଷ୍ଣବାସ୍ତ୍ର' ଉପାସନା କଲେ। ସେଠାରୁ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାର ଶିରା ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ସର୍ଗ କଲା। ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ଚକ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ତାହାର ତେଜ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦିଗ୍ବଲୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲା, ଗଦାମାନେ ଆକାଶରେ ବାଂଶ ଝାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନେକ ଧାରା ବଜ୍ର, ତୀର ତୀର, ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ବିଭିନ୍ନ ଅସି ଓ ତଳଵାର ଦଳ ତୀର ଘାଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବାସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରେ। ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହେଉଥିଲା—ତୀର, ଶୂଳ, ଗଦା, ତୋମର, ତଳଵାର, କୁଟାର ଧାରା ବହିଗଲା। ଆକାଶରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ନଦୀର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟର ସ୍ଥାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶିଖର ଚୁର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଶୂଳ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଗଲା, ତଳଵାର ତଳଵାର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତୋମର ଭୟଙ୍କର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଭାଗ ହେଲା। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ତୀର ଓ ଜଳ ମନ୍ଥନର ଦୃଢ଼ ଦୃଶ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଭୂମିରେ ଅସ୍ତ୍ର ଝଡ଼ିକୁ ଶମିତ କରୁଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରାମଣ୍ଡଳ ଘେରି ରହିଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁଦେବ ତାଙ୍କର ଚୂଡ଼ାଗ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଏହା ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଥିଲା, ଯାହା ଚକ୍ର ତାପ ଓ ବଜ୍ର ତାପରେ ଓଲାଇଯାଇଥିଲା, ତାହାର ପାଥର ତ୍ରିଶୂଳ ଚମକ ଓ ଲୋହା ଅଙ୍କୁଶ ଶବ୍ଦରେ ଚମକୁଥିଲା। ଭୂସୁଣ୍ଡୀ ଗୁଳି ଓ ଗଦା ଶବ୍ଦର ଗଞ୍ଜନା, ଅନେକ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧ ରଣଭୂମି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଚଞ୍ଚୁ ଓ ପଙ୍ଖ କଟିଯାଇଥିଲା, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।