ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗର ଲୋକପାଳଙ୍କ ଅଗ୍ରଗାମୀ ଗଜଗଣ, ବୀରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋଭିତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ବହୁତ ଶୂରବୀର ଦଳ ଏକଠା ହେଲେ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ଶୂରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହିନୀ ନାରୀମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରହ ଦୃଷ୍ଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଦର୍ଶକ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୀରତାର ଉତ୍ସବରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିଲେ। ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ରଣଧ୍ୱନି ନିକଟରେ ଆସିଥିଲା, ଯୋଧାମାନେ ଏକାଉଁଠୁ ଅନ୍ୟଏଉଁଠାକୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିଲେ, ଏଠିରେ ଶୋଭାର ନାରୀମାନେ ହସର ଖେଳ ଓ ଚାଳିଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଚାମର ଡଣ୍ଡା ଉଡ଼ାଉଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଧର୍ମମୟ ପକ୍ଷ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗାଉଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ବୀରଙ୍କ ଅଙ୍କଳଗନ୍ଥି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଏଠିକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏଠିରେ ବୀରମାନଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ମହିମା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା—“ହେ ପୂଜ୍ୟ, କିଏ ‘ବୀର’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ? ସ୍ୱର୍ଗରେ କିଏ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ କିଏ ଡିମ୍ବାହ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୁଏ?” ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଜୀବନ ବା ଜୟ ଉପରେ ବଳିଦାନ ଦେଇଥାଏ, ସେହିଏ ବୀର ଓ ବୀର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅନ୍ୟଥା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ଡିମ୍ବାହ ଦ୍ୱାରା ହତ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ ଓ ନରକର ଅର୍ହ ହୁଏ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧି ଆଚରଣ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଅନନ୍ତ ନରକ ଆଣେ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଲୋକାଚାର ଅନୁସାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ସେହିଏ ବିଶ୍ୱାସରେ ବୀର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲଭେ। ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ବା ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ। ନିଜ ଦେଶକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଧର୍ମ ରଖ, ରାଜା ଏହି ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ସେ ବୀର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ବା ଲୋକପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯଦି ଧର୍ମାନୁସାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତେବେ ଧ୍ୱଂସ ଆସକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲୋକମାନେ ଭୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ବୀର ହତ ହୁଏ, ତାକୁ ମୂଢ଼ମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ବୋଲି କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କେବଳ ଧର୍ମୀୟ ଯୋଧାହିଁ ସତ୍ୟ ବୀର। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମପାଳନ ପାଇଁ ତଳୱାର ଧାର ସହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବୀର, ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଢାଳ ଧାରଣକାରୀ। ଏମାନେ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ଆକାଶରେ ଦେବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାପୁରୁଷ ଦେବତା ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଆଶାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଆକାଶ ଉତ୍ସବ ନୃତ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଦେବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଚିତ୍ରିତ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ମନ୍ଦାର ମାଲା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗର୍ବିତ ନାରୀମାନେ ଚାରିପାଖେ ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କ ମୃଦୁ ମଧୁର ଗୀତ ତାଳ ଭରିଛି। ଏହିପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କୁ ଆଶା କରି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଜ୍ଞାନମୟୀ ଲୀଳା ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଖଲ କଲେ। ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠି ଭର୍ତ୍ତୃପାଳ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅଣ୍ଡାରେ ଅଣ୍ଡା ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ପରି ଭୟଙ୍କର। ସେଠି ଦୁଇଟି ସେନା, ଶାନ୍ତ ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ, ଦୁଇ ମୃଦୁ ସାଗର ପରି ଦୃଢ଼, ଏକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ନେତୃତ୍ୱ ହେଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି, ସଜ୍ଜିତ କବଚ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ଅଗ୍ନି ପରି ଉତ୍ସାହିତ, ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ଦେଖି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ। ଯୋଧାମାନେ ନିର୍ମଳ ତଳୱାର ଉଠାଇଥିଲେ, ରଣଭୂମି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଟାର, ଭାଲ, ଗଦା ଓ ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଯୋଧାମାନଙ୍କ ଦୌଡ଼ରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଗରୁଡ଼ ଡାଣା ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିତ ହେବା ପରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଚମକିଉଠିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇ, ଯୋଧାମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଏକ ଚିତ୍ରକଳା ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ରେଖାରେ ବିନ୍ୟାସିତ ସେନା ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ପୂରିଥିଲା।