ଏହି ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା । ସିନ୍ଧୁ ରାଜା ତାଙ୍କ ଧର୍ମାତ୍ମା ମିତ୍ର ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ବାଣବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁ ବାଣବର୍ଷା ଏକ ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଗ୍ନି ସମୁଦ୍ର ସେହି ସମସ୍ତ ବାଣକୁ ଏମିତି ଗଳିଗଲା, ଯେପରି ଜହ୍ନୁ ନଦୀ ତାଙ୍କ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ତାପରେ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଗଳି ନେଲେ । ଏହା ପରେ, ଏକ ଘନ ତୀର ବର୍ଷା ମାଧ୍ୟମରେ ସିନ୍ଧୁ ଏହି ବାଣର ତୁଳନା ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ଏଠି ଏପରି ଅବସ୍ଥା ହେଲା, ଯେପରି ଜ୍ଵାଳା ଥିବା ଦୀପ ଥମ୍ହିଯିବା ପରେ ତାହାର ଚଳନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ସେହି ବାଣମାଳାର ଗତିକୁ କେହି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ । ସିନ୍ଧୁ ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାକୁ ଚିରି ନିଜ ବାଣମାଳାର ଘନ ମେଘ ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଶବ ମିଶିଥିଲା । ବିଦୁରଥ ତାଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବାଣମାନେ ସହିତ ତାହାକୁ ବେଗରେ ବିଖଣ୍ଡନ କଲେ, ଯେପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପ୍ରଳୟ ବାୟୁ ଏକ ସାଧାରଣ ବଦଳୀକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ । ଏଭଳି ବାଣ ବର୍ଷା ଚାଲିଥିଲା, ଦୁଇ ରାଜା ପ୍ରତିପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ଅନବରତ ଆଘାତ ଦେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ଆକ୍ରମଣକୁ ନିର୍ଥକ କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମୋହାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ । ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ବିଦୁରଥ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇ, ମୌନ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଗଲେ; ସେମାନେ ମୃତ ନିମ୍ନବଦ୍ଧ ମାନବ ବା ଚିତ୍ରପଟରେ ଅଙ୍କିତ ପ୍ରତିମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ବିଦୁରଥଙ୍କ ରଥ ମୋହର ପ୍ରଭାବରେ ଧୀର ହେଉଥିଲା, ଏଠିକି, ସେ ଜଣେ ଜାଗ୍ରତି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ । ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଜାଗ୍ରତି ଲାଭ କଲେ, ସେପରି ଉଷା ରେ ଲୋଟସ ଫୁଟିଯାଏ । ବିଦୁରଥଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଭିମାନ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଲା, ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ର ଦାନବ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତାଳିତ ହୁଏ । ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ନାଗାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ବନ୍ଧନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲା । ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ଆକାଶ ମାନ୍ୟ ନାଗମାନେ ପରି ପୁରା ଭରିଗଲା, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ । ଭୂମି ନାଗମାନଙ୍କ ଭାବରେ ଉଠିଉଠି ଥିଲା, ଯେପରି ଝିଲିକ ତଳେ କମଳ ମୂଳ ଦେଖାଯାଏ । ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ କଳା ନାଗ ଚାଦରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା । ଏହି ନାଗମୂର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଦେଲା; ପୃଥିବୀ ତାହାର ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଅସାହାୟ ହୋଇପଡ଼ିଲା । ତେଜ ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଛାଇଁ ନେଇ, ବିଷର ଶକ୍ତି ସହିତ ଝଂପା ଦେଉଥିଲା, ତାହାର ତାପ ଅଗ୍ନି ଧୂଳି ବଡ଼ି ପରି ଥିଲା । ଏହା ଦେଖି ବିଦୁରଥ, ମହାସ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ । ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ସୁନା ବର୍ଣ୍ଣର ଗରୁଡ଼ମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଦିଗ ହେବା ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଭରିଗଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଉତ୍କଳନାଦରେ ଗରୁଡ଼ମାନଙ୍କ ଡାଣ୍ଡା ଉଠିଲା । ନାଗମାନେ ତାଙ୍କ ଫଣା ଡୋଳାଇ ମେଘ ମାସରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ଦେଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ମାନେ ଭୂମି ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଖାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏକଦା ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ, ନାଗମାନେ ହିସ୍କାର କରୁଥିଲେ । ନାଗ ଚାଦରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଏକ ବିଶାଳ, ଅବିଛିନ୍ନ, ଚମକୁଥିବା ଚାନ୍ଦି ପରି ଦେଖାଯାଇଲା । ଏହା ପରେ ସେହି ଗରୁଡ଼ମାନଙ୍କ ଦଳ କେଉଁଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଶିଖା ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଏ, ବା ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ମାଳା ପରି । ଏହା ପରେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ଡାଣ୍ଡାରେ ଢାକାଯାଇ, ଯେପରି ମହାକ୍ରୋଧରେ ବିଜୁଳି ଆଶଙ୍କାରେ, ଏହା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ବା ଚିତ୍ତର ନଗରୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାପରେ ସିନ୍ଧୁ ଅନ୍ଧକାରାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘନ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଲା । ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏମିତି ବଢ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ କଳା ମେଘର ଉଦର । ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏକ ସମୁଦ୍ର ପରି ଚାଲିଗଲା; ପାହାଡ଼ ମାଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ତାରା ମଣିକର ମୁକୁତ ପରି ଦିସୁଥିଲା । ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଯୁଗ ଯାଇଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦୂର କରିହେବନି । ସମସ୍ତେ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ । ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁରଥ, ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ମନ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ୟାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ । ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସୂର୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପରି, ତାଙ୍କ କିରଣରେ ଅନ୍ଧକାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୋଷି ନେଲେ, ଶୁଭ୍ର ଶରତ୍କାଳ ପରି । ଅନ୍ଧକାର ଚାଦରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ଦିଗମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନେ ପରି ଅଭିଭୂତ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ମନ ଲୋଭ ଅନ୍ଧକାରର ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ । ଏହି ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତାଳିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀରରୁ ତିଆରି । ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟାନକ ଅଟବ୍ୟ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ପାତାଳ ଗଜର ଗର୍ଜନାରେ ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୁଏ । ସେମାନଙ୍କ ଧୂସର, ଉଠା ଯଟାରୁ ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା, ଆଗୁନିର ଜ୍ବାଳା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚଟେଇଯାଉଥିଲା, ତାହାକୁ ଶିକାର ଦେଉଥିଲା । ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଢୋଲ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଦେହ, କମଳ ମୁଖ ତେଜ ଦାନ୍ତରେ ଧରାଯାଇ, ଯଟାର ଅଗ୍ନି ତରଙ୍ଗରେ ଫୁଟିଉଠୁଥିଲା । ସେମାନେ ଖାଉଥିଲେ, ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ରୋଷରେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକା ମେଘ ଦଳକୁ ଜ୍ୱଲନ୍ତ କରିଦେଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁରଥ, ଲୀଳାଧିପତି, ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଭୂତପିଶାଚଙ୍କୁ ଦୂର କରେ ।