ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହ ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଭୟଙ୍କର ରବ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତଃକ୍ଷୋଭ ଚାଲିଥିଲା। ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭାରି ଗଦା ଉଠାଇ ଦେଖାଇବାରେ, ସେହି ମଣ୍ଡପଗୁଡିକ ରଣର ଉପଦ୍ରବରେ ଫଟିଉଠୁଥିଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ କଳା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ରୂପି ଜାଲ ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଢ଼କି ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ବାଣମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଗୋଲାପଟ ଗଛକୁ ହଳାଇଦେଉଥିବା ପବନର ମତେ ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅନେକ କଳ୍ପ ଧରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଛି, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ଏକ ଅଗ୍ରସର ମହାସାଗର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହା ତଳପାତାଳର ଅନ୍ଧାର ଭଳି ଉପରେ ଉଠିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ମଦମାତା ନୃତ୍ୟର ତାଣ୍ଡବ ଚାଲିଛି, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ନରକମାନେ ଭୂମିକୁ ଫାଟିଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ତୁମୁଳ ଭୀଷଣତା ରଣକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଏମିତି ଅନ୍ଧାର କରିଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦଣ୍ଡ, ଗଦା, ତଳୱାର, କୁଟାର ର ରବ ଦେଖି ଏହି ସଂସାର ଏକ ଅପାର ରୂପେ ପରିଣତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ବିବରଣୀ ଶୁଣି ଶ୍ରୋତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଦୁଇ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ବିମାନରେ ବସି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଲୀଳାମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିପକ୍ଷୀ, ଦୁଃଖର ଭାର ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ। ପ୍ରଳୟ ସାଗରରୁ ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଗଦା ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ପଥର ଖସି ପଡ଼େ। ଏହା ପରେ, ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଳୟ ସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ରର ଭୟାନକ ଘଞ୍ଚାଘଞ୍ଚି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରି ଓ ତିଜୋର ଚମକ ଚାରିପାଖରେ ଚିତ୍ରିତ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ତୀବ୍ର ଧାରାର ଶୀର୍ଷ ରେଖା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଝଣଝଣା ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୀର ଘୋଷ ଏବଂ ତୁମୁଳ ରବ ମିଶିଯାଇଥିଲା, ବାଣମାନେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲେ। ତଳୱାର ରଣ୍ଧ୍ର ଓ ଢାଳ ର ଧ୍ୱନିରେ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ଆଗ୍ନିମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଭଙ୍ଗ ଅସ୍ତ୍ର ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ଆକାଶରେ ବିକିରିତ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ବୀରମାନଙ୍କ ହସ୍ତଚାଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିମାନୀୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ବାଣ ତଣ୍ଡନି ଓ ଚକ୍ର ଘୂରଣର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଷ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଦ୍ରୁଢ଼ ଧ୍ୱନି ତିଆରି କରିଥିଲା, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକତ୍ୱର ଶକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ ସମାଧି ଉପସ୍ଥିତ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝରିକାରେ ବୀରମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲା, ଶରୀର ଘଞ୍ଚାଘଞ୍ଚିରେ କବଚ ର ଜ୍ଞାନ୍ତିକ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଚାଘଞ୍ଚିର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧ୍ୱନି ହୁଁ ଧ୍ୱନି ସହିତ ମିଶିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ତୀବ୍ର ଧାରାର ତରଙ୍ଗ ଚାରିଦିଗରେ ଅସୀମ ଭଳି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଚାଘଞ୍ଚି, ମୁଷ୍ଟିରେ ଧରାଯାଇଥିବା ଧ୍ୱନି, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଚିର୍କିରା ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ତଳୱାର ର ଘଞ୍ଚାଘଞ୍ଚି ଏବଂ ଅଗ୍ନିମୟ ଅସ୍ତ୍ରର ତୁମୁଳ ଧ୍ୱନିରେ ରଣଭୂମି ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା, ବାଣ ଓ ଆହତମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର ରବ ମିଶିଯାଉଥିଲା। "ଧଗ୍ ଧଗ୍ ଧଗ୍" ଧ୍ୱନି ଅନୁସ୍ୱରେ ଗଳାର ଆଘାତରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା, ଛିନ୍ନ ହସ୍ତ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଭଙ୍ଗ ତଳୱାର ଖଣ୍ଡ ଆକାଶକୁ ଅଢ଼କି ଦେଉଥିଲା। ଢାଳ ଭାଙ୍ଗି ଚିଙ୍ଗାରି ଉଡ଼ିବାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଚୁଲି ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ତଳୱାର ର ଭାରି ଧ୍ୱନିରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ହାତୀ ଉପରେ ବେଣ୍ଡ ଲାଗିଲେ ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ଦନ୍ତ ଦନ୍ତ ଘସିବାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଗଞ୍ଜାଉଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା, ଆକାଶ ମୃତ ବୀରମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମ ମାଳା ଭଳି ଅଢ଼କାଯାଉଥିଲା। ଯୋଦ୍ଧା ଓ ହାତୀମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ଉଠି ଧୂଳି ଉଡ଼ାଉଥିଲା, ଜୟୀମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଚୁଲି ପକାଇ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଉଥିଲେ। ଭୟ ଆଉ ଅଧିକ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ନଖ ଦ୍ୱାରା ଆଖି, କାନ, ନାକ ଖୋଚାଯାଉଥିଲା; ରଥମାନେ କମ୍ପିତ ଭୂମି ଉପରେ ହାତୀ ଚାପରେ ଉଲଟିଯାଉଥିଲେ। ରଣକ୍ଷେତ୍ର ରକ୍ତରେ ଭିଜା ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଧୂଳି ମେଘ ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ମହାବଳଶାଳୀ ବୀର ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ବ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅଭିମାନରେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଖେଳରେ ଗ୍ରସି ନେଲେ। ସେ ମେଘ ଭଙ୍ଗ ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଅଭିମାନୀ ପାହାଡ଼ ଓ ରାଜହାତୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଚକ୍ର, ଶୂଳ, ଗଦା ଧରି ଗଛ ଓ ନଦୀପାର ଉପରେ ଉଭୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡ ଚାଲାଉଥିଲେ। ସେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମେଷ ଭଳି ଥିଲେ, ବାଣ ଜାଲ ଓ ଗଛ ଛିଡ଼ିକୁ ଭେଦି ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ଛତ୍ର ମେଘ ଧ୍ୱସ୍ତ ଭଳି ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଯନ୍ତ୍ର, ପଥର ଓ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଧାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଆହତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କୁଠାର ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଭଙ୍ଗ ତଳୱାରର ଚମକରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଭୂମି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଶୂଳ ଓ ଶର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେନାର ତୁମୁଳ ଧ୍ୱନି ଅଲୌକିକ ପିଶାଚ ତାଣ୍ଡବ ଓ ଗଦା ଘୂରଣରେ ଭରିଯାଉଥିଲା। ସେ ଆକାଶରେ ଉଠି ଏକ ଦ୍ୱାର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ତୀର ଓ ଶୂଳ ରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଭସୁଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଏକ ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲା।