ପୁନଃ ଏକଥର, ପର୍ବତମାଳା ଜଣେଇଲା ଯେଉଁଥିରେ ପଙ୍ଖ ଲଗିଥିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକର ଭୟରେ ଏହା ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ କିମ୍ବା କଳ୍ପନାର ସହର ଭରିଯାଇଛି। ତାପରେ, ସମୁଦ୍ର ଅନ୍ଧକାର ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲା, ଦାଢ଼ି ଏବଂ ଅନ୍ଧାରା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା; ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏତେ ଗଭୀର ଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ଏକ କଳା ମେଘର ଉଦର। ପର୍ବତମାଳାର ଫାଟ ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏକ ସମୁଦ୍ର ପରି ପ୍ରସାରିତ ହେଲା; ପର୍ବତମାଣେ ମାଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାରାମାଣେ ରତ୍ନ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଅନ୍ଧକାର ଏତେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଯେପରି ଏହା କଳା କାଦାର ସମୁଦ୍ର, ଏକ ପାଳି ଛାଇଁ ଯାହା କାଳ ଗତିରେ ବି ହଟିପାରେନି। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକ ଅନ୍ଧାରା ଖାଇଁରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ; ଯେପରି ଏକ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଦିଗଦିଗର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅସ୍ତ୍ର ଦକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭିଦୁରଥ, ପୋଷକ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ସୃଷ୍ଟି ଅଣ୍ଡର ଗୁମ୍ବଦ ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଅନ୍ଧାରା ସମୁଦ୍ର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ଶରତ୍କାଳ ପରି ପରିଶୁଦ୍ଧ। ଅନ୍ଧକାର ଚାଦର ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ନିର୍ମଳ ଦିଗମାଣେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ନାରୀମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲର ପାଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା, ଯେପରି ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କର ମନ ଲୋଭ ଜନିତ ଅନ୍ଧକାରର ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିବା। ଏହା ପରେ, ସମୁଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦେମନ୍-ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲା, ଯାହା ମନ୍ତ୍ରର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ତୀର୍ଥ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ଦେମନ୍ମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯେପରି ତଳସ୍ଥ ହାତୀର ଗର୍ଜନରେ ସମୁଦ୍ର ମାନେ ଚାପିଯାଉଛି। ସେମାନଙ୍କର ପିଙ୍ଗଳ ଜଟାରୁ ଧୂଁଆ ଉଠୁଥିଲା, ଦହିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନି ଚିତ୍କର କରୁଥିଲା, ଯେପରି ତାଜା ଇନ୍ଧନ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ। ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଆକାରରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଢୋଲ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଚିତା ଅଗ୍ନିର ମେଟିଓର୍ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଶରୀର, ପଦ୍ମ ପରି ମୁହଁ ଦାନ୍ତରେ ଧରି, ଜଟା ପରି ଅଗ୍ନିର ଲକ୍ଷଣରେ ମୁହଁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ଖାଇବା, ଦୌଡ଼ିବା, ଗର୍ଜନ କରିବା, ଭୟ ଦେଇବା, ସେମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକରେ ଜଟାରୁ ଉତ୍ପାଦିତ ମେଘ ପରି ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖେଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭିଦୁରଥ, ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ଦୂର କରେ। ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ଦେମନ୍ମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଉଦୟ ସମୟରେ ଅନ୍ଧାରା ହଟିଯାଉଛି। ଦେମନ୍ମାନଙ୍କର ସେନା ଦୂରେ ଯାଇଗଲା, ତିନି ଲୋକ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳର ମେଘ ହଟିଗଲା ପରେ ଆକାଶ ଚମକୁଥିଲା। ଏହା ପରେ, ସିନ୍ଧୁ ଦହିଯାଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ତାହା ଆକାଶ ଦେଇ ଚମକୁଥିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦିଗମାନେ ବିଗତ କାଳାଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଧୂଁଆ ଓ ମେଘର ଭାରରେ ଢାକିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ତିବ୍ର ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯାଇଛି। ପର୍ବତମାନେ ଦହିଯାଉଥିବା ଆକାରରେ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଫୁଲ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛର ଅଳି ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ପରି। ଆକାଶ, ପର୍ବତ ଓ ଦିଗର ଜଙ୍ଗଲ ଦହିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିର ଜଟିତ ଅଞ୍ଚଳରେ ରକ୍ତ ଓ କେସର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଲୋକମାନେ ନିକଟର ଆଲୋକର ସ୍ପର୍ଶକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଶତରୂପୀ ଫ୍ଲୁଟରେ ମୁଡ଼ିଯାଉଛି। ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରି ପୁନି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି, ଭିଦୁରଥ, ବାରୁଣ ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳର ବଡ଼ ବଡ଼ ଧାରା ଆସିଲା, ଅନ୍ଧାରା ଭାର ପରି, ପର୍ବତମାନେ ଦିଗରୁ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଏହା ପାଣିରେ ପରିଣତ। ସେମାନେ ଶରତ୍କାଳ ଆକାଶର ଖଣ୍ଡ, ତୁରନ୍ତ ତଳକୁ ଝରିଥିବା ମେଘ, ଉଚ୍ଚ ଦେଉଁଥିବା ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ପର୍ବତ ଶିଳା ଭାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ତମାଳ ଗଛର ଭାର, ରାତିର ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ଆକାର, କାଳି ଛାଇଁର ତଳ, କିମ୍ବା ଲୋକାଲୋକ ଶୀମା ପରି ଥିଲେ। ସେମାନେ ପାତାଳର ଘୁଁଜ ଗୁଫା ପରି, ଆକାଶ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଆକାର ବଡ଼ ତୁର୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଉପ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ଜଳର ଭାର, ତାପର ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଲତା ପରି, ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଗଲା, ଯେପରି ଦିନ ପରେ ରାତି ଆସିଯାଉଥିଲା। ତାପରେ ଜଳ ଦହିଯାଉଥିବା ଭାରକୁ ଶୋଷି ନେଲା, ପୃଥିବୀ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେଲା; ସେହି ଅବିରତ ଜଳ ଶରୀର ତାର ଦ୍ରବତା ହରାଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। ଏହିପରି, ଏହି ମାୟାର ଏକ ଅପ୍ରତିକୂଳ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଭାର ଓ ରଥର ଚକ୍ର ରକ୍ଷା ଜଳରେ ତିନ୍ତି ଘାସ ପରି ଭସିଗଲା, ତାଙ୍କର ରଥ ଭସିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯାହା ବିପଦରୁ ଉଧାର କରେ, ଏହାକୁ ତୀର ଆକାରରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେହି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜଳ ମାୟା ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ରାତି ଶେଷ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ମରିଥିଲେ ସେମାନେ ମୃତ ହେଲେ, ପୃଥିବୀ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା। ଏହିପରି, ଅବିବେକୀ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ସମତୁଳ୍ୟ ତାପ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ଯେପରି ପୁରୁଣା ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲର ତାପ ଚାଉଁଥିଲା। ଦିଗମାନେ ଚମକୁଥିଲେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗର ଚାୟାରେ, ଗଳିଯାଇଥିବା ସୁନା ପରି, ଯେପରି ରାଜନୀତି ନାରୀମାନେ ଅଙ୍ଗ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଏହିପରି, ଏହାକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବାମାନେ ତାପର ଅଭିଭୂତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି କୋମଳ ପତ୍ର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଭିଦୁରଥ, ଧନୁର ତାରର ଦୀର୍ଘ ହୁଙ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ଧନୁକୁ ବୃତ୍ତ ଆକାରରେ ହେଉଁଥିଲେ ଓ ବର୍ଷା ମେଘ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ମେଘର ପାଳି ଉଠିଲା, ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ରାତି ପରି, ପ୍ରବେଶରେ ଶିଥିଳ, ତମାଳ ଗଛର କ୍ଷୁଭ୍ନତାରେ ଉତ୍ପିତ।