ଏହି ଅନ୍ଧାର ଦିନରେ, ଜଣେ ପିଲା ନିଜ ମାଁ ବାପାଙ୍କୁ ହରାଇ ଗଲା। ସେମାନେ ଅନ୍ଧାର ରାସ୍ତାରେ ଭମି ଦୂଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଉଳର ଦେଉଳ ତଳେ ଶୋଷି ଯାଉଛନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧ ମାନେ ଅନ୍ଧା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହଁରାଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ହାତୀମାନେ ଜୋରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତା ଅଙ୍ଗାର ଓ ଅଗ୍ନିକଣା ପଡ଼ି ରହିଛି। ଦୁଃଖ ଭରା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଏକ ପାଥର ତଳୂ ତଳେ ତଳୂରେ ହଁସ୍ତ୍ରରେ ଫାଟି ଯାଇ ଏକ ମଣିଷ ଉପରେ ମେଘ ମାସିନ୍ ଗୁରୁତ୍ୱ ଭାରେ ପଡ଼ି ଯାଉଛି। ଗୋଁ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ, ଉଠ, କୁକୁର ଓ ଭୂକ୍ଷା—ଏଠି ଯୁଦ୍ଧ କେତେ ଭୟଙ୍କର! ରାସ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି। ଜ୍ୱଳିଥିବା କପଡ଼ାର ଟଙ୍କା ଓ ଅଗ୍ନିର ପବନ ମଧ୍ୟରେ, ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ମନେ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଶରୀର ମାଟିର ଲଟୁସ ଫୁଲରେ ସଜିଛି। ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ଧାର ଜ୍ୱାଲା ନାରୀମାନଙ୍କ ଖୋଲା ଚୁଲ ଉପରେ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ଅଶୋକ ଫୁଲର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ହାତୀ ଚାପି ଚାପି ଅଜଗର ସହ ଖେଳୁଥିବା ଭଳି। ତିନ୍ଠି ଅଗ୍ନି ତିନ୍ଠି ତିନ୍ଠି ତିନ୍ଠି କଣ୍ଡା ଉପରେ ହେବା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଡ଼ା ଆଖିରେ ଅଗ୍ନି ଲାଗି ଯାଉଛି। ଜ୍ୱଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସଂଗୀନୀକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇନାହାନ୍ତି; ପ୍ରେମର ଜାଲ କେତେ ଅଟୁଟ! ଏହି ଦୁଃଖ ଦୃଶ୍ୟରେ, ହାତୀ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଗଛମାନେ ଭଙ୍ଗି ଦେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀକୁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି।