ପାହାଡ଼ମାନେ ସେହି ସମୟରେ ସୁନାର ଦେହରେ ଜଳନ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଫୁଲର ବଗିଚା ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ଚମ୍ପକ ଗଛର ଗୁଛ ଦେଖାଯାଉଛି। ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକର ଉପବନ ଜାଣପଡ଼ୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ ଓ କେଶର ମିଶିଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ସବରେ ଅଗ୍ନିର ଗୁଞ୍ଜନ ହେଉଛି। ଲୋକମାନେ, ନିକଟର ଆଲୋକ ସ୍ପର୍ଶକୁ ଭୟ କରି, ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ଯେପରି ଦେଉଳ ରୂପୀ ସହସ୍ରାକାରୀ ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କର ବାଁଶୀ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ମଡ଼ିଯାଉଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁକୁ ପରାଜିତ କରି ପୁନି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି, ବିଦୁରଥ ବରୁଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଚାରିପାଖରୁ ଅନେକ ଜଳର ଧାରା ଅନ୍ଧକାର ମାଳା ପରି ଆସିଲା; ପାହାଡ଼ମାନେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଗଲି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶରଦ୍କାଳୀନ ଆକାଶର ଖଣ୍ଡ, ତିବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ମେଘ, ଉଚ୍ଚ ସମୁଦ୍ର ବା ଗିରିଶୃଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଇ ଜଳମାଳା ତମାଳ ଗଛର ଗୁଛ, ରାତିର ଦଳ, କଳିମାର ଢେମାଳି, ବା ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ସୀମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ପାତାଳ ଗୁହାର ବାଙ୍କା ରାସ୍ତା ପରି, ଆକାଶ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ବଡ଼ ଗର୍ଜନରେ ଦ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଜଳର ତାଣ୍ଡବ ତାପର ମଧ୍ୟରେ ଲତା ପରି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବ୍ୟାପି ଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ରାତି ଦିନ ପରେ ଆସେ। ଏହି ଜଳ ଅଗ୍ନିର ଦଳକୁ ଶୋଷି ନେଲା, ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଏହି ଅନିର୍ମାଳ୍ୟ ଜଳ ତାହାର ଦ୍ରବ ଗୁଣ ହରାଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। ଏପରି ଭାବରେ ମାୟାର ଏହି ବିପରୀତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଏକାଉଁଠି ଆସି ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଭାର ଓ ରଥଚକ୍ରର ରକ୍ଷା ଜଳରେ ଘାସ ପତ୍ର ପରି ଭାସିଯାଇଲା, ତାହାର ରଥ ଜଳରେ ତେରିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ସିନ୍ଧୁ ଅପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଶୁଷ୍କତାର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନେ ପକାଇ ଏକ କଣ୍ଟକ ଆକାରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳମୟ ମାୟା ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରି ଶାନ୍ତ ହେଲା; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ, ସେମାନେ ମୃତ ରହିଲେ, ପୃଥିବୀ ଶୁଖି ହେଲା। ତାପରେ, ଅବିବେକ ରୋଷରେ ତୁଷାର ଜ୍ୱାଳା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ତାହାରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାହା ଝରା ପୁରୁଣା ଜଙ୍ଗଲ ପରି ଖରାପ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ସୁନା ଗଳି ଝରୁଛି, ରାଜନୀ ମହିଳାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଏହାର କ୍ଷୁଦ୍ରତାରେ ବିପକ୍ଷୀମାନେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି ଯାଉଥିବା କୋମଳ ପତ୍ର ପରି ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ ବିଦୁରଥ, ଧନୁର ତାନର ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୱନିରେ ମନ ଭରି, ଧନୁଷକୁ ବୃତ୍ତାକାରରେ ମୋଡ଼ି ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ମେଘମାଳା ଉଠିଲା, ରାତିର ଏକାଠି ହେବା ପରି, ତମାଳ ଗଛର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଧୀର ଗତିରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଚାରିଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ବୃତ୍ତାକାରରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ମିଷ୍ଟର ଅବଶେଷରେ ଧୀର ହୋଇ ରହିଲେ। ପବନ ବହିଲା, ଝରିଝରି ବର୍ଷା ନେଇ, ମେଘମାଳାର ଗର୍ବକୁ ଭେଦି, ଶିତଳତାର ମହିମାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ଝରଣାର ମାଳା ପରି ଚିତ୍ରିତ ହେଲା। ବିଜୁଳି ଚମକିଲା, ଭୟଭୀତ ସୁନା ନାଗିନୀର ଦୃତ ଚଳନ ବା ରାକ୍ଷସୀ ନାରୀମାନେ ଆକାଶକୁ ନଜର ଦେଉଥିବା ପରି। ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିଲେ, ଗର୍ଜନର ଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ହାତୀ, ସିଂହ, ଭାଲୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ବର୍ଷାର ଧାରା ମୃତ୍ୟୁର ଦୃଷ୍ଟି ପରି କଠୋର ଭାବେ ପଡ଼ିଲା, ଲୋହା ଘାତ ପରି ଧ୍ୱନି ହେଲା। ପ୍ରଥମେ ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ତାପ ତୀବ୍ର ବାଷ୍ପ ଉଠିଲା; ଯେପରି ପାତାଳର ମେଘ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ, ସେମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୃଗମାରୀଚିକା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ପରମ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦଳଦଳା ମାଟିରେ ଢାକିଗଲା, ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଲା; ଝରିଝରି ଧାରା ଭରି ଉପଚିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଜଳରେ ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ର। ତାପରେ ସେ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଆକାଶର ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏହି ଭୟାନକ ଓ ଭୀଷଣ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଳୟ ନୃତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାୟୁ ବହିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପାତରେ ଶରୀର ଆଘାତ ପାଇ, ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା; ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ସେଇ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲା, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଆଘାତଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ବାୟୁ ଝଙ୍କାର ଦେଇ କୁହୁଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚି ଦେଲା, ଘନ ଗଛପତ୍ର ଚିରି ଦେଲା; ଗଛମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲ ଉଖଣିଗଲା, ପାହାଡ଼ ଫାଟିଗଲା; ଏହି ଭୟାନକ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିଦୁରଥଙ୍କର ରଥ ମଧ୍ୟ ଚାଞ୍ଚଳ ହୋଇପଡ଼ିଲା। ସେ ନଦୀରେ ଚାପି ଯାଉଥିବା ଏକ ଦଳିତ ଶାଖା ପରି ଏପାଠି ସେପାଠି ହେଉଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁରଥ ମହାସ୍ତ୍ର ଧାରୀ ମାଉଣ୍ଟେନ୍ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିସର୍ଜନ କଲେ। ବାୟୁ, ଯେଉଁଠି ଆକାଶକୁ ଘନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ମାଉଣ୍ଟେନ୍ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତି ହେଲା, ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ତାଳିଗଛ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ମାନବ ଭକ୍ଷକ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟୁହ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କାଉଁଆ ଏକାଠି ହୋଇ ସବୁ ଦିଗରେ ଚିତ୍କାର, ଚିତ୍ରାର୍ଥ ଓ ଭୟ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ବାୟୁରେ ଉଖଣି ଯାଇଥିବା ଗଛର ଧ୍ୱନି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥହୀନ କଥା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ଶାଖାରୁ ପତ୍ର ପଡ଼ିବା ପରି ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଝରିଯାଉଥିଲେ। ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ର ପରି ଏଠି ସେଠି ଉଠିଯାଉଥିଲେ, ମୈନାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ସହିତ; ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ମେଘ ଗର୍ଜନ କଲା। ଅଗ୍ନି ପାହାଡ଼କୁ ଦାହ କରିବା ପରି, ସେମାନେ ଅନେକ ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଗିରିନଗର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।