ଏଭଳି ମାୟାର ତୀରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବିପରୀତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ ଅନୁଭବ ହେଲେ । ଏହି ମାୟା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଏକାପେକ୍ଷା ଏକ ବିରୋଧରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ପରେ, ଜଳର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଭାର ଏବଂ ରଥର ଚକ୍ରର ସୁରକ୍ଷା କୁଶ ଶଳାର ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ରଥ ଜଳ ଉପରେ ଭସି ଚାଲିଗଲା । ସେ ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ତୀର ଆକାରରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ । ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳର ମାୟା ଅନ୍ଧକାର ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରି ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲେ, ଏବଂ ଭୂମି ଶୁଖିଗଲା । ତାପରେ, ଅବିବେକୀ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ସମାନ ତାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଏହି ତାପ ପୁରୁଣା ଶୁଖିଆ ଜଙ୍ଗଲର ଭଳି ଅତି କ୍ରୂର ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା । ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ରୂପବତୀ ରାଜନାରୀମାନଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ଭଳି ଗଳି ଯାଉଥିବା ସୁନାର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ । ଏହି ତାପର ପ୍ରଭାବରେ ବିରୋଧୀମାନେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଥିବା କୋମଳ ପତ୍ରର ଭଳି ଅଚେତନ ହେଲେ । ଏହିପରେ, ରଣରେ ବିଦୁରଥଙ୍କ ମନ ଧନୁର ତାନ୍ତର ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୱନିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା; ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ବୃତ୍ତାକାର କରି ବର୍ଷା ମେଘ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ । ଏହାରେ ମେଘମାନେ ଅନେକ ରାତି ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ଭଳି ଏକାଠି ହେଲେ, ତାମାଳ ଉଦ୍ଭିଦର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସିଲେ । ସେମାନେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତୁମୁଳ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ବୃତ୍ତାକାର ଆକୃତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ଧୂପର ଅବଶିଷ୍ଟରେ ଧୀର ହୋଇଥିଲେ । ପବନ ବହୁଥିଲା, ଝରଣା ନେଇ ଘୂରୁଥିଲା, ମେଘମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧତତାକୁ ଭେଦ କରି ଶୀତଳତାରେ ମହାନ ହୋଇ ବିକିରଣ ଝରଣାର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲା । ବିଜୁଳି ଚମକୁଥିଲା—ଭୟଭୀତ ସୁନାର ସାପ ଏକାଏକି ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ଭଳି, କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର ଆକାଶ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଭଳି । ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଗର୍ଜନ ଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିଲେ, ଯେପରି ହାତୀ, ସିଂହ ଓ ଭାଲୁମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି । ଭୟଙ୍କର ଧାରାରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁର ଦୃଷ୍ଟି ଅତି କଠୋର ହୁଏ, ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା କଠିନ ଲୋହା ଘସିବା ଭଳି । ପ୍ରଥମେ, ପୃଥିବୀରୁ ତାପିତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଧୂଆଁ ଉଠିଲା; ଏହା ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ନିମ୍ନଲୋକର ମେଘମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଘୂରୁଛନ୍ତି, ମେଘମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଚଞ୍ଚଳ ହେଉଥିଲେ । ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ବାସ୍ତବିକ ଇଚ୍ଛା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ । ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ମାଟିରେ ଢାକିଗଲା, ଅଚଳ ହୋଇଗଲା; ଝରଣା ଭରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯେପରି ପାଣିରେ ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ର । ଏହି ସମୟରେ ସେ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଆକାଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା; ଏହା ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀତିଦାୟକ ଥିଲା, ବିନାଶର ନୃତ୍ୟ ଭଳି । ବାୟୁ ବହୁଥିଲା, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ବିଜୁଳି ପଡ଼ି ଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ପଥର ଭାଙ୍ଗି ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଉଥିଲା; ତୀବ୍ର ପବନ, ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ, ସେନାମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ । ବାୟୁ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଧୂପ ଘୁରାଇ ଦେଉଥିଲା, ଘନ ଗଛପତ୍ର ଛିଣ୍ଡି ଦେଉଥିଲା; ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଉପ୍ରେ ଉଠି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଉପଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ । ଜଙ୍ଗଲ ଉଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା, ପାହାଡ଼ ଫାଟିଗଲା; ଏହି ଅତି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିଦୁରଥଙ୍କ ରଥ ମଧ୍ୟ ଉଲଟିଗଲା । ସେ ଏକ ନଦୀରେ ଆଘାତ ଖାଇଥିବା ଦଳିଥିବା ଡାଲି ଭଳି ଏକାଠି ଏକାଠି ହେଉଥିଲେ; ଏହିବେଳେ ବିଦୁରଥ, ମହାଅସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ । ଏହା ସହିତ ବାୟୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶ ଘନ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା । ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିବାରୁ ଶାନ୍ତି ପ୍ରବଳ ହେଲା, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଝୁଲୁଥିବା ଗଛପତ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ମାନବଭକ୍ଷୀ ବ୍ୟୁହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କାଉଁ ଚିତ୍କାର, କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ହୁଙ୍କାର କରୁଥିବା କାଉଁ ଏକାଠି ହୋଇଗଲେ । ବାୟୁରେ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧତ ଶବ୍ଦ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥହୀନ ବକ୍ତବ୍ୟ ଭଳି ଶୁଣାଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ପାହାଡ଼ମାନେ ଆକାଶରୁ ଗଛର ଶାଖାରୁ ପତ୍ର ପଡ଼ିବା ଭଳି ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ୁଛନ୍ତି । ଏଠାଏଠି ସମୁଦ୍ର ଭଳି ନଦୀ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଉଥିଲେ, ମୈନାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ; ଏହିବେଳେ ତେବେ ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ ହେଲା, ଏବଂ ମେଘମାନେ ଗର୍ଜିଲେ । ଅଗ୍ନି ଯେପରି ପାହାଡ଼କୁ ଦଗ୍ଧ କରେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଏବଂ ନଗରମାନେ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ । ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଫଳକୁ ଭଙ୍ଗିଦେବା ପରି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହିପରେ ବିଦୁରଥ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ । ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଭୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସିନ୍ଧୁ ତେବେ ଅନ୍ଧକାର ଭୟଙ୍କର ଭୂତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଭୂତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅନନ୍ତ ଭୟ ଦେଲେ; ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଭୟ ଆସେ, ସେପରି ଦିନ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଗଲା । ଭୂତମାନେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ କରିଦେଲେ; ତାମ୍ର ରଖା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଅସ୍ଥିର ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ । ଏହି ବଡ଼ ଆକୃତିର ଭୂତମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ, ହାତରେ ଧରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ କିଛି ନୁହେଁ; କିଛି ଭୂତମାନେ ତିକ୍ତିକ୍ତା ଚୁଲ ଓ ଶୁଷ୍କ ଦେହ ନେଇଥିଲେ, କିଛି ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ଶୁଷ୍କ ଦେହ, ମଳିନ ଦେହ, ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ଭଳି; ସଭାରେ ଅନ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲିପ୍ତ ।