ଏହି ଗାଥାରେ ଦେବତା କହୁଛନ୍ତି, “ଯେଉଁ କିଛି ମୋତେ କରିବାକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରାଯାଏ, ମୁଁ ସେହି କାମକୁ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଯେଉଁପରି ଏକେକ ଭାବରେ ମୋତେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ କିଛି କରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସ୍ୱୟଂ ତାପ ଧାରଣ କରେ ନାହିଁ; ମୋତେ ବିଜୟ ଲାଗି ଯେଉଁ ମନେ କରେ, ସେହିପରି ମୋତେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ସେ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ମୂର୍ତ୍ତି ରୂପେ ଉପାସନା କରେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ଭାବନା ନ କରି, ମୁଁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲି ବିଦୁରଥଙ୍କୁ। ମୁଁ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲି, ଯେ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବି। ଏହିପରି ବିଦୁରଥ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏହି ଦେହ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ତୁମର ଦ୍ୱାରା, ସମୟ ଆସିଲେ, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଶୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ। ଏହି ଶିଶୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ରାଜା, ଯାହାର ନାମ ସିନ୍ଧୁ। ସେ ଭୂମିର ସିଂହାସନରେ ବସି, ଏହି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ, ବିଜୟୀ ହେବେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିବେ। ଏପରି ବେଳେ ଦେଖାଯାଏ, ଅନେକ ଅନ୍ଧକାର ମେଘ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ବାଲିର ସେନା ଭଳି ଚଳିତିଲା। ନିର୍ଜୀବ ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ତାରା ଦେଖାଯାଏ। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପାହାଡ଼ିଆ ଭୂମି ଦେଖିବାକୁ ଭୟାନକ ହେଲା; ସାରା ପୃଥିବୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି କଳମସ୍ୟା ଜଳରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ଜଗତ୍। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ସୁନା ବନ୍ଧା ଧାରା ପରି ପାହାଡ଼ ଓ ବୀର ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଯେପରି ରକ୍ତ ର ଚାୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶ ଓ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଭଳି ସୁଶୋଭିତ ହେଲା, ଏବଂ ସୁନା ଚାମକ ଭଳି ତାହାର ରୂପ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। କାନ ଓ ମୁକୁତର ମଣିମାଳା ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଯାଏ; ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିବାକୁ ଜଳପ୍ରସ୍ରବଣରେ ପକ୍ୱ ପଦ୍ମ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା; ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶକୁ ଭେଦିଦେଉଥିଲା, ଅନେକ ତୀର ଆକାଶକୁ ହରିଣ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଭରିଦେଉଥିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟାର ରକ୍ତିମ ଚାୟାରେ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଶବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଏ; ମୁଣ୍ଡମାଳା, ସର୍ପଚର୍ମ ଓ କିରଣରେ ଜଡିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ। ଲତାପତ୍ର ଧ୍ୱଜ ଜଂଘା ଉପରେ ତରଙ୍ଗିତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ; ହାତ ଓ ପାଦ ଛିଟିଯାଇଛି, ଯେପରି ତୀର ଝାଡ଼। ଅସ୍ତ୍ରର ଚମକରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଘାସ ଭୂମି ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ମାଟି ଓ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଧାରରେ ମିଶିଯାଏ; ଚେନ୍ ସହିତ ଛିଟିଯାଇଥିବା ହାତ ତିବ୍ର ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କରେ। ଏହି ଭୂମି ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଗଛର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅସ୍ତ୍ରର ଘଞ୍ଜନ୍ଜନ ଆଗୁନ ଲାଗିଛି; ତାହାର ଶବ୍ଦରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ। ସୁନାର କଳା କଳା ଶିଳ୍ପରେ ତିଆରି, ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତୀର, ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଶୂଳ, ଗଦା ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସେନା ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ଦୁଇ ପକ୍ଷର କେତେକ ଯୋଧ୍ୟା ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାନ୍ତି। ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ମୃତ, ନଷ୍ଟ ଓ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ଶବ ଭାରି ଧାରା ରକ୍ତ ନଦୀ ପରି ବହୁଅଛି। ଏହି ରକ୍ତ ନଦୀ ଭାର ବୋହି ନେଉଛି, ଶବ ତାହାରେ ବହିଯାଉଛି; ତୀର, ଶୂଳ, ତଳୱାର ଓ ବଡ଼ ପାଥର ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଯାଇଛି। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଦେହ ଯୁଦ୍ଧର ଘାତରେ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି, ଭୟଙ୍କର ଭୂତମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାଳ ଗଛର ମଦାନ୍ଦ ନୃତ୍ୟ। ଏହି ଶୂନ୍ୟ, ଦହୁଛି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ, ସେଉଁଠି ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ତାଙ୍କର କମଳ ରଙ୍ଗ ରଥରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଦେବୀୟ ଚିହ୍ନ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ହଜାର ହଜାର ସେନା ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଚକ୍ର, ଶୂଳ, ଗଦା, ଆୟୁଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବିସ୍ତୃତ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର, ରଥ ଚକ୍ରର ଘର୍ଷଣ ଶବ୍ଦ, ମୃତ ଓ ବଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ। ସେମାନେ ରକ୍ତ ନଦୀ ଚେରି ମଦାନ୍ଦ ହାତୀ ପରି ଖେଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଏ, କେଶ ଓ ଆନ୍ତ୍ର ଲଗିଯାଏ। ତାଙ୍କର ରଥ ଚକ୍ର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ମଦାନ୍ଦ ହାତୀମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରୁଥିଲା, ମଣି ଝନ୍କାର ଓ ଶୋଭିତ ଯୋକର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଯାଉଥିଲା। ଧ୍ୱଜ ପତାକା ବାୟୁରେ ଫଡ଼ିଉଠି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶୂରବୀର ଓ ଅନେକ ଭୟଭୀତ ସେନା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାରି ଭାରି ଶୂଳ, ତୀର, ଧନୁ, ଶକ୍ତି, ତୋମର, ଶୂଳ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ର ନେଇ ଚାଲିଥିଲେ। ଏଠି, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ଦୁଇଯୋଧ୍ୟା ବିଶାଳ ଘେରା ମଧ୍ୟରେ ଏକାଏକି ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ରର ମେଘ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ସାମ୍ନା କରୁଥିଲା। ତୀର ବ୍ୟବହାରରେ ହାତ ମଜବୁତ, ଦୁଇଯଣେ ମଦମାତା ବଦଳୀ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଂହପ୍ରତିମା ଯୋଧ୍ୟା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ତୀର ପାଥର ଓ ଗଦା ପରି ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପି ଯାଉଥିଲା। କିଛି ତୀର ତଳୱାର ଧାରର ଆକୃତିର, କିଛି ହାମ୍ମର ଓ ଗଦା ପରି; କିଛି ଚକ୍ର ଧାରର, ଆଉ କିଛି କୁଟାର ମୁଁହ ପରି। କିଛି ତୀର ଶୂଳ ମୁଣ୍ଡର, କିଛି ରେଜର ଧାରର; କିଛି ଶକ୍ତି ଟିପର, କିଛି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପରି। କିଛି ତୀର ସିଂହମୁଖର, କିଛି ତ୍ରିଶୂଳ ଟିପର; ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର ତ୍ରିମୁଖ ଏବଂ ବଡ଼ ପାଥର ପରି ଭୟଙ୍କର। ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ତୀର ଧରି, ସେମାନେ ପ୍ରଳୟ ବାୟୁରେ ଚଳିତ ପାଥର ବର୍ଷା ପରି ହେଉଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଭ୍ରମ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ର ଦୁଇଯୋଧ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା, ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଥିବା ସାଗର ସାମ୍ନାରେ ଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦହୁଥିଲେ।