ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମଞ୍ଚାୟିତ ହେଲା । ଏହି ମାୟା ବଳରେ ଅନେକ ଭୂତମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ; ଗୋଟିଏ ଗାଢ଼ା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଯେପରି ଭୟ ଛାଇଯାଏ, ସେପରି ଦିନ ଅନ୍ଧାରରେ ପରିଣତ ହେଲା । ଏହି ଭୂତମାନେ ସାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆବର୍ତ୍ତନ କରି ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚଳନ ଏମିତି ଅନିୟମିତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେପରି ଛାଇଁର ଦଣ୍ଡ ଚାଲିଯାଏ । ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଆକାରରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିଛି ମିଳୁନାହିଁ; କେହି ତାଙ୍କର କେଶ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଶରୀର କ୍ଷୀଣ, କେହି ଦାଢ଼ିଧାରୀ, କେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ । ଏହି ଭୂତମାନେ କେହି ଦୁର୍ବଳ ଶରୀର, କେହି ଅପବିତ୍ର ଶରୀର ନେଇ, ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ମାନେ ଆକାଶରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ । ସମାବେଶରେ ସେମାନେ ଅନ୍ଦ୍ରିୟହୀନ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କରୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲିନ ଥିଲେ । ଏହି ଭୂତମାନେ ଦୁଃଖୀ, ଲୋଭୀ, କ୍ରୂର ଏବଂ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ପରି ଅସ୍ଥିର, ଖାଲି ଘରରେ, କାଦାର ରାସ୍ତାର ଶେଷରେ କିମ୍ବା ଗଛ ତଳେ ବସି ଥିଲେ । ସେମାନେ ମୃତଦେହ ଆକୃତିରେ, କଳା ଶରୀର ନେଇ, କୁକୁର ଭକ୍ଷକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗକୁ ମଦମତ୍ତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦେଉଥିଲେ । ଏହା ଦେଖି ସେନା ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର, ଜୀବନ ଉପରେ ଭୟ ଚାପି ଯିବାରୁ ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଅସ୍ଥିର ପଦକ୍ଷେପରେ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ଭୂତମାନେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଅଙ୍ଗ, ମୁହଁ ଓ ପାଦକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବିକୃତ କରି, ଦେହ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ନଗ୍ନ ହେଇ ହସି ଉଠିଲେ । ସେମାନେ ମଳମୂତ୍ର କରୁଥିଲେ, ଅନିୟମିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଭୂତମାନଙ୍କ ରାଜା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ସେତେବେଳେ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ସେହି ମାୟାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ, ଏହା ଭୂତରାଜଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ମାୟା ବୋଲି ବୁଝିଲେ । ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଭୂତରାଜ ନିଜ ସେନାକୁ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଲଗାଇଲେ; ତେବେ ନିଜ ସେନା ଅକ୍ଷତ ରହିଲା, ଶତ୍ରୁ ସେନା ଭୂତରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ । ତାପରେ ରାଗରେ ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ର 'ରୂପାନ୍ତର ଶସ୍ତ୍ର' ପ୍ରୟୋଗ କଲେ; ଭୂମି ଓ ଆକାଶରୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କେଶ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦୂତମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ । ସେମାନେ ନଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଝୁଲିପଡ଼ିଥିବା କଟି ଓ ସ୍ତନ ନେଇ, କେହି ବୃଦ୍ଧା ହେଲେ, କେହି ଯୁବତୀ, କେହି ପୁଷ୍ଟି, କେହି ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ । କେହି ସ୍ୱାଭାବିକ, କେହି ବିକୃତ କଟି ନେଇ, ନିଜ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଇ ଭୟଙ୍କର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; କେହି ମାନବ ମୁଣ୍ଡ ଓ ପଦ୍ମ ହସ୍ତ ନେଇ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିଲେ । ସେମାନେ ଅଧଖାଇ ମାଂସ ଚବାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହସ୍ତରୁ ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ଚାଟୁଥିଲେ, ଅନେକ ଅଙ୍ଗକୁ ମୁଡ଼ାଉଥିଲେ, ମୁହଁ ଉପରେ-ତଳେ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ହସ୍ତ, ମୁହଁ, ଜଂଘା, ସ୍ତନ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ହାତ ଶିରାରେ ଭରିଥିଲା; ସେମାନେ ଶିଶୁ ମୃତଦେହ ଉପରେ ମାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ୍ରକୁ ଦୌରିପରି ଟାଣୁଥିଲେ । କେହି କୁକୁର, ଶ୍ୟାଳ, ପିଙ୍ଗା ମୁହଁ ନେଇ, ଧସିଯାଇଥିବା ମୁଁହ, ଜଵା ଓ ଉଦର ନେଇ, ଦୁର୍ବଳ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଶିଶୁ ପରି ଧରି ନେଉଥିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂତ-ଦୂତମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମୁହଁ, ଅଙ୍ଗ, ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ଉପରେ ଥିଲା । ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ବା ବାହାରେ, ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ ବିକୃତି ଦେଖାଉଥିଲେ । ସେମାନେ ମୃତଦେହ ବୋହି ନେଉଥିଲେ, ଅଙ୍ଗ ଟାଣୁଥିଲେ, ରକ୍ତ ଝରା ଝିଲିକିଥିବା ଶରୀର ରକ୍ତସ୍ରାବ ତଳେ ଡୁବୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଉଦର, ବାହୁ, କାନ, ଓଠ, ନାକ ଝୁଲିଯାଇଥିଲା; ସେମାନେ ରକ୍ତ, ମାଂସ, ଚର୍ବିର କାଦାରେ ପରସ୍ପରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ । ଏହି ମାୟା ମଣ୍ଡଳ ମନ୍ଦରାଚଳ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନରେ ଯେପରି ଝାଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେପରି ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏହି ତୀବ୍ରତା ଦେଖି, ରାଜା ଏହି ମାୟାକୁ ଏକାଠି ପୁଣି ସୃଜନ କଲେ; ଏବଂ ଭୂତାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମୃତଦେହ ଉଠି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । କେହି ମୁଣ୍ଡହୀନ, କେହି ମୁଣ୍ଡସହିତ, ସମସ୍ତେ ଭୂତାଳ ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ; ଏହି ଭୂତ ଓ ଭୂତାଳ ଦଳ ଏକାଠି ହୋଇଗଲେ । ଏହିପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସେନା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଗିଲିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ । ତେବେ ଅନ୍ୟ ରାଜା ଆଉ ଏକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଏକ ଦାନବ ସେନା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ନରକ ଯାତ୍ରୀମାନେ ପରି ଆସିଲେ; ସେନା ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ସେମାନେ ଘୋର ଗର୍ଜନ ଦେଉଥିଲେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ, ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଭୂତ ଓ ପିଶାଚ ଆକୃତିରେ ନିଜ ଭୂତ-ନିବାସରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ପଦ୍ମର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ବାଂଶୀର ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଅନ୍ତ୍ର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରକ୍ତ ଝରା ଧାରା ଝରୁଛି । ଭୂତାଳ ଢ଼ୋଲର ଉଲ୍ଲାସ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଝିଲିକି, ଚର୍ବି, ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜାର ଅଧିକ୍ୟ, ରକ୍ତର ସ୍ରୋତ ମଦ ପରି ଝରୁଛି; ମଦମତ୍ତ ଭୂତାଳ, ଖପର ଓ ଅଣ୍ଡ଼ାଧୁନ୍ଦ ନୃତ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି । ଖପର, ମଦମତ୍ତ ନୃତ୍ୟ, ଗଦା, ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଛି; ଭୂତମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘର ଗୁଛ ପରି ଝିଲିକି, ରକ୍ତ ନଦୀ ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଅତି ଧୈର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ରାଜା ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ । ସେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ର ଯୋଗ କରି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହାର ଶିରାରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।