ଏହି ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନେକ ଚାନେଲ ଓ ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ଫୁଲରେ ପ୍ରଚୁର ପ୍ରମାଣରେ ପାଣି ଭରିଥିବା ପଦ୍ମସରୋବରକୁ ନେଇଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ବକୁଳ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇଉଥିଲେ, ଗୁହା ଓ ଗଫାରେ ସେହି ସ୍ୱର ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଗଛ ଗଛ ଝୁପଡି ମଧ୍ୟରେ ଗାଈମାନଙ୍କ ଗଭୀର ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ଘନ ଝାଡ଼ିରେ ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ମିଶିଯାଉଥିଲା। ଶୀତଳ ଛାୟା ଓ ଘନ ହାଡ଼ିରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସର୍ବଦା ଶିତଳ ଥିଲା। ଘନ କୁହୁଡି ଓ ଧୂଳିରେ ରବିକିରଣ ପ୍ରାୟ ଭିତରକୁ ଆସିପାରୁନଥିଲା। ଫୁଲ ଗୁଛ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅନ୍ତରାଳ ଅନ୍ଧକାର ଛାୟାରେ ଢାଙ୍କିଯାଇଥିଲା। ଚଉଡ଼ା ଓ ଧଳା ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼ ଓ ପାଥର ଉପରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ୁଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ମନ୍ଥନ କୃତ କ୍ଷୀରସାଗରର ଉତ୍କଟ ଶୋଭା ପରି। ମଠ ମଠ ଫଳ ଭରା ବୃକ୍ଷମାନେ ଅଟାରେ ଭରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଫଳ ଗୁଛ ଅତିଭାର ହୋଇ ଦ୍ରବ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତୀବ୍ର ବାତାସରେ ବୃକ୍ଷମାନେ ଥରେଇ ତାଙ୍କର ଶିରା ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସେମାନେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଫୁଲ ଝରି ଝରି ଧରାକୁ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଛାଉଥିଲା। କେତେକ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚି ଥିଲେ, କେତେକ ସତର୍କ ଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ିରୁ ଚୁଆଁ ପଡ଼ିବାରେ ସେମାନେ ହଳୁକ ଧ୍ୱନି କରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତ ହେଉନଥିଲେ। ନଦୀରେ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ତାଳ ଧରି ପାଣିର ଚକ୍ରବାତରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ତାହାର ତୀର ଝାଲ ଛିଟିକି ଚଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଗାଁର ଛୁଆମାନେ ଉଚ୍ଚ ତାଳ ଗଛରେ ବସିଥିବା କାଉଁଡ଼ା ଦେଖି ଭୟ ପାଇ ଚିଁଚିଁକରୁଥିଲେ, ବଢ଼ିମାନେ ଚିବା ଚିନି ଖଣ୍ଡ ଛିଟିଇ ଦେଉଥିଲେ। ଗାଁର ଛୁଆମାନେ ଫୁଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଫୁଲରେ ଭରି, କଦମ୍ବ, ନିମ୍ବ ଓ ବଦରି ଝୁପଡ଼ି ଛାୟାରେ ଶିତଳ ହୋଇ ଖେଳୁଥିଲେ। ଗାଁର ଅପସରାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣି, ତୁଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଗାଁ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି, ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ କେତେକେ ନିଜେ ଏକାକୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର କାନ ଉଚ୍ଚ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ଦହି ଲଗା ମୁହଁ ଓ ହାତ, ଫୁଲ ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅଂଶ, ନିର୍ବସନ୍ନ, ଗୋବର ଓ କାଦିରେ ଲପେଟା, ଆଙ୍ଗନକୁ କୋଳାହଳରେ ଭରିଦେଉଥିଲେ। ନଦୀକୂଳରେ ଚରୁ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ରେଖା ଅଙ୍କିତ, ତରଙ୍ଗ ହଳକା କ୍ଲିମ୍ବିର ଲତା ଉଠାଉଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦହି ଓ ଖୀର ଗନ୍ଧରେ ମଦମାତ୍ତ ହୋଇ ଅଳସ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଗାଁର ଛୁଆମାନେ ନିଜ ପ୍ରାଥମିକ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଅଂଶୁ ଭିଜା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ। ମହିଳାମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଚୁଲ ଖୋଲା, ଖେଳେ ମନ ଲଗି ଅନ୍ୟଦିଗରେ ଧ୍ୟାନ, ଛୁଆମାନେ ଗୋବର ଜଳ ଛିଟି ପଡ଼ି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ହାତ ଗୋଳାକାର କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ଆଙ୍ଗନରେ ମୟୂର ପଙ୍ଖ, କାଉଁଡ଼ା ପାଖ, ଗାଈ ପୁଛ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ଘର ଦ୍ୱାର, ରାସ୍ତା ଓ ଆଙ୍ଗନ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଟୋକରାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଘର ପାଖରେ ବୃକ୍ଷ ଫୁଲେ ଭରି, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଫୁଲ ଝରି ଧରାକୁ ଗୋଡ଼ ଦେଖି ଡୁବାଇଦେଉଥିଲା। ଜଳପଦ୍ମ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଝାଡ଼ି ରହିଥିଲା, ଏଠାଉଠା ମୃଗଶାବକ ଘାସ ଝୁପଡ଼ିରେ ଶୁଇଥିଲେ, ଗୁଞ୍ଜା ଲତା ମଧ୍ୟରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାଉଠା ଛୋଟ ବଢ଼ି ତାଙ୍କର ଏକ କାନ ଫଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୋପମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଦହି ଚାଟି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଘରରୁ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି ମହଲ ଅଶୋକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ବୃକ୍ଷମାନେ ସର୍ବଦା ଶିତଳ, ପତ୍ର ତରଳ ବାତାସରେ ତରୋତାଜା, କଦମ୍ବ କୁଞ୍ଜ ଓ ସପ୍ତଚ୍ଛଦ ଗୁଛ ଘନ ହୋଇ ଥିଲା। କେତକୀ ଫୁଲ ଲତାରେ ଲପେଟା, ପାତଳା ଛାୟା ମଧ୍ୟରେ ପକ୍ଷୀ ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଘର ଜାଲଖିଡ଼ି ଓ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଶିତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା, ରାଜପଥ ପଦ୍ମସରୋବରରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଘନ ଛାୟା ଓ ତରଳ ଘାସରେ ଏଠା ଶିତଳ ଓ ପବିତ୍ର, ପ୍ରତି ଫୁଲର ଚୁଆଁ ତାରା ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଏମିତି ଏକ ନିବାସ, ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ଓ ହିମ ବୃଷ୍ଟି ସର୍ବଦା ପଡ଼ୁଥିଲା, ଅପୂର୍ବ କୁଞ୍ଜ ଓ ପତ୍ରରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ପଦ୍ମ ଗୁଛ ଦେଖି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା। ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ଦେଢ଼ି ଘର ଭିତରେ ମେଘ ଲୁଚିଥିଲା, ଉପରୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୀପ ଅପରିହାର୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ। ମହାଲ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା ପବନ ଗୁହାର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ଚଳିତ ଚକୋର, ସୁଆ ଓ ହରିଣ ମାଳାରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା। ପବନ କିଶଳୟ ଓ ତରଳ ମୃଦା ଗନ୍ଧରେ ଭରି, ତରୁଣ ପତ୍ର ତରଙ୍ଗ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା। ଏଠା ଲାର୍କ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦଳ ଖେଳୁଥିଲେ, କୋକିଳ ଓ କପିଶ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ଚଞ୍ଚଳତା ଆଣିଥିଲା। ଶାଳ, ତାଳ ଓ ତମାଳ ଝୁପଡ଼ି ଘେରା, ନୀଳ ପଦ୍ମସରୋବର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତରଙ୍ଗ ରେଖା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠା ଲତା ଘର, କିଶଳୟ ଗନ୍ଧ ଓ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗାଈ ଦଳ ମଧୁ ଭରା ଜଳ ତୀରେ ଏକତ୍ରିତ, ପ୍ରଶାନ୍ତ ଧରା ତରଳ କିଶଳୟରେ ଅଲଙ୍କୃତ। ନଦୀ ଘନ ଦେବଦାରୁ ଝାଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିଲା, ଲତା ଫୁଲ ଛାୟାରେ ଅନ୍ତରାଳ ନଥିଲା, ମଲ୍ଲିକା ଗନ୍ଧରେ ଉଦ୍ୟାନ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ ମେଘକୁ ଢାଙ୍କିଯାଉଥିଲା। ମହଲ ଦେଖିଲେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଏ, ପଦ୍ମ ଗୁଛ ରେଣୁ ଆକାଶକୁ ରକ୍ତିମ କରିଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ଅନନ୍ଦ ଭରିଥିଲା, ଧଳା ମେଘ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଫୁଲ ଲତା ଦଳ ଦେଢ଼ି ଉପରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଖେଳୁଥିବା କୋକିଳ ଚଞ୍ଚଳ, ତରୁଣୀମାନେ ତାଜା ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଠାରୁ ପାଏଁ ମାଳା ପିନ୍ଧି ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ କିଶଳୟ ରେ ଢାକା, ତରୁଣ ପତ୍ର ଗୁଞ୍ଜରେ ରସାଳ, ପଥ ଲତା ଝୁପଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଘର ମେଘର ଚାଦରେ ଢାଙ୍କିଯାଇଥିଲା।