ଏହିପରି ଅନେକ ରାଜବଂଶ, ଅଶ୍ୱିନ୍ମାନେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ତୃଗର୍ତ୍ତ, କେକୟ, ଛୋଟ ମାଚେଲା ଏବଂ ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ଚୂଷ୍ଟବମାନେ ଥିଲେ। ଏହାପରେ ଥିଲେ ଅମ୍ବଳ, ପ୍ରସ୍ଥଳ, ଶାକ, କ୍ଷେମଧୂର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଅନ୍ତରଦ୍ୱୀପ, ଗନ୍ଧାର ଏବଂ ବନ୍ଦିବଟସ୍ତବମାନେ। ଏଠାରୁ ତକ୍ଷଶିଳା ନାମକ ସହର, ତାପରେ ଲବଣାବତୀ, ପୁଷ୍କଳାବତୀ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ତାପରେ ଯଶୋବତୀ ଭୂମି ଅଛି। ଏହା ପରେ ମଣିମତୀ ଭୂମି, ଶ୍ୟାମାକ, ଖଚର, ଦାଶଦାନ, ଗବ୍ୟସନ ଏବଂ ଦଣ୍ଡହବ୍ୟସନ ଥିଲେ। ଦାନଦା, ଶୂରକା, ଭାଟାଧାର, କୋହକ ନଗର ଏବଂ ସୁରଭୂତିପୁର ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ତଟକାଦର୍ଶ, ଦନ୍ତୁରାଦର୍ଶ, ପିଣ୍ଡଳମାଳ, ବ୍ୟାୟନେୟ, ଆଭିଧାନକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୂମିରେ ଥିଲେ। ମାଲାହଳ, ହୂଣ, ହେମତାଳ, ଆଶ୍ୱାସ, ସ୍ୱମୁଖ, ହିମବାନ, ବସୁମାନ, କଉଞ୍ଜ, କୈଳାସ ଏବଂ ଅୟୁତ ନଗର ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୂମି ଅଷ୍ଟଅଠି ହଜାର ଯୋଜନ ଯାଏଁ ବିସ୍ତୃତ; ଏବେ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗର ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। କୌଳୂତ, ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର, କୁବିନ୍ଦ, ଦିନାଦାନ, ମଡବ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ଅଛନ୍ତି। କୈଡଭଲ୍ଲ, ସିଂହପୁର, ଚାମବତଙ୍ଗନ, ସାର୍ପାତକ, ପାର୍ବତକ, କଶ୍ମୀର, ଦରଦ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ଅଭିସାର, ଜଦାର୍ବାକ, ପଲ୍ଲୋଳୁକ, ଚିରୋଡୁନ, କିରାତ, ଗୋପାଳ, ଚୀନ, ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ଏଠି ଅଛି। ଦେବସ୍ଥଳ ଉଦ୍ୟାନ, ଵିଶ୍ୱାବସୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା ଭୂମି, ଶ୍ରୀମଦ୍ ମନ୍ଦିର, କୈଳାସ ଭୂମି, ମୁଞ୍ଜ ଅରଣ୍ୟ, ପର୍ବତ, ଵିଦ୍ୟାଧର ଭୂମି ଏବଂ ଦେବମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି। ଏହିପରି ଅଞ୍ଚଳରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷ ଏବଂ ହାତୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି” ବୋଲି କହି, ଦଳେ ଦଳେ ଭୂମିକୁ ଚୁମିଥିଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ଏଠି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ପତଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପରି ଶରୀରକୁ ଛାଇଁ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏଠି ମୁଁ ଓଦ୍ଧାର ଅଞ୍ଚଳର ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିନାହିଁ; ଏବେ ଲୀଳାଙ୍କ ପତି ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଥିବା ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ଜନମାନେ—ଉଦ୍ଦେହିକ, ଶୂରସେନ, ଗୁଡ, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥନିପକ, ଉତ୍ତମଜ୍ୟୋତିକଦ୍ର, ପଦମଧ୍ୟମିକ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି। ସାଲ୍ୱକ, କେତକ, ମତ୍ସ୍ୟ, ଦୌଳେୟକ, କପିଷ୍ଠଳ, ମଣ୍ଡବ୍ୟପାଣ୍ଡୁନଗର, ସୌରଗ୍ରୀବ, ଗୁରୁଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ପରିୟାତ୍ର, କୁରଧ୍ୟ, ଯମୁନୋଦୁମ୍ବର, ଗଜାହ୍ୱ, ଉଜ୍ଜିହନ, କାଳକୋଟିକ, ମଥୁରା ଏଠିରେ ଅଛନ୍ତି। କପୋଳ, ଧର୍ମାରଣ୍ୟ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଲୋକ, ପଞ୍ଚାଳ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ସରସ୍ୱତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ଅବନ୍ତି, ସ୍ୟନ୍ଦନ, ଶ୍ରେଣି, କୁଣ୍ଟ, ପଞ୍ଚନଦ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। କାଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମବସତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସମ୍ବବତୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନଙ୍କ ଚାପରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଦଶପୁରର ଶୂରବୀରମାନେ, ତାଙ୍କ ଉଦର ଓ ଗଳା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ, ତାରକ୍ଷତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ହ୍ରଦରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଋଷ୍ୟକ, କାରୂରୁକ, କଚ୍ଛ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଶୈବ୍ୟ ଓ ଶଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ କାଦିରେ ଲୁହାଇ ଚଳିଯାଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟର ଟିକି ଓ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତେ ଯମୁନା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଉଦର ଫାଟି ଅନ୍ତ୍ର ଚାଲିଯିଥିଲା, ରାତିରେ ତାଙ୍କ ଶବ ଅନ୍ଧକାରରେ ପିଶାଚମାନେ ଚିବାଇ ଥିଲେ। କିଛି ଭଦ୍ରଗିରି ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇ, ମାଟିର ଗଡ଼ିକୁ ଫେଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ହ୍ରଦରେ ପଦ୍ମକଣ୍ଡ ଫେଙ୍ଗାଯାଏ। ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଗଳି ଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ମହାରଥୀମାନେ ଭଙ୍ଗି ସରିଥିଲେ, ଦଣ୍ଡକର ଭୟଙ୍କର ବାତାସରେ ବହିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ହେହୟମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଇଥିଲେ। ହାତୀମାନଙ୍କ ଦାଁତରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ମହା ରକ୍ତନଦୀରେ ଶାଖାପରି ବହିଯାଉଥିଲେ। ଅନେକ ତୀରରେ ଚିବାଇ, ଚୀନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାର ଦେଇ, ସାଗର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରବଳ କର୍ଣ୍ଣାଟ ଓ ଓଡ଼ିନା ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଭାଲରେ ଆଭୀର ଶୂରମାନଙ୍କ ଗୁହା ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ତାରାମାଳାପରି ଆକାଶରେ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଶକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ହାତୀ ଓ ମଗର ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚୂଡ଼ା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଚୂଡ଼ା ସହିତ ଚମଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ଦଶାର୍ଣ୍ଣର ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ନିଜ ଶୃଙ୍ଖଳ ଭଙ୍ଗି, ଭୈରବ ଜାଲ ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ରକ୍ତମେଘରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ବୈତସ୍ତା ନଦୀ ସାଗରରେ ଲୁଚିଯାଏ। ଗୁରୁଜର ସେନା ନଶ୍ୱ ହେବା ପରେ, ତଙ୍ଗଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୀର୍ଘ ବାଲରେ ଗୁରୁଜର ନାରୀମାନଙ୍କ ଚୁଳ ଛିଣିଯାଇଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମେଘର ଧାରା ପରି ଆକାଶରୁ ତଡ଼ିତ୍ପରି ଚମକି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପରି ବହିଯାଉଥିଲେ, ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାଛ ଉପରେ ଝରଣା ପଡ଼ିବା ପରି ଧ୍ୱଂସ ଘଟାଉଥିଲେ। ଆଭୀରମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଭୁସୁଣ୍ଡୀପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ଉଡ଼ାଣରେ ଭୟପାଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପସୁଆ ଚରାଗାହରେ ଝୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲେ। ତଙ୍ଗଣ ନଦୀରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଏବଂ ନଗ୍ନ ନାରୀମାନେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗୌଡ଼ ସେନାମାନେ ତାଙ୍କ ନଖ ଓ କେଶ ଛିଣିଦେଇ ଉତ୍ପାତ ଘଟାଇଥିଲେ। ତଙ୍ଗଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଚକ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ରୁଦ୍ରପରି କାଉଁଡ଼ିଆ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଗୌଡ଼ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଗଦା ଦେଖାଇ ଉଚ୍ଛଳି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଗନ୍ଧାର ଗାଈମାନେ ଭୟରେ ଗଣି ଗଣି ପଳାଇ ଯାଉଥିଲେ।