ଭଉଣୀ, ଏହି ଆକାଶଟିଏ କ’ଣ, ଯାହା କଉଡ଼ିଆ ଛାଉଣି ଭରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି? ଏହା କଉଡ଼ିଆ ନୁହେଁ, ଶୂରବୀର, ଏହା ହେଉଛି ବାଣରେ ଭରିଥିବା ମେଘ। ଯେତେକି ଧୂଳିକଣା ପୃଥିବୀରେ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଆକାଶରେ ରହିଥାଏ। ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ—ଏହି ନୀଳ କମଳ ପତ୍ରର ଦ୍ରୁତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତଳୱାର ନୁହେଁ; ଏହା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଖେଳିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ସେ ଶୂରମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଦେବତା କାମଦେବ, ଯିଏ ଶୂରବୀରଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନଙ୍କର କଟିବନ୍ଧ ଖୋଲିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଏଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ବାହୁ ହଳୁହଳୁ କମଳ ଡଣ୍ଡା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହାତ ରକ୍ତ କୁଡ଼ ମୁଞ୍ଜି ପରି, ଆଖି ମାଲା ମାଳା ଫୁଲ ଗୁଛି ପରି ମଦମାତା, ଶରୀରରୁ ମଝିଆ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ହସୁଛି। ନନ୍ଦନ କାନନର ଦେବୀମାନେ, ତୁମ ଆଗମନ ଆଶା କରି, ମଝିଆ କଥାରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସେନାଟିଏ, ଗ୍ରାମଣୀ ଦୁଷ୍ଟ ଜନନୀ ପରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁଛି। ହାଃ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ତୀବ୍ର କୁଣ୍ଡଳର ଦ୍ରୁତି ସହିତ, ଏକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଉଠିଗଲା, ଯେପରି ଦିଗ୍ବାଳୟ ଆଠମ ଗ୍ରହ ପରି। ସେ ଦୁଇଟି ବାହୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇ, ପାଦରେ ଶୃଙ୍ଖଳ ଲାଗିଥିବା ‘ଚିତ୍ରଦଣ୍ଡ’ ଚକ୍ରଟିକୁ ଘୁରାଇଲେ, ଯାହା ଦୁଇଟି ବଡ଼ ପାଥର ଘୁରାଏ। ଏଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଯମ ପରି ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯୋଦ୍ଧା ଆସୁଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରୁଛି, କୁହୁଛି: “ଆସ, ଯେପରି ଆସିଥିଲୁ, ସେପରି ଫେରିଯିବା, ଯମ ପରି।” ଦେଖ, ମୁଣ୍ଡ ଛିଣ୍ଡା ଶରୀର, ତାଜା ଛିଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡ ସହିତ, ଶାବକ ଓ ଶ୍ୱାନମାନେ ଘିରିଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବେପରୱା ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାତ ମାଡ଼ୁଛି। ଦେବମଣ୍ଡଳର ସଭାରେ ଉତ୍ସାହ ଭରା ଆଲୋଚନା ହେଉଛି: “ଏହି ଶୂରମାନେ କେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବେ? କିଏ କେଉଁଠାରୁ ଯିବେ?” ଆସିଥିବା ସେନାମାନେ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ନଦୀମାନେ ପରି ଗିଲିଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟୁହ ମାଛ ଓ ମଗର ପରି ଅଛି—ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଭୂମିରେ ଗଜମାନେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ ବିଦାରିତ, ଏପରି ଲାଗେ ଯେପରି ଭାରି ବର୍ଷା ପଡ଼ି ପାହାଡ଼ ଗୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। “ହାଃ, ମୋର ମୁଣ୍ଡ ବାଣରେ ଚାଲିଗଲା!”—ଏହିପରି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଛିଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡମାନେ ମାତ୍ର “ମୁଣ୍ଡ ଉଠିଗଲା” ବୋଲି ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ ପରି ଗଞ୍ଜନି କରନ୍ତି। ଯିଏ ଆମକୁ ବୃହତ୍ ପାଥର ବର୍ଷାରେ ଭିଜାଉଛି, ଏହି ସେନା ଉପରେ ଶୃଙ୍ଖଳ ଜାଲ ବେପରୱା ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏହି ସମସ୍ତ ମୂଢ଼, ଅର୍ଦ୍ଧମୃତ ତୁମ ନିଜ ଲୋକମାନେ—ତୁମେ, ସବୁଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ, ପାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଦିଅ। ଦେଖ, ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କ ସମୂହରେ, ତାଙ୍କର ଚୁଟି ଆନନ୍ଦରେ ଉଡ଼ୁଛି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୋଦ୍ଧା ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଦେଖ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀର କୂଳରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଫୁଲିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଶୀତଳ ଛାୟା ଓ ମୃଦୁ ବାତାସରେ, ଦୂରରୁ ଏକ ଆସୁଛି। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ଘର୍ଷଣରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗି ଆକାଶରେ ତାରା ପତନ ପରି ଘୁରୁଛି। ଖାଲି ଆକାଶ ନଦୀ ଯାହା ବାଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ଭରି, ଚକ୍ର ପରି ଘୁରୁଛି, ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ଛୋଟ ଶ୍ରେଣୀରେ ପରିଣତ। ଗ୍ରହମାର୍ଗରେ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ଛିଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡ, ଅସ୍ତ୍ରର ଟିପ୍ ଓ କାଣ୍ଟାରେ ଛିଦ୍ର, ଘୁରୁଛି। ପତାକା ଓ କମଳ ଡଣ୍ଡା ଶୃଙ୍ଗାର ଭାବେ, ଏବଂ ବାଣ ଆଠି ଲାଗି, ଆକାଶଟିଏ କମଳପୋଖରୀ ପରି, ବାତାସ ତାହାର ଜଳ ତରଙ୍ଗ। ମୃତ ହାତୀମାନଙ୍କ ଢେରରେ, ଭୟଭୀତ ନାରୀମାନେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ପିପିଲିକା ପରି, କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ନାରୀମାନେ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ବାତାସ ଖେଳିଖେଳି ଭିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କ ଖୋପା ଉଡ଼ାଏ, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିଳନର ଆନନ୍ଦ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଛତା ଛାଡ଼ି ଖଣ୍ଡିଯିବାବେଳେ, ଆକାଶର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧଳା ଛାଏଁ ହେଉଛି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମର ରୂପ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ମୃତ୍ୟୁର ଅବସାନ ପରେ, ଯୋଦ୍ଧା ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅମର ଦେହ ପାଇଯାଏ, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି, ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ଵପ୍ନରେ ନଗର ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅସି, ଶୁଳ, ବାଣ, ଚକ୍ରର ବର୍ଷା ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରରେ ମାଛ, ଶାର୍କ, ମଗର ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ—କିନ୍ତୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଭୟ। ଛିଣ୍ଡା ଛତା ଓ ବାଣରେ କଟା ପଖା ଭରିଥିବା ଆକାଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଗୁଛି ଭଲି ଚମକୁଛି। ଆକାଶ ଉପରେ ଛତା, ମନୋହର ଓ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିବା ପଖା ଉଡ଼ୁଛି, ସେମାନେ ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଧଳା ହଂସ ତରଙ୍ଗ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି। ଏହି ଛତା, ପଖା, ପତାକା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗି, ଆକାଶ ମାଝିରେ ପାଳି ପାଳି ପଡ଼ିଛି, ପାଳି ପାଳି ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ପରି। ଦେଖ, ଅନେକ ବାଣରେ ଆକାଶରେ ଉଠି, ଶୁଳର ବର୍ଷା ଫସଲର ରୂପ ନାଶ କରୁଥିବା ପୋକା ପରି ଧ୍ଵଂସ ଆଣୁଛି। ଏହା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଉଡ଼ାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତଳୱାରର ବିକଟ ଶବ୍ଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବାଣର ଝୋକାରେ ବାତାସ ଦେଇ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦାନ୍ତରୁ ରକ୍ତ ଝରିବା ନଦୀ ପରି ବହୁଛି; ଏହି ଲୋକମାନେ ନାଶ ହେଉଥିବା ସମୟ, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ହାତୀମାନେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ରକ୍ତର ବଡ଼ ହିଲା ହ୍ରଦରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି, ରଥନଗର ଭାଙ୍ଗି ଯିବାବେଳେ “ହାଃ! ନାଶ! ଧ୍ୱଂସ!” ଧ୍ୱନି ଉଠୁଛି। କାଳରାତ୍ରି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବେପରୱା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ, ତଳୱାର ଅସ୍ତ୍ରର ଟଙ୍କାର ଶବ୍ଦ ଭୀଷଣ ଭାବେ ବିନା ରବାବ ପରି ଝଙ୍କାରି ଉଠୁଛି। ଦେଖ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ବାତାସ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁରେ ରଙ୍ଗାଇଦେଉଛି, ମନୁଷ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମୃତଦେହ ରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତରେ।