ଏହି ବିରାଟ୍ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା, ଯାହା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚିରିଦେଲା, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାକୁ ଫାଟିଦେଲା, ଏବଂ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା ଯେ, ଭୀରୁ ବିଦୁରଥଙ୍କ ରଥକୁ ମଧ୍ୟ ଏପଟ-ସେପଟ କରିଦେଲା। ସେଠାରେ ବିଦୁରଥ, ଯିଏ ମହାସ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି, ସେ ଏକ ନଦୀରେ ଭାସୁଥିବା ଭାଙ୍ଗା ଡାଳିର ଭଳି ଏପଟ-ସେପଟ ହେଉଥିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଏହି ଆକାଶକୁ ଘନ କରିଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପବନଟି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା। ପବନ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପିଗଲା, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଲଟକୁଥିବା ଗଛମାନେ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଲୋକମାନେ ଖାଇଯିବା ପ୍ରକାର ଅନେକ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କାଉଁଆ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କ୍ରନ୍ଦନ, ଚିତ୍କାର ଏବଂ ହୁଙ୍କାର ଦେଇଉଠିଲେ। ପବନରେ ଚିରାଯାଇଥିବା ଗଛମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବକବକିର ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ପାହାଡ଼ମାନେ ଆକାଶରୁ ଡାଳରୁ ଝରିଯିବା ପତ୍ର ପରି ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏଠାରେ ସମୁଦ୍ର ପରି ନଦୀ ଉଠିଯାଉଥିଲା, ମୈନାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ସହିତ; ତା’ପରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିମୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ମେଘମାନେ ହୁଙ୍କାର ଦେଲେ। ଅଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ପାହାଡ଼ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଅନେକ ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଓ ପାହାଡ଼ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ତେଜ ବାତାସରେ ଫଳ ଛିଣ୍ଡିଯିବା ପରି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ବିଦୁରଥ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦୁଇଁଟି ଏକାସାଥିରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ସିନ୍ଧୁ ତେବେ ଏକ ଅନ୍ଧକାର, ଭୟଙ୍କର ପିଶାଚ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭୂତମାନେ ଧାରାବାହିକ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅନନ୍ତ ଭୟ ଦେଇଲେ; ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳ ପରି ଭୟରେ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାର ହେଇଗଲା। ଭୂତମାନେ ସମସ୍ତ ସଂସାରକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଛାରର ମଣ୍ଡ ଦଣ୍ଡର ପରି, ଅସାଧାରଣ ଭାଉରେ ଚଳିଥିଲେ। କେହି ବଡ଼ ଆକୃତିରେ, ହାତରେ ଧରିପାରିବା ଯେପରି, ତଥାପି କିଛି ନୁହେଁ; କେହି ଦାଡ଼ି, କେହି ଚିରିବା ଶରୀର, କେହି ତିକ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, କେହି ଦୁର୍ବଳ ଦେହ, କେହି ଦାଡ଼ି ବହନ କରୁଥିଲେ। କେତେକ ଦୁର୍ବଳ ଦେହ, ମେଲା ଦେହ, ଗ୍ରାମ ଲୋକମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ପରି; ସଭାରେ ମନ୍ଦ ଚକ୍ଷୁ, ଯାହା ଇଛା, ତାହା କରୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ। କେତେକ ଦୁଃଖୀ, ଲୋଭୀ, କ୍ରୂର, ଗ୍ରାମ ଲୋକମାନେ ପରି ଦୁଃଖିତ; ଅସ୍ଥିର, ଖାଲି ଘର, କାଦର ରାସ୍ତା ଓ ଗଛ ତଳେ ରୁହୁଥିଲେ। କେହି ଲାଶ ଆକୃତିରେ, କଳା ଦେହ, ଶ୍ୱନ ଭକ୍ଷକ ପରି; ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଦଳକୁ ମଦରେ ମସ୍ତ ହୋଇ ଧରିନେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନିକଟସ୍ଥ ସେନାମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଏତେ ଭୀତ ହେଲେ, ଯେ ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-କବଚ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଲେ। ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଅଙ୍ଗ, ମୁହଁ ଓ ପାଦର ବିକୃତିରେ ଭୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ; କେହି ଲଙ୍ଗୋଟି ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ନଗ୍ନ ହୋଇ, ହସୁଥିଲେ। କେହି ପ୍ରସ୍ରାବ ଓ ମଳତ୍ୟାଗ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉନ୍ମାଦ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହି ସମୟରେ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ରାଜା ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ରାଜା ଏହି ମାୟାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ, ଏହା ପିଶାଚରାଜଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିବା ମାୟା ବୋଲି ବୁଝିଲେ। ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପିଶାଚରାଜ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ; ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ସେନା ଅକ୍ଷତ ରହିଲା, ଯାହାକି ଶତ୍ରୁ ସେନା ପିଶାଚରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ତେବେ, କ୍ରୋଧରେ ଆଉ ଏକ ମାୟା ଅସ୍ତ୍ର ‘ରୂପାନ୍ତର ବାଣ’ ମୁକ୍ତ କଲେ; ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରୁ ତିକ୍ତ ଉଠିଥିବା ଚୁଲି ସହିତ ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେମାନେ ନଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଲଟକୁଥିବା କଟି ଓ ସ୍ତନ, କେହି ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ତଥାପି ଯୌବନରେ ଫାଟିଯିବା ଭଳି, କେହି ମୋଟା, କେହି ଦୁଃଖିତ ଦେହ। କେହି ସ୍ୱାଭାବିକ, କେହି ଅସ୍ୱାଭାବିକ କଟି, ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଖୋଲା ଅବସ୍ଥାରେ ଭୟଙ୍କର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; କେହି ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ଓ ପଦ୍ମ ହସ୍ତ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଦେହ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ। ସେମାନେ ଅଧ ଖାଇଥିବା ମାଂସ ଚବାଇ, ତାଙ୍କର ହସ୍ତରୁ ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ଚାଟୁଥିଲେ, ଅନେକ ଅଙ୍ଗ ଏପଟ-ସେପଟ ଘୁରାଉଥିଲେ, ମୁହଁ ଉପରେ ଓ ତଳେ ଉଠାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବାହୁ, ମୁହଁ, ଜଂଘା, ସ୍ତନ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ହସ୍ତ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ସେମାନେ ଶିଶୁ ଲାଶରେ ମାରୁଥିଲେ, ଅନ୍ତ୍ରା ଦୂର୍ବଳ ରସି ପରି ଟାଣି ବାହାର କରୁଥିଲେ। କେହି କୁକୁର, କୁଆ, ଗହଳି ମୁହଁରେ, ଚାହା ମୁହଁ, ଜ଼ବଡ଼, ଏବଂ ଉଦର ଲୁଚିଥିଲା, ସେମାନେ ଅସାହାୟ ପିଶାଚମାନେ ପରି ଦୂର୍ବଳମାନେକୁ ଧରି ନେଉଥିଲେ। ଏହି ପିଶାଚ ସେନା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମୁହଁ, ଅଙ୍ଗ, ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, ବଡ଼ ଜିହ୍ବା ବାହାର କରି, ମୁହଁର ବିଭିନ୍ନ ବିକୃତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଲାଶର ଭାର ବୋହିଥିଲେ, ମୃତ ଅଙ୍ଗକୁ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଷ ଦେହ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଲଟକୁଥିବା ଉଦର, ବାହୁ, କାନ, ଠୋଟ ଓ ନାକ ସହିତ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ରକ୍ତ, ମାଂସ, ଚର୍ବି ମିଶ୍ରିତ କାଦରେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ। ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନରେ ଯେପରି ଫେଣ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ଏହି ମାୟା ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କଲା। ତାହାର ତ୍ୱରିତ ଗତିକୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ମାୟାକୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ତା’ପରେ ବେତାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲାଶମାନେ ଉଠିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।