ସେଇ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଅଟବାସୁରମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ, ସେମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲେ ଯେପରି ତଳସ୍ଥଳର ଗଜର ଗର୍ଜନରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାଳିତ ହେଉଛି। ସେମାନଙ୍କର କପିଳ ଜଟା ଉପରେ ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଜଟା ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା, ଯେଉଁଠି ତାଜା କାଣ୍ଡ ଯୋଗ ହେଉଥିଲା, ତାହାର ଟିପିଟିପି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦହୁଁଥିବା ଧୂଆଁ ଟାଣିଥିବା ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପରି ବିଶାଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଦେହ, ପଦ୍ମମୁଖ ଯାହା ଦାନ୍ତରେ ଧରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଜାଣି ପଡ଼ୁଥିଲା ଯେପରି ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଜଳୁଛି, ଏବଂ ତାହା ଚର୍ମର ରୋମକୁପରୁ ବିସ୍ଫୋରିତ ହେଉଛି। ସେମାନେ ଭକ୍ଷଣ, ଧାଉ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜଟା ମଧ୍ୟରୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିଥିବା ବର୍ଷାଘନ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଲୀଳାଧିଶ ବିଦୁରଥ ନାମକ ମହାପୁରୁଷ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ବିମୋଚନ କଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ଭୂତପିଶାଚମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଉନଥିଲା। ସେଇ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ, ଅଟବାସୁରମାନେ ଏମିତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଉଦୟାଚଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିବା ସମୟରେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଯାଏ। ଦାନବ ସେନା ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ତିନି ଲୋକ ଶୁଭ୍ର ଆକାଶ ପରି ପ୍ରକାଶମାନ ହେଲା, ଯେପରି ଶରଦ ଋତୁରେ ମେଘ ହଟିଯିବା ପରେ ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ସିନ୍ଧୁ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟରେ ଦହୁଥିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦିଗବଳୟ ଏପରି ଜଳିଉଠିଲା, ଯେପରି ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦହିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଧୂଆଁ ଓ ମେଘରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଛି। ପାହାଡ଼ ଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଚମକରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଫୁଲ ଓ ଚମ୍ପାକ ଗଛର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଗ ର ଉପବନଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଜଟାରେ ବିକଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ସବରେ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗରେ ରକ୍ତ ଝରିଯାଇଛି। ଲୋକେ, ନିକଟର ଆଲୋକର ସ୍ପର୍ଶକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ଏମିତି ଜଳିଉଠିଲେ, ଯେପରି ସାଗରକୁ ସହସ୍ରମୂର୍ତ୍ତି ଧାରୀ ମୁରଳୀରେ ବାଂକି ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ବିଦୁରଥ ପୁନି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ବିଜିତ ଶତ୍ରୁକୁ ପୁନି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି, ଏହିବେଳେ ବରୁଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳ ଭରି ଆସିଲା, ଏମିତି ଘନ ଅନ୍ଧକାର ପରି, ପାହାଡ଼ ଗୁଡ଼ିକ ଦିଗ ଦିଗରୁ ଉପର-ନିମ୍ନକୁ ଚଳିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ଗଳି ଗଲା। ସେମାନେ ଶରଦ ଆକାଶ ଖଣ୍ଡ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବର୍ଷା ମେଘ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉଠିଥିବା, କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଶିଳାର ଖଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ତମାଳ ଗଛର ଦଳ, ଗଭୀର ରାତି, କାଳିମାର ଗୁଛ, କିମ୍ବା ଲୋକାଲୋକ ପରି ସଂଘଟିତ ହୋଇଥିଲେ। ପାତାଳର ଗୁହା ପରି ଏହି ଜଳ ଆକାଶ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମହା ଗର୍ଜନରେ ନିଜ ଆକୃତି ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା। ଏହି ଜଳର ଦଳ, ତାପର ମଧ୍ୟରେ ଲତା ପରି, ଶୀଘ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଗ୍ରସିଲା, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଦିନ ପରେ ଆସେ। ଏହି ଜଳ ଅଗ୍ନି ଦଳକୁ ଶୋଷି ନେଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଏହି ଅବିରତ ଜଳ ତାଙ୍କର ଦ୍ରବତା ହରାଇ ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା। ଏମିତି ଭାବରେ, ମାୟା ଜନିତ ବିପରୀତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି ଅନୁଭୂତ ହେଉଥିଲା। ଏହିବେଳେ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ରଥଚକ୍ରର ସମସ୍ତ ରକ୍ଷା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଘାସ ପତ୍ର ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରଥ ଝୁମୁଛିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ମନେ ପକାଇଲେ ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ରକୁ, ଯାହା ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ବାଣ ଆକାରରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜଳ ମାୟା ଏମିତି ଶେଷ ହେଲା, ଯେପରି ରାତି ସମାପ୍ତ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ, ସେମାନେ ମୃତ ରହିଲେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିଲା। ତାପରେ, ଅବିବେକ ରୋଷରେ ଏକ ସମାନ ତାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ତାହାରେ ତାପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହା ପୁରୁଣା ଶୁଖିଆ ଅଟବା ପରି କଠୋର ଭାବରେ ବ୍ୟାପିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗ ଓ ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ରେଖାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ରାଜମହିଳାମାନଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ପରି ଚମକିଉଠିଲା। ଏହି ତାପରେ ବିରୋଧୀମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି କିଶଳୟ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଅଟବା ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ। ଏହା ଦେଖି ବିଦୁରଥ ନିଜ ଧନୁକୁ ବାକିରେ ଏକ ଚକ୍ର ଆକାରରେ ବାଂକି ଧନୁର ତାର ଦୀର୍ଘ ଝଙ୍କାରରେ ମନ ଗଞ୍ଜାଇ, ମେଘାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମେଘମାଳା ଉଠିଲା, ଏମିତି ଯେପରି ରାତି ଗୁଛ ଏକାଠି ହୋଇଛି, ତାଳ ଗଛ ଉତ୍କଳନରେ ଏମିତି ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଛି। ଏମିତି ମେଘ ଜଳରେ ଭରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଦିଗବଳୟକୁ ଘେରି ନେଇଥିଲେ, ମିଷ୍ଟର ଅବଶେଷରେ ଅଳସ ହୋଇଥିଲେ। ପବନ ବହୁଥିଲା, ବର୍ଷା ଫୁହାରରେ ଘୁରୁଥିଲା, ମେଘର ଆଡମ୍ବର ଭେଦି ଠଣ୍ଡା ହେବାରେ ଗର୍ଜନର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା। ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକୁଥିଲା, ଭୟଭୀତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସର୍ପ ଚଞ୍ଚଳ ହେବା ପରି, କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶକୁ ଉଠିଯିବା ପରି। ପାହାଡ଼ ଗୁଡ଼ିକ ମହାଗର୍ଜନରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ଯେପରି ହାତୀ, ସିଂହ, ଭାଲୁ ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି। ବର୍ଷା ଝରିଲା, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି କଠୋର, ଏବଂ ଲୋହା ମାଡ଼ିବା ପରି ଦ୍ରୁତ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ପୃଥିବୀରୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଉତ୍ତାପ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା, ପାହାଡ଼ ପରି; ଯେପରି ପାତାଳର ମେଘ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଛି, ମେଘ ଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ ସାରା ଏହି ମୃଗମରୀଚିକା ହଟିଯାଏ। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ମାଟି ଓ ଦଳଦଳରେ ଢାକିଗଲା, ଏବଂ ଏହା ଅଚଳ ହୋଇଗଲା; ଏହା ଜଳର ଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଜଳରେ ଉତ୍ସାରିତ ସମୁଦ୍ର।