ଏକ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ବନ୍ଧନ ଓ ବେଦନା ଦେଉଥିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା କୁଣ୍ଡଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ହ୍ରଦ ଲୋଟସ ତଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଏ; ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ କଳା ସର୍ପମାନଙ୍କ ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ସର୍ପମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୁଚିଯାଇଥିଲା; ପୃଥିବୀ, ତାହାର ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ, ଅସାହାୟ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ତତ୍କାଳିକ ତାପଦାୟକ ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅଙ୍ଗାର ଓ ରାଖ ରହିଥିଲା, ବିଷର ଶକ୍ତିକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିଲା, ଏହି ପବନ ଅତି ତୀବ୍ର ଏବଂ ତାପମୟ ଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଧୂଳି ଝଡ଼। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବିଦୁରଥ ସୁପର୍ଣ୍ଣାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସୁନାପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗରୁଡ଼ମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବିଧ୍ୱଂସକାରୀ ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିପରି ଗରୁଡ଼ମାନେ ପାହାଡ଼ର ପଖା ମାନେ ନେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ଫଣା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଉଠିଉଠି ଶ୍ୱାସ ଓ ଫୁସ୍କାର ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ମେଘ ଭିତରେ ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଘଟାଉଥିଲା। ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଥିବା ସର୍ପମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ, ସେପରି ଖାଇ ଦେଲେ; ସର୍ପମାନେ ଧରାଯାଉଥିବା ବେଳେ ଫୁସ୍କାର ଓ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସର୍ପମୟ ଚାଦରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ରହିତ ଚାନ୍ଦି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରେ, ସେଇ ଗରୁଡ଼ମାନେ କେଉଁଠି ଯାଇ ଲୁଚିଗଲେ, ଯେପରି ବାତ୍ୟାରେ ଦୀପମାଳା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, କିମ୍ବା ଶରତ୍ର ମେଘପୁଞ୍ଜ ପରି ହେବା। ପୁଣିଥରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ପଖା ଦ୍ୱାରା ଡାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ବିଜୁଳି ଭୟରେ ଉଠିଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଶ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକ କଳ୍ପନାର ସହର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ର ଅନ୍ଧକାରାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଘନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁନ୍ଧକାର ସୃଷ୍ଟି କଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ିଗଲା, ଏହା କଳା ମେଘର ଗଭୀର ଭାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟର ଝିଅରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ, ଏହା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ପାହାଡ଼ମାନେ ମାଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାରାମାନେ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏପରି ବଢ଼ିଗଲା, ଯେପରି କଳା କାଦିର ସମୁଦ୍ର, ଏକ ଏପରି ଧୂସର ଦଳା, ଯାହା କଟିବାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ଲାଗିଯିବ। ସମସ୍ତେ ଏକ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ଝରିଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲେ; ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ବିଦୁରଥ ପୂଷ୍ଟିକର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୌରାସ୍ତ୍ର କୋଶମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ତାପରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅନ୍ଧକାର ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦେଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍ର ଦିନରେ ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହୋଇଯାଏ। ଅନ୍ଧକାରର ପୋଶାକ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିର୍ମଳ ଦିଗ୍ମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୂପବତୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃବସ୍ତ୍ର ପରି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲର ଶୃଙ୍ଖଳା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଯେପରି ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଲୋଭ ଜନିତ ଅନ୍ଧକାରର ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ତେବେ ସମୁଦ୍ର, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ମନ୍ତ୍ରଉତ୍ପାଦିତ ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅଟବିଦାନବ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ପାତାଳ ହସ୍ତୀର ଗଞ୍ଜନରେ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ହେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ନାରଙ୍ଗ ଝାଟା ମୁଣ୍ଡରୁ ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ଲିଝୁଥିଲା, ଯେପରି ଭିଜା ଇନ୍ଧନ ପାଇଁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର। ଆକାଶରେ ଘୂରାଉଥିବା ସେମାନେ ଡମ୍ଡମ୍ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନିମୟ ଧୂଆଁ ଟାଣି ନେଉଥିବା ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ, ପଦ୍ମମୁଖ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇ, ଯେପରି ଜଟା ଆଗୁନରେ ଜଳିଉଠି ଚିରିଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ ଖାଉଥିଲେ, ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଜ୍ୱାଳାରେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ବଦଳିଆ ମେଘ। ଏହି ସମୟରେ, ଲୀଳାଧିଶ ବିଦୁରଥ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ଦୂର କରେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ, ଦାନବମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯାଏ। ଦାନବସେନା ବହିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତିନିଭୂବନ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଶରତ୍ର ପରେ ଆକାଶ ପ୍ରକାଶମାନ ହୋଇଯାଏ। ତେବେ ସିନ୍ଧୁ ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଆକାଶରେ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଉଠିଲା; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ଅନ୍ତିମ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବା ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ ଧୂଆଁ ଓ ମେଘର ଦଳା ଦ୍ୱାରା ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯାଏ। ପାହାଡ଼ମାନେ ଅଗ୍ନିର ଆକୃତିରେ ଚମକିଉଠିଲେ, ଯେପରି ସୁନାର ତିଆରି, କିମ୍ବା ଫୁଲ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛର ମାଳା ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ। ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଗ୍ର ଉପବନ ଅଗ୍ନିର ଜଟିଳ ଦଳାରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁର ଉତ୍ସବରେ କେଶର ଲାଗି ରକ୍ତ ମିଳିଛି। ଲୋକମାନେ ନିକଟର ଆଲୋକର ଛୁଆଁକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ହଜିଯିବାରେ ସାହସ୍ର ରୂପୀ ତାଳ ମୂର୍ଚ୍ଛନା ଦେଉଛି। ଏହିପରେ, ଶତ୍ରୁକୁ ପରାଜିତ କରି ପୁଣି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି, ବିଦୁରଥ ବରୁଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳର ଦଳା ଆସିଲା, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାରର ଦଳା, ପାହାଡ଼ମାନେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରୁ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଦ୍ରବ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।