ଯୁଦ୍ଧର ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ ସେନା ହାତୀ ଓ ମଗର ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମବଳିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣରେ ସେମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଇ ନମ୍ର ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଶତ୍ରୁଙ୍କ କେଶ ସହ ଗୁଞ୍ଜି ଗଲା। ଦଶାର୍ଣ୍ଣରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ନିଜ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭଙ୍ଗି ଭୟାନକ ଭୈରବ ଜାଲର ଭଳି ଲାଗିଲା, ଲାଲ ମେଘରେ ଲୁଚି ଗଲା, ଯେପରି ବୈତସ୍ତା ନଦୀ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୁଚିଯିବା। ଗୁର୍ଜର ସେନା ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ହେବା ପରେ, ତଙ୍ଗଣ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଉଚ୍ଚ ବଣ୍ଡାରେ ଗୁର୍ଜର ମହିଳାଙ୍କ କେଶ କାଟି ଦିଆଗଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଆକାଶରୁ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷିଲା, ମେଘରୁ ଅଗ୍ରାସର ଧାରାର ଭଳି ତୀର ବର୍ଷିଲା, ଯେପରି ଝରଣାରେ ମାଛ ଆଘାତ ପାଏ। ଆଭୀର ମଧ୍ୟରେ, ଭୁସୁଣ୍ଡୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଭୟାନକ ଉଡାଣ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଗୋପାଳ ଭଳି ପତ୍ତିତ ହେଲେ। ତଙ୍ଗଣ ନଦୀ, ସୁନା ଭଳି ଦେହ ଓ ନଗ୍ନ ମହିଳାମାନେ ଦେଖି, ଗୌଡ଼ ସେନା ତାଙ୍କ ନଖ ଓ କେଶ ଖସିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ତଙ୍ଗଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଚକ୍ରରେ ଚିର୍ନ୍ନ ହୋଇ ଚିଟିଯାଇଗଲେ, ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଭଳି ଭୟାନକ ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉଁ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ଗୌଡ଼ ସେନାଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗନ୍ଧାର ଗାଁଁମାନେ ଭୟରେ ଦୃତ ଭଳି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅସ୍ତ୍ରର ଝୁଡ଼ ଇରାନୀ ସେନାଙ୍କ ପାଇଁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ତିଆରି କଲା। ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନର ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଅସ୍ତ୍ର ହିମ ପାହାଡ଼ରେ ବୃକ୍ଷ ମାଳା ଭଳି ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ମେଘ ଆକାଶକୁ ଭରିଥିବା ଭଳି ଅସ୍ତ୍ରର ଝୁଡ଼ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତରଙ୍ଗିତ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଲାଗିଲା। ଆକାଶ ଜଙ୍ଗଲ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଧଳା ଛତା, ତୀରର ଝୁଡ଼, ଓ କଉଁ ଭଳି ଭିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବଣ୍ଡାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। କେକୟ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଚୁଡ଼ା ଉଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲା, ହେରନ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଝୁଡ଼ରେ, ତାଙ୍କ ମାଳା ଖସିଗଲା, ଏବଂ ଚିତ୍କାରରେ ପରିତାପ କଲେ। ହିମାଳୟ କନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଶରୀର ଭାବୁକ ହୋଇଗଲା, ଯୁଦ୍ଧର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ। ଖରା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୟାଳୁ ପକ୍ଷୀମାନେ କଣ୍ଡ ମାନେ କମ୍ପିତ ଓ ପରିସ୍କୃତ କଲେ, ତରଙ୍ଗିତ ପବନରେ ଧୂଳି ଭଳି ଉଡ଼ିଗଲା। ଅସ୍ତ୍ରର ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ନନ୍ଦନର ଆନନ୍ଦ ଦାତାମାନେ ତାଙ୍କର କବଚ ଓ ସୁନା ଚିରି ଛାଡ଼ି, ନୃତ୍ୟ, ହାସ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ମଦମସ୍ତ ହେଲେ। ଘଣ୍ଟାର ଝଙ୍କାର ଚିତ୍କାର ତୀରର ଝଡ଼ାରେ ଧୂଳି ଭଳି ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। କୌରବମାନେ ଶିବ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଶବ ଭଳି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଦେବତା ଭଳି ଦେଖାଗଲେ। ପାଣ୍ଡବ ପୁରୀ ଭୂମି ଭଳି ଦୃଢ଼ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବୀର ସେନାର ଉତ୍ସାହରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ଉଦ୍ଦେହକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କାଶୀର ମଦମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଅଂଶ ଅଂଶ ହୋଇଗଲେ, ଉଦ୍ଭିଦ ଭଳି ଉଖି ହୋଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମବାସନ୍ତକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଚକ୍ରରେ ଚିର୍ନ୍ନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଚିଟିଯାଇଗଲେ, ଯେପରି ମାଲା ଉଖି ହୋଇଯିବା। ଭୋକ୍କଣକ ଜଙ୍ଗଲ ଜଟରାମାନେ କୁହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦିଲେ, ଭଦ୍ର ନଥ ଆଗୁଆ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ତୀରର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜଳାଇ ଦେଲେ। କାଶୀର ବୃଦ୍ଧ ହାତୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଲତାରେ ଆଉ ଅଜାଣା ଭଳି ଦହି ହୋଇଗଲେ, ଶୁଷ୍କ ଜଳା ଭଳି ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯିବା। ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଚାଲି ଘାସ ଭଳି ଅପରିଗଣିତ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ଖସି ନିରୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଗଧର ଅଳସ, ପବନହୀନ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ମାନସିକତା ଖୋଇ ମାଟିରେ ଚିଟିଯିବା, ଶୁଷ୍କ ହାତୀ ଭଳି। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଜହ୍ନୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଚେତନା ନେଇଗଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମାଳା ଫୁଲର କମଳତା ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ। କୋଶଳମାନେ ପୌରବମାନେ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ ଅସହି, ଶିଶୁ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଚିଟିଯିବା। ତୀରରେ ଅଂଗ ଚିର୍ନ୍ନ ହୋଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପାହାଡ଼ର କୋରାଳ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ, ଶରୀରରୁ ଗାଢ଼ ରକ୍ତ ବହି ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ପବନରେ ଲୋହା ତୀର ବର୍ଷା ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଡ଼ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ମେଘ ଭଳି ତୀରର ଝୁଡ଼ ଫେନ ଭଳି ତୀରରେ ଭରି ଗଛ ତୀର-ପରି ଲଗିଥିଲା, ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିଲା। ପୁରାତନ ଜଙ୍ଗଲ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ସହ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ତନ୍ତୁ ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଲୋକମାନେ ରଥ ଉପରେ ପତ୍ତିତ ହେଲେ, ରଥର ଚକ୍ର ଉଠି ଥିଲା, ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚିରି ଉଠି ଯା କି ଝୁଡ଼ ଭଳି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମେଘ ପତ୍ତିତ ହେବା। ଶାଳ ଓ ତାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଏହା ଲୋକର ଝୁଡ଼ ଭଳି ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ହାତ ଚିର୍ନ୍ନ ହୋଇ ଉଠି ଥିଲା। ମେରୁ ପର୍ବତର ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯୁବତୀମାନେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ପ୍ରମୁଖ ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଯୋଦ୍ଧା ଜଙ୍ଗଲ ଯୁଦ୍ଧ ଚିତ୍କାରରେ ଚମକୁଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଆସି ଏହାକୁ ବିନାଶ କଲେ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଦେଖାଗଲା। କିଛି ଅସ୍ତ୍ର ହୁଣ୍ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚିର୍ନ୍ନ ହୋଇ, ଦେମନମାନେ ଭିତରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଚିଟିଯିବା ପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦଶାର୍ଣ୍ଣମାନେ ପାଖକୁ ପରି ଚଲିଗଲେ। କାଶୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଜିକ ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଶବ୍ଦ ହରାଇ, ଶୁଷ୍କ ଝରଣାର କମଳ ଭଳି ମୁଝିଗଲେ। ତୀର, ବଣ୍ଡା, ଶୁଳ, ଗଦାର ମାଳାରେ ଘେରାଯି, ନିରୟ କାର୍କୋଟା ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉପାସକମାନେ ଯୋଦ୍ଧା ଭଳି ମାନେ ଘେରାଯି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଗଲେ। ଦ୍ରାବିଡ଼ମାନେ ତୀରରେ ବଟ ଗଛର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଚିରି ଦୃତ ଭଳି ଫୁଲ ଭଳି ଚିରି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।