ଏହି ମହାସଂରାମର ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଭୟାନକ ଓ ଚମତ୍କାରିକ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ତୀର ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲେ—କିଛି ତୀରର ମୁଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ଦାଗର ଭଳି, କିଛି ତୀର ରେଜର ଧାର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କିଛି ତୀର ଦୀର୍ଘ ଭାଲାର ମୁଣ୍ଡ ଭଳି, ଆଉ କିଛି ତୀର ଅର୍ଧ-ଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଥିଲା। କିଛି ତୀର ସିଂହ ମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିଛି ତ୍ରିଶୂଳ ମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ଶିଳା ଭଳି ଭାରୀ ଥିଲେ। ଏହି ଶିଳାମୁଣ୍ଡ ତୀର ମାନେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ବାୟୁରେ ଶିଳା ବର୍ଷା ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ଅଭୂତପୂର୍ବ ଅନ୍ଧାଧୁନ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ତାରକାଳୀନ ସମୁଦ୍ର ତୁଳି ଉଠିଛି। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା, ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗ ଥିବା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚି, କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଜ୍ଜନି ଦେଇଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପର୍ବତ ଉପରେ ପ୍ରଳୟ ବାୟୁ ଆଘାତ ଦେଉଛି। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ କୁଏରରେ ଥିବା ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ତୀର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ବିକିରଣ କରେ। ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ତାରରୁ ଏକ ମହା ତୀର ଯିବା ସହିତ, ଆକାଶରେ ଶତାଧିକ ହଜାର ତୀର ବର୍ଷି ଯାଉଥିଲା। ସମୁଦ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ବେଗ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଶକ୍ତି, ଦୁହିଁଙ୍କରେ ବିରାଜି ଥିଲା। ତାଙ୍କ ତୀରମାନେ ମୁସୁଳା ଭାବରେ ଥିଲେ, ଯାହା ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଅନ୍ତିମ ପର୍ବତ ଭଳି ଢାକି ଦେଉଥିଲା। ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଣ୍ଡ ତୀରମାନେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ରାତିରେ ତାରାମାନେ ଭୟରେ ଖସି ପଡ଼ୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ତୀରର ଧାରା ଭଳି, ଶତତର ତୀର ବିଦୁରଥଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିରନ୍ତର ନିସ୍ସରିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ପ୍ରବାହ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ବିକିରଣ ହୁଏ। ସେ ତୀରମାନେ ବଡ଼ ଗଛରୁ ଝଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିବା ଫୁଲ ବା ତାପରେ ଲୋହାରୁ ଉଡ଼ିବା ଚିଙ୍ଗାରି ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହି ତୀରବର୍ଷା ବର୍ଷାମେଘର ଝରଣା, ପାହାଡ଼ ଝରଣାର ଜଳ ବା ବଡ଼ ସହରର ଅଗ୍ନିରୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ଚିଙ୍ଗାରି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଧନୁଷ୍ୟର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଟଣ୍ଡି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁଇ ସେନା ମୌନ ହୋଇ ରହିଗଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ମୂକ ଭାବରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛି। ଏଠାରେ ତୀରର ବଡ଼ ବର୍ଷା ଆକାଶରେ ଗଙ୍ଗା ଭଳି ଉଠି, ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ ହୁଏଉଥିଲା। ଧନୁଷ୍ୟର ମେଘ ଭିତରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଣ୍ଡ ତୀରର ଅବିରତ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ବର୍ଷା ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଲଗୁଥିଲା। ସେଇସମୟରେ, ଗୋଟିଏ ନଗରନାୟିକା ତାଙ୍କ ଜନେଲା ଦ୍ୱାରା ଏହି ତୀରନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ବୁଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହସି ହସି ଚମତ୍କୃତିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ ତୀରର ଏହି ଭୟାନକ ଝୁଣ୍ଡ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଜୟ ଆଶା କରି, ନୀଳ କମଳ ମୁହଁ ଖୁସିରେ ଖିଲିଉଠିଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ଜୟ ହେ ଦେବୀ! ଆମ ପ୍ରଭୁ ବିଜୟୀ ହେଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ଏହି ତୀର ବର୍ଷାରେ ପର୍ବତ ମେରୁ ମଧ୍ୟ ଧୂଳି ହେଉଯିବ।" ଏହିପରି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଭାବନା ଭାରି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ହୋଇ ଉଠିଲା, ଦୁଇ ଦେବୀ ହସ୍ୟମୁଖ ଚକ୍ଷୁରେ ମନୁଷ୍ୟୀୟ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହି ତୀର ସମୁଦ୍ରକୁ ସିନ୍ଧୁ ଅଗ୍ନି ପିଇ ନେଲା, ଯେପରି ଜାହ୍ନୁ ନଦୀ ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ତାପରେ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଗଳି ନେଇଥିଲେ। ଏହି ବିପୁଳ ତୀରବର୍ଷାକୁ ଆଉ ଏକ ତୀର ବର୍ଷା ଛିଦ୍ର କରି, ତାହାକୁ ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହି ତୀରମାନଙ୍କର ଗତି ଏପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ନିବା ହୋଇଯାଇଥିବା ଦୀପର ଆଲୋକ ଚଳନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ନାହିଁ। ତାପରେ, ସେ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ଭେଦି, ଆପଣଙ୍କ ତୀରର ଘନ ମେଘ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଯାହା ସେନାମୃତଦେହର ସହିତ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବିଦୁରଥ ତାଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ତୀରମେଘକୁ ମଧ୍ୟ ବିଖଣ୍ଡିତ କଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଳୟ ବାୟୁ ଏକ ସାଧାରଣ ବର୍ଷାମେଘକୁ ଚିରି ଦେଉଛି। ଏପରି ଭାବରେ, ଦୁଇ ରାଜା ତୀର ବର୍ଷାରେ ପ୍ରତିପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରି, ପ୍ରତିଏକଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ଅସାର କରି ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ବନ୍ଧରୁ ମାୟାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ବିଦୁରଥ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୂଢ଼ତାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଗଲେ। ସେନାମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ମୌନ ଓ ନିମ୍ନମୁଖ ହୋଇ ରହିଗଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏମିତି ମୃତ ଅଥବା ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମୂର୍ତ୍ତି। ଯେଉଁଯାଏ ବିଦୁରଥଙ୍କ ରଥ ମୂଢ଼ତାରେ ବିଳମ୍ବିତ ହୁଏ, ସେଉଁଯାଏ ସେ ଜାଗ୍ରତି ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭାତର ପଦ୍ମ ଭଳି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଏବଂ ବିଦୁରଥଙ୍କ ରେ ଏକ ତୀବ୍ର ରୋଷର ଝାଡ଼ ଉଠିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଏକ ସମୁଦ୍ର ରାକ୍ଷସ ବିରୋଧରେ ଆକ୍ରୋଶ କରୁଛି। ତେଣୁ ସେ ଭୟାନକ ନାଗାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ବନ୍ଧନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲା; ଏହାରେ ଆକାଶ ନାଗମାନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭୂମି ନାଗମାନେ ଉଠି ଉଠି ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଝିଲି ତଳେ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ ଶିରା ଉଠି ରହିଥାଏ; ସମସ୍ତ ପର୍ବତ କଳା ନାଗ ଚାଦରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଭୂମି, ପର୍ବତ, ଅଟବୀ ସବୁ ନାଗମୂର୍ତ୍ତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସହାୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଉଠିଲା, ଅଙ୍ଗାର ଓ ରାଖ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲା, ବିଷର ଶକ୍ତି ନେଇ ଏହି ବାୟୁ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଧୂଳି ଝଡ଼ ଭଳି ଗରମ ହୋଇ ଉଠିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବିଦୁରଥ, ମହାସ୍ତ୍ର ଶିରୋମଣି, ସୁପର୍ଣ୍ଣାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ; ଏହାରେ ସୁନା ମାଳା ଭଳି ପାହାଡ଼ ରଙ୍ଗର ଗରୁଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।