ସେହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ଚାରିପଟେ ହଜାର-ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଚକ୍ର, ଶୂଳ, ଗଦା, ଶକ୍ତି ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ମହାଯୁଦ୍ଧ ମାଇଦାନରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଫେରୁଥିଲେ, ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଓ ରଥର ଚକ୍ର ଘଷାଘଷି ସ୍ୱର, ମୃତ ଓ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିବା ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରକ୍ତର ନଦୀ ପାର ହେଉଥିବା ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଖେଳିଖେଳି ଚାଲିଫେରୁଥିଲେ, ରଥର ଚକ୍ର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ତାହାରେ କେତେକ ଚୁଲ ଓ ଅନ୍ତ୍ର ଲଗି ରହିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ରଥ ଚକ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଉଲ୍ଲଟିଯାଉଥିଲେ, ରଥର ରତ୍ନ ଝଙ୍କାର ଓ ଯୋକ ଲଗା ଅଳଙ୍କାର ଧ୍ୱନି ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା। ବାୟୁରେ ଫଫଡ଼ାଉଥିବା ଧ୍ୱଜପତାକାର ଚେଉଁଚେଉଁ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ପଛରେ ବହୁତ ମହାବୀର ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ଭୟଭିତ ସେନା ଚାଲିଆସୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାରି ଅସ୍ତ୍ର—ଶୂଳ, ବାଣ, ଧନୁ, ଶକ୍ତି, ତୋମର, ମୁଶଳ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାସମରରେ, ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଘେରି ମୁହାଁମୁହିଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ରର ମେଘ ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ହାତ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିବାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦୁଇଁଜଣ ମଦୋନ୍ମତ ଘନମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ସେହି ସିଂହପ୍ରତିମା ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାଣ ପାଥର, ଗଦା ପରି ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପି ଯାଉଥିଲା। କେତେକ ବାଣ ତଳୱାରର ଧାର ପରି, କେତେକ ମୁଶଳ ଓ ଗଦା ପରି, କେତେକ ଚକ୍ରର ଧାର ପରି, ଆଉ କେତେକ କୁଟାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେତେକ ବାଣ ଶୂଳର ମୁଣ୍ଡ, କେତେକ ରେଜର ପରି ଧାର, କେତେକ ତୋମର ମୁଣ୍ଡ, କେତେକ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲା। କେତେକ ବାଣ ସିଂହମୁଖୀ, କେତେକ ତ୍ରିଶୂଳ ମୁଣ୍ଡ, କେତେକ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ଓ ବଡ଼ ଶିଳା ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶିଳାମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନର ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗା ଶିଳା ପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଭ୍ରମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ନିଶ୍ଚୟ ଲୟକାଳର ଦୁମ୍ଧୁମାର ସମୁଦ୍ର ଉଠିଯାଇଛି। ଏହିପରି, ରାଜା ମହାସମୁଦ୍ର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ, ଯାହାର ତରଙ୍ଗ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଉଠିଥିଲା; ସେ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଧନୁ ତାଣିଲେ, ଚାରିଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଗଜ୍ଜନ କରାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଲୟବାୟୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରି ଗର୍ଜନ କରେ। ସେ ଧନୁରେ ଲଗା ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ଏପରି ତିରିଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଚାରିପଟେ ଛଡ଼ିଯାଏ। ତାଙ୍କର ଧନୁର ତନ୍ତୁରୁ ଏକ ମହାବାଣ ଯିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଶତାଧିକ, ହଜାରାଧିକ ବାଣ ବର୍ଷି ଯାଉଥିଲା। ସମୁଦ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ତୀବ୍ରତା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁର ଶକ୍ତି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ବାଣ ମୁଶଳ ଆକୃତିର, ତାଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଅନ୍ତିମ ପାହାଡ଼ ପରି ଢାକିଯାଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିରା ଥିବା ବାଣ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟିରେ ଛିଟିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଲୟକାଳରେ ତାରା ଖସିଯାଏ। ଭିଦୁରଥଙ୍କ ଧନୁରୁ ଅନବରତ ବାଣ ବର୍ଷି ଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳଧାରା ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଚାରିପଟେ ବିକିରଣ ହୁଏ। ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଏପରି ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଯେପରି ବଡ଼ ଗଛରୁ ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ ଫୁଲ ଖସିଯାଏ, ଅଥବା ଗରମ ଲୋହା ମାରିଲେ ଚିଙ୍ଗାରି ପଡ଼ିଯାଏ। ମେଘରୁ ବର୍ଷା, ଝରଣାରୁ ଝରିଥିବା ଜଳ, ବଡ଼ ସହରର ଅଗ୍ନିରୁ ଚିଙ୍ଗାରି—ଏହିପରି ବାଣ ବର୍ଷିଯାଉଥିଲା। ଦୁଇ ଧନୁର ତୀବ୍ର ଟଣା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ସେନା ନିରବ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି। ବାଣର ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଆକାଶରେ ଉଠିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ତରଙ୍ଗ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ। ଧନୁମେଘରୁ ଅନବରତ ସୁବର୍ଣ୍ଣଶିରା ବାଣ ବର୍ଷିଯାଉଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାର ଚିତ୍କାର ସହିତ, ଯେପରି ଗର୍ଜନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜନାନୀ ଜାନଲା ଦ୍ୱାରରୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖେଳମଜାରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏତେ ବାଣ ଦେଖି, ପତିଙ୍କ ବିଜୟ ଆଶା କରି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଉଠିଲା, ଏବଂ ସେ କହିଲେ: "ଜୟ ହେ ଦେବୀ! ଆମ ପ୍ରଭୁ ବିଜୟୀ ହେଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଧୁଳି ହୋଇଯିବ।" ଏପରି ସେ ଭାବପ୍ରବଳ କଣ୍ଠରେ କହିବା ସମୟରେ, ଦୁଇ ଦେବୀ ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରେ ମାନବୀୟ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେହି ବାଣସମୁଦ୍ର କିନ୍ତୁ ସିନ୍ଧୁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପିଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଜାହ୍ନୁ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ପିଇଯାଏ। ତାଙ୍କ ବାଣବୃଷ୍ଟି ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ବାଣ ତରଙ୍ଗକୁ ଛିନ୍ଦି, ତାହାକୁ ତଳକୁ ହେଲେଇ, ଆକାଶସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ କରିଦେଲେ। ଯେପରି ନିବା ଦୀପର ଆଲୋକ ଚଳନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ବାଣମାଳାର ଗତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ବାଣ ତରଙ୍ଗ ଛିନ୍ଦି, ସେ ନିଜର ଘନ ବାଣମେଘ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାର କରିଦେଲେ, ଯାହା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଯୋଦ୍ଧା ଛିଟିଯାଉଥିଲେ। ଭିଦୁରଥ ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ବାୟୁ ପରି ଏହି ବାଣମେଘକୁ ଛିଟିଦେଲେ। ଏପରି, ଦୁଇ ରାଜା ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କ ବାଣବୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରି, ଅନବରତ ଆଘାତ ଦେଉଥିଲେ, ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟର ଆକ୍ରମଣ ବିଫଳ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ, ସିନ୍ଧୁ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରତି ମୈତ୍ରୀ ଦେଖାଇ, ମୋହାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଭିଦୁରଥ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଲେ। ସେନାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ନିରବ ହୋଇଯାଇଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଗଲେ; ଦେଖିବାକୁ ମୃତ ବା ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ପାତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିଦୁରଥଙ୍କ ରଥ ମୋହ ପ୍ରଭାବରେ ଧୀର ହେଉଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ଭିଦୁରଥ ଜାଗୃତି ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।