ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇଟି ବିରାଟ ସେନା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତିରେ, ଦୁଇ ମୃଦୁ ସାଗର ପରି ଅଚଳ ଓ ଗମ୍ଭୀର ଭାବରେ, ନିଜ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ମହାନ୍ତ ଏବଂ ଘନ ହୋଇ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମର ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ହୋଇ, ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିର ପରି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଥମ ଆକ୍ରମଣର ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିର୍ମଳ ଓ ଅନ୍ଧାର କୃପାଣ ତଳୱାର ଉଠାଇଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଟାର, ବାଣ, ଗଦା, ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦୃତ ଚାଲିରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖିରେ ଅରଣ୍ୟ ହିଳୁଛି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ ସୁନା ମୁଦ୍ରିକା ଚମକୁଥିଲା। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ—ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି। ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଣୀ ଦୀର୍ଘ ରେଖାରେ ବିନ୍ୟାସିତ ଥିଲା, ଆକାଶ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଗଜ୍ଜନ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ଢୋଲ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେନା ବିନ୍ୟାସ ଅଚଳ ଓ ଅଳସ ଭାବରେ ରହିଗଲା। ଦୁଇ ସେନା ମାତ୍ର ଦୁଇଟି ଧନୁର ଦୂରରେ ଅଲଗା ଥିଲେ, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଛୋଟ ପୁଲ୍ ଏବଂ ଖାଲି ସ୍ଥାନ, କଳ୍ପନାର ବାତାସରେ ବିଭକ୍ତ, ଏକ ଦୁଃସ୍ସାହସିକ ସାଗର ପରି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଇଠି ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, କ୍ରିୟାର ସଂକଟ ଉପରେ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ରବିର ତଳେ ବେଙ୍ଗର କଣ୍ଠ ପରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ସେନାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ସେନାନୀ, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଧନୁର୍ବାଣ ତଣା ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୁଦ୍ଧପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ରହି, ଆଘାତ ପଡ଼ିବାକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ, ଭୃକୁଟିରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତାର ଚିହ୍ନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ଦୃଢ଼ ଓ ତଣ୍ଡୁ। ଅଙ୍ଗ ମାଂସ ପ୍ରହାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୟହୀନ ଚେହେରାରେ ଅଦୌତ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନ୍ୟାସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା, ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକି ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରାଥମିକ ଆଘାତ ଦେଖି ଭୟାନକ ଶ୍ୱାସ ନିଅଉଥିଲେ, ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ନିର୍ବିକାର, ନିଦ୍ରାରେ ବନ୍ଦ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଅଚଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ଢୋଲ ଓ ତୁରୀ ର ଗଞ୍ଜନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଭୂମି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇବା ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ମାନେଇ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ମାଛ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୋଦ୍ଧା ଶବ ଏବଂ ମକର ଶ୍ରେଣୀ ଉଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକା ଗଛକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଅଞ୍ଚଳର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ରୂପେ ପରିଣତ କରିଥିଲେ। ଆକାଶ ପକ୍ଷୀ ଡେଣ୍ଡା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ‘ଧମଦ୍ ଧମ’ ଶବ୍ଦରେ ଆମ୍ବର ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ରଥ ବିନ୍ୟାସ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ବୀର ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଚାପି ଦେଉଥିଲା, ଗରୁଡ଼ ବିନ୍ୟାସ ନାଗ ଶ୍ରେଣୀକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଉଥିଲା। ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୟେନ ବିନ୍ୟାସ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକାଉଁଠି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ ବିନ୍ୟାସ ଭୀଷଣ ଗଞ୍ଜନ ଭିତରେ, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଗଦା ଉଠାଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହଲ ଭରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ କଳା ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ବାଣର ଧ୍ୱନି ଶିମୁଲ ଗଛ ହିଳୁଥିବା ବାତାସ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଏହା ଅନେକ କଳ୍ପ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଏକ ସାଗର ପରି ଉଠିଯାଉଥିଲା। ଏହା ତଳ ଲୋକର ଅନ୍ଧାର ଉପରେ ଉଦ୍ଭାସିତ, ଦୁନିଆର ସୀମା ତଟର ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ତରଙ୍ଗ ପରି କମ୍ପିତ, ମଦମାତା ନୃତ୍ୟରେ ଉତ୍କଳାନ୍ନ, ମହାନରକର ଦଳ ଭୂମି ଭେଦ କରୁଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ରର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ତୁମୁଳ ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଉଥିଲା, ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଅପାର ସାଗର କରିଦେବା ପରି ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମହାସମର ବିଷୟରେ ମୋତେ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।” ତାପରେ ଆକାଶରେ, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ, ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏକ ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ସ୍ଥିର ବିମାନରେ ବସିଲେ। ଏପରି, ଖେଳାଳି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିପକ୍ଷୀ, ଯୁଦ୍ଧର ତୀବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିପାରିଲେନି, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ନିଜ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କ ଛାତିରେ ଗଦା ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ପଥର ଲୁହାଯାଏ। ପ୍ରଳୟ ସାଗରର ତରଙ୍ଗ ପରି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଜନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚିଙ୍ଗାରି ଓ ଦୀପ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଆକାଶରେ ତୀବ୍ର ଝରଣା ଧାରାରେ ରେଖା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ‘ଝଣଝଣ’ ଶବ୍ଦର ଗଞ୍ଜନ ଚାରିଦିଗରେ ମନ୍ଥନ ହେଉଥିଲା। ତୁମୁଳ ଜୟଧ୍ୱନି ଏବଂ ବୀର ହୁଁକାର ମିଶି ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା, ବାଣର ଝଡ଼ ପ୍ରଭାସୂର୍ଯ୍ୟର ଛତା ପରି ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ତଳୱାର ଝଣ୍କାର ଓ ଢାଳ ଘଞ୍ଜନରେ ଜ୍ୱଳମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଅସ୍ତ୍ର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣା ଓ ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଦେଖି ଭୟରେ ଦୃତ ଗତିରେ ପଳାଇଗଲେ। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡର ଗଞ୍ଜନ ପରି ହେଉଥିଲା, ଏକତ୍ୱର ଶକ୍ତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମାଧି ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବୀରମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛିଣ୍ଡିଯାଉଥିଲା, ଦେହ ପ୍ରହାରରେ କବଚର ତୁମୁଳ ଝଣ୍କାର ହେଉଥିଲା। ‘ହୁଁ’ ଚିତ୍କାରରେ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ତୀବ୍ର ହୋଇଯାଉଥିଲା, ତୀବ୍ର ଝରଣା ତରଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସୀମ ଭାବରେ ବହୁଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଘଞ୍ଜନ ଓ ମୁଷ୍ଟିରେ ଧରି ଝଣ୍କାର ଏବଂ ତୁମୁଳ ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା।