ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଉପମା ଦିଆଯାଇଛି—ଯେପରିକି ଜଣେ ଲୋକ ଘରେ ବସିଥିବାବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ନଗର ଦେଖେ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଆମ ଚେତନାର ମୂଳରେ ଅସତ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଯେପରିକି ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ସୁନାର ଚୁଡ଼ି ଦେଖିଲେ ତାହା ସୁନା ଅଟୁଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକୃତି ଧରିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅସତ୍ୟ ସଂସାର ଏକ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଆମ ମନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେଇ ଦୁଇ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ରୂପରେ ମନୋହର, ଘରରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ—ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ଆକାଶ ଛୁଇଁଥିଲା ଏବଂ ଶିଖର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପଡ଼ିଥିଲା। ସେହି ପାହାଡ଼ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବନର ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା ଏବଂ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ମଧୁର ସୁରରେ ଗାଉଥିଲେ, ଝରଣାର ଝରଝରା ଶବ୍ଦ ମାନେ ଏହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ମନୋହର ମାଳା ମାଳ ଫୁଲ, କେସର ରଙ୍ଗର ମେଘମାଳା, ଏବଂ ମିକା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନଦୀର କୂଳ ଚଉଡ଼ିଆ ସାରବଞ୍ଜୁଳା ଗଛରେ ଗୁପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ପବନ ଅଧୂରା ପଥର, ଗହ୍ୱର ଏବଂ ନୃତ୍ୟରତ ଲତାମାଳିକା ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ କରୁଥିଲା। ମେଘମାନେ ଫୁଲର ଗୁଛ ଭଳି ଆକାଶକୁ ଢାକି ରଖିଥିଲେ, ବର୍ଷାଜଳ ଗଭୀର ଗଭୀର ଗଭୀର ଝରଣାରେ ଯମା ହୋଇଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ନଦୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ ନେଇ ଚାଲୁଥିଲେ। ପବନ ଚଳିତ ଗଛ ଓ ବନମାଳିକାକୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲା, ଦିଗନ୍ତର କୋଣ ଉପରେ ଲହର ତୁଳୁଥିଲା, ଏବଂ ଘନ ଜଙ୍ଗଲର ଛାୟା ଶୀତଳତା ଦେଉଥିଲା। ଏପରେ, ସେଇ ଦୁଇ କୁମାରୀ ନିଜେ ଦେଖିଲେ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଗ୍ରାମ—ଏମିତି ଲାଗିଲା, ମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଏଠି ପଡ଼ିଯାଇଛି। ଏଠାରେ ନାଳା ଓ ଝରଣାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ନେଇ ଅଗ୍ରସର, ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପୋଖରୀରେ ବଙ୍କା ଠୁଣ୍ଡି ପକ୍ଷୀ ଗାଉଥିଲେ, ଗୁହା ଏବଂ ଗଭୀର ଖାଲିକୁ ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା। ବନମାଳିକା ଗାଏଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ଗଞ୍ଜିଯାଉଥିଲା, ଭୂଙ୍ଗା ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ, ଘନ ଝାଡ଼ି ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନରେ ତାଜା ହେଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଧୂପ ଓ ଧୂଳିରେ ଅବରୁଦ୍ଧ, ଘନ ଫୁଲର ଗୁଛ ମଧ୍ୟରେ ଛାୟା ତିଆରି କରୁଥିଲା। ବିଶାଳ ଧଳା ଝରଣା ଶିଳା ଓ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ି ଦୁଧ ସାଗର ଚର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ମନେ ପକାଉଥିଲା। ଆଙ୍ଗନ ଭରି ଫଳର ଭାରରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଦେଉଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମାନେ ଫୁଲର ଧନ ସଞ୍ଚୟ ହେଉଛି। ତୀବ୍ର ବାତାସରେ ଗଛ ହଲୁଚି, ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଫୁଲ ଝଡ଼ି ମାନେ ଜଳର ବୃଷ୍ଟି ଭଳି ଚାରିପାଖରେ ବିକିରିତ ହେଉଥିଲା। କେତେକ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚି ଅଛନ୍ତି, କେତେକ ଚେତନାସ୍ପଦ, ଶିଳା ଶିଖରରୁ ଅଚାନକ ପାଣି ଝରିଲେ ଭୟ ନପାଇ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ନଦୀରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଳ ତାଳ ଲହରୀ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଲ ତଳେ ଚିଲିକା ଚିହ୍ନାଇବା ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଗ୍ରାମର ଛୁଆମାନେ ଉଚ୍ଚ କଲପତ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବା କାଉଳିକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ, ବୃଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ଚବାଇ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଇଖୁ ଚୁଇଁ ଚୁଇଁ ଚାରିଦିଗରେ ଛିଟିଯାଉଥିଲା। ଫୁଲ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗ୍ରାମର ଝିଅମାନେ ଏବଂ ଫୁଲରେ ଲିପ୍ତ ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିବା ପିଲାମାନେ, କଦମ୍ବ, ନିମ୍ବ ଓ ବଦରି ଗଛର ଛାୟା କୂଳରେ ଶୀତଳତା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଗ୍ରାମର ରୂପସୀମାନେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଧ୍ୱନିରେ କାନ ଭରି, ଲିନେନ୍ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଗ୍ରାମ ଗଳିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାକି ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କାନ ଅତିରିକ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ନଦୀ ତୀରର ଶବ୍ଦରେ ବିକଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠି ପିଲାମାନେ ଦହିରେ ମୁହଁ ଓ ହାତ ଲଗାଇ, ଫୁଲ ମାଳାରେ ଠୋଠ ଶୋଭିତ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଗୋବର ଓ କାଦ ଲଗାଇ ଆଙ୍ଗନ ଭରି କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ। ବାଲୁକା ତଟରେ ଜଳରେ ରେଖା ଆଙ୍କିଅଛି, ନଦୀରେ ଲତା ଝୁଲି ଲହରୀରେ ଦୂରେ ଯାଉଥିଲା। ମଧୁ ଓ ଦୁଧର ସୁଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଅଳସ ହୋଇପଡ଼ିଛି, ଗ୍ରାମର ଛୁଆମାନେ ତାଙ୍କର ଖାଇବା ପାଇଁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଜାମା ଭିଜାଇଦେଉଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଚୁଲ ଖୋଲା, ଖେଳରେ ବ୍ୟସ୍ତ; ଛୁଆମାନେ ଗୋବର ଜଳ ଛିଟିବାରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ହାତ ଗୋଲାକାର କରୁଥିଲେ। ଆଙ୍ଗନ ମୟୂର ପଙ୍ଖ, କାଉଳି ପାଖ ଓ ଗାଏ ପୁଛରେ ଭରିଥିଲା; ଘର ଦ୍ୱାର, ରାସ୍ତା ଓ ଆଙ୍ଗନ ଚମେଳି ଫୁଲର ଡାଲିରେ ଭରିଥିଲା। ଘର ପାଖରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବୃକ୍ଷ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ତଳେ ଝଡ଼ି ମାଟିକୁ ଟାଙ୍ଗାରେ ଆଣିଥିଲା। ଜଳପଦ୍ମ ଓ ମୃଗ ମାଳିକା, ମୃଗଶାବକ ଶୁଅଁଥିବା ଘାସର ଗୁଛ, ଗୁଞ୍ଜା ଲତା ମଧ୍ୟରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ବଛଡ଼ି ଏକ କାନ ମଡ଼ି ଲହୁଛି, ଗୋପାଳମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଦହି ମଧୁ ଖାଇ ମଧୁମକ୍ଷିକା ମୃଦୁ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଘରରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ମହଳ ଅଶୋକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ତାହାର ରୂପ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଆଲୋକିତ। ବୃକ୍ଷମାନେ ସଦା ଓସରେ ଭିଜା, ପତ୍ର ତରଳ ଓ ତାଜା, କଦମ୍ବ କୁଳ ଓ ସପ୍ତଛଦା ଗଛ ଘନ ହୋଇଅଛି। କେତକୀ ଫୁଲ ଲତାରେ ଲପେଟାଯାଇଛି, ଚଉଡ଼ିଆ ପତ୍ର ତଳେ ପକ୍ଷୀର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଘରର ଜନେଲା ଓ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା, ରାଜପଥ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପୋଖରୀରେ ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଘନ ଛାୟାରେ ତରଳ ଘାସ ଏବଂ ପ୍ରତି ଫୁଲର ଝରିଥିବା ଜଳବିନ୍ଦୁ ତାରା ଅନୁପ୍ରଭା ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରୁଥିଲା। ଏହି ନିବାସ ସଦା ଫୁଲ ଓ ହିମବିନ୍ଦୁର ଝରିଥିବା ବୃଷ୍ଟିରେ ଶୀତଳ, ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ। ଘରର ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ଦେଉଳ ଘର ଭଳି, ପୁରୁଣା କୋଣ ମେଘରେ ଲୁଚି ରହିଛି, ମେଘର ହାଡ଼ସା ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୀପର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।