ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପରେ ଅଛି ଏକ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଦଳାବଳି ଘେରି ରହିଛି, ଯାହା ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗଳାଇ ପାରିବା ଶକ୍ତି ରଖିଥାଏ। ଏହି ସବୁ ଉପରେ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ଜିନିଷକୁ ମଧ୍ୟ ଘାସ କିମ୍ବା ଧୂଳି ଭଳି ସହଜରେ ଚଳାଇଦିଏ। ଏହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥାଏ, ଯେଉଁ ବାୟୁ ପାହାଡ଼କୁ ଫାଟିପାରିବା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ବହିନେଇଯିବା ଶକ୍ତି ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ଶୂନ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ଅଛି। ଏହି ସବୁ ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଯାହା ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଏକ ରୂପୀ। ତା’ପରେ, ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଆୟତନର, ଘନ ଏବଂ ଦୃଢ଼, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ସୁର୍ଯ୍ୟ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ଅଂଶ ଅଛି। ଏପରି ଭାବେ, ସାଗର, ମହାପର୍ବତ, ଦିଗପାଳ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନଗର, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଘର ମଧ୍ୟର ଏକ କକ୍ଷକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ, ସେଇ ଦୁଇ ଶିଦ୍ଧା ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ଘରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନିବାସ ଥିଲା। ଘରଟି ସେବକମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ, ମହିଳାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଥିଲା, ଘରଟି ଅଧିକାଂଶ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମୁର୍ଜାଯାଇଥିବା ପଦ୍ମର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଏମିତି ଏକ ସହର ଭଳି ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ର ପ୍ରଭାବରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ସାଗର ଭଳି, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜଳିଯାଇଥିବା ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଘାତରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ଭଳି। ଏହି ଘରଟି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚିରିଯାଇଥିବା ମେଘ, ଶୀତରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ, କିମ୍ବା ଅତି କମ ତେଲ ଥିବା ଦୀପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଘର ତାଙ୍କର ନାଥ ନ ଥିବାରୁ, ଝରିଯାଇଥିବା ପତ୍ର ସହିତ ପୁରୁଣା ଗଛ ଭଳି, ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପରେ ଅବସ୍ଥିତ ମୁହଁର ଅଲ୍ପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ବର୍ଷା ଶେଷ ହେଲେ ମାଟି କିପରି ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଏ, ସେଇପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୁଧ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ସତ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଦେବୀ ସଦୃଶ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ: "ମୋ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମୋତେ ଏବେ ସାଧାରଣ ନାରୀ ଭଳି ଦେଖୁନ୍ତୁ।" ତା’ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଘରବାସୀମାନେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ନିବାସରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗୌରୀ ଭଳି ଏକାସାଥି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ମୁଣ୍ଡୁଠାରୁ ପାଉଁଯାଏଁ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ତାଜା ଫୁଲ ଭଳି, ବସନ୍ତ ଋତୁର ଦେବୀମାନେ ଯେପରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସମଗ୍ର ଔଷଧୀ ଗାଁକୁ ଅମୃତ ଭରିଦେଲେ, ଯାହା ଶୀତଳତା, ଆନନ୍ଦ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଉଥିଲା, ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି। ସେମାନଙ୍କର ଲମ୍ବା, ତରଳ ଲତା ଭଳି କେଶ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ମଲୟାଜସ୍ମିନ ଓ ନୀଳପଦ୍ମର ଗୁଛ ସଂଚାର କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରର ଦୀପ୍ତି, ଗଳିଥିବା ସୁନା ଭରିଥିବା ନଦୀ ଭଳି ବହିଯାଉଥିଲା, ଅରଣ୍ୟକୁ ସୁନାର ଭଳି ଚମକିଉଠିଲା। ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣ ଓ ଲୀଳାମୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆକୃତି ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଲତା ଭଳି ହାତ ଚଳିଥିଲା, ରକ୍ତିମ କରତଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ନୂତନ ସୁନା ରୂପୀ କାମନାତରୁ ଅରଣ୍ୟ ଛିଟାଇଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ମୃଦୁ କିଶଳୟ ଓ ତାଜା ପତ୍ର ଭଳି, ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁନଥିଲେ, ତାଜା ପଦ୍ମ ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେ ପୁଣି ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା, ଶୁଷ୍କ ତାଳ ଓ ତମାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି କିଶଳୟ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହାର ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଇଥିଲା। "ବନଦେବୀମାନେ ଜୟ ହେଉନ୍ତୁ" ବୋଲି କହି, ଏବଂ ଏକ ମୁଠି ଫୁଲ ଦେଇ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶର୍ମା ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ବନଦେବୀମାନଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଯେପରି ହ୍ରଦର ପଦ୍ମ ଉପରେ ତୁଷାର ବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଥାଏ। "ଯେଉଁ ବନଦେବୀମାନେ ଆମର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତି କରୁନ୍ତୁ। ମହାନ ଲୋକମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧିକାଂଶ ଅନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କରନ୍ତି।" ବନଦେବୀମାନେ ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବଂଶର ଆଧାର, ଅତିଥିମାନଙ୍କର ସ୍ୱାଗତକର୍ତ୍ତା ଓ ଦ୍ୱିଜତି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଆଧାର। "ଆଜି ଆମ ପିତାମାତା ଘର ଛାଡ଼ି, ପୁଅ, ଗାଁ, ପଶୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଛି।" ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି; ଖାଲି ଘରରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ, ସେମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ନିର୍ବେଦ କରୁଛନ୍ତି। ପର୍ବତ ତାଙ୍କର ଗୁହାରୁ ନିସ୍ତାରଣ ହୋଇଥିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି ଓ ତାଳ ଅଶ୍ରୁ ନଦୀ ଭଳି ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ବିଷାଦରେ ଅନୁରଣନ କରୁଛି। ଝରଣାମାନେ, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଖୁଲିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଛାତି ଖୋଲିଯାଇଥିବା ଭଳି, ହତାଶ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରି, ତାପରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଗାଁଟି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା, କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ହୋଇ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖ ଚିତ୍କାରରେ ଭରିଯାଇଛି, ବ୍ରତ ଧରିଥିବା, ଦୁଃଖିତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର। ପ୍ରତିଦିନ, ଗଛମାନଙ୍କର ଗୁଛିଗୁଛି ଚକ୍ଷୁରୁ ତାପରେ ତୁଷାର ଅଶ୍ରୁ ଭଳି ଗରମ ଅଶ୍ରୁ ଝରିପଡ଼ୁଛି।