ବିଦୁରଥଙ୍କୁଠାରୁ ଅନ୍ତରାତମାର ଅଗ୍ରଣୀ ଅସ୍ତ୍ର ଏକ ଅଶ୍ରୁ ଝରଣାର ଭଳି ନିରନ୍ତର ଚୁଅଁ ହେଉଥିଲା, ସମୁଦ୍ରର ଝାଡ଼ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପ୍ରବାହ ଭଳି। ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଏକ ବଡ଼ ଗଛରୁ ତେଜ ବାତାସରେ ଫୁଲ ଝରିବା ଭଳି, କିମ୍ବା ଲାଲ ତାପିତ ଲୋହାରୁ ଚିଁହି ହୋଇଥିବା ଚିଙ୍ଗାର ପ୍ରବାହ ଭଳି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଏକ ବର୍ଷା ମେଘର ପ୍ରବାହ, ଜଳପ୍ରପାତର ଝରଣା ବା ଏକ ବଡ଼ ସହର ଆଗ୍ନିର ବିଭା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଧନୁଷର ତୀବ୍ର ଟିକି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁଇ ସେନା ଏକ ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ନିରବ ହୋଇଗଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ସମୁଦ୍ର ନିଜେ ନିରବ ହୋଇ ଦେଖୁଛି। ଆକାଶରେ ଅସ୍ତ୍ରର ଏକ ବଡ଼ ଝରଣା ଗଙ୍ଗାର ପ୍ରବାହ ଭଳି ଉପସାଗର ଦିଗରେ ଗର୍ଜନାରେ ଯାଉଥିଲା, ଯାକ୍ଷମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନା ଭଳି। ଧନୁଷର ମେଘରୁ ଅନ୍ତରାତମାର ସୁନା ତୀର ଅସ୍ତ୍ରର ଏକ ନିରନ୍ତର ବର୍ଷା ତାଳ ଆକାଶରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁ ଆକ୍ରନ୍ତ ଯୋଧ୍ୟମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସହିତ।