ଏହି ବିଶ୍ୱ ଏକ ଅସୀମ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ସେହି ଶତ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଚାଲିଥିବା ଭୂମି ସଂଖ୍ୟା ଧୂଳି କଣାରେ ଭରି ଯାଇଛି, ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳର ଉପଯୋଗରେ ଏହି ଭୂମି ଏକ ସ୍ଥିର ଆକୃତି ନେଇଛି, ଓ ତୁଷାରରେ ଭିଜି ଯାଇଛି। ଏହି ଭୂମିର ପରେ, ତାହାର ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ବିଦ୍ୟମାନ, ଯାହା ଲବଣ ମହାସାଗରର ଏକ ବୃତ୍ତ ଆକୃତିରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ବାହାରରୁ ଆବୃତ କରିଛି, ଏକ ହାତର ଦୂର୍ବଳ ଆକୃତି ଭଳି। ସେହି ସାଗରର ପରେ, ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ବୃତ୍ତ ଆକୃତିରେ ଶାକଦ୍ୱୀପର ପାଣିରେ ଭରି ଯାଇଛି, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ଲତା ଭଳି ବିସ୍ତୃତ। ଏହା ପରେ, ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ବୃତ୍ତ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଶୀତଳ ଦୁଧ ସାଗରରେ ଆବୃତ। ତାହା ପରେ, ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ବୃତ୍ତ କୁଶଦ୍ୱୀପରେ ଅନେକ ଜନମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ବୃତ୍ତ ଦହି ସାଗରରେ ଆବୃତ, ଯାହା ଦେବମାନେକୁ ସଦା ପୋଷଣ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ, କ୍ରଉଞ୍ଚଦ୍ୱୀପର ବୃତ୍ତ ଏବଂ ଖାତଖଡା ଏକ ନୂତନ ରାଜଧାନୀ ଭଳି ଆବୃତ। ଏହା ପରେ, ଘିଅ ସାଗରର ବୃତ୍ତ ଏବଂ ଶାଲମଲିଦ୍ୱୀପର ବୃତ୍ତ ଅମରମାନେ ସହିତ ଭରି ଯାଇଛି। ତାହା ପରେ, ଦେବମାନେର ମହାସାଗର ଫୁଲ ଭଳି ଧଳା, ଶେଷ ଶରୀର ଏବଂ ହରି ଆକୃତି ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ। ଏହା ପରେ, ଗୋମେଦକ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ଚିନି କାଣ୍ଡର ବୃତ୍ତ ହିମାଳୟ ଶିଖର ଭଳି ଶୁଭ୍ର। ଏହା ପରେ, ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏବଂ ମିଠା ପାଣି ସାଗର ବୃତ୍ତ। ସେହି ସାତଟି ସାଗର ବୃତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଫୁଟା ଥରେ ପ୍ରତିଚିହ୍ନିତ, ଜଳ ଭିତରେ ଜଳିଥିବା ଜଳାନ୍ତ ଇନ୍ଧନ ଭଳି। ଏହା ପରେ, ଦଶ କୋଟି ଯୋଜନା ବିସ୍ତୃତ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ, ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଛି, ହାଲି ଏବଂ ଶୋଭାମୟ, ଦେବମାନେର ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ସାତଟି ସାଗର ଦ୍ୱୀପ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ଅନୁଯାୟୀ, ତଳେ ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଅଞ୍ଚଳ ପାତାଳ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ। ଏହା ଏକ ଗଭୀର ବୃତ୍ତରେ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଗୁହାର ଗଠାନ ଭଳି, ପାତାଳକୁ ଯିବା ପଥରେ ତେଢ଼ି ଚାଲିଛି, ଭୟଙ୍କର ଗୁଣ ରହିଛି। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ, ଦଶ ଗୁଣା ଉଚ୍ଚ ଆକାଶ, ଚାରି ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ଗୁହାର ଗଠାନ ଭଳି ଭୟଙ୍କର। ଏହି ଆକାଶ ନୀଳ ପଦ୍ମର ମାଳାରେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ଶୁଷ୍କ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଆକୃତିରେ, ରତ୍ନ ଶିଖର, କମଳ, ପଦ୍ମ, ଓ ନୀଳ କମଳର ସୋଭାରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ସମସ୍ତକୁ ବାହାରରୁ ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଆବୃତ, ତିନି ଲୋକର ଭାଗ୍ୟ ଜଟା ଭଳି ଉଚ୍ଚ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ, ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ଅଜଣା ପ୍ରାଣୀର ଜଙ୍ଗଲ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପରେ, ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ, ଶୁଭ୍ର ପାଣି ଭଳି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରରୁ ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଏକ ଦଳ ଆବୃତ, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଗଳାଇ ପାରିବା ସମର୍ଥ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରରୁ ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଚଳକୁ ଗୁଡିକ ଘାସ କିମ୍ବା ଧୂଳି ଭଳି ହଳେଇ ଦେଇପାରିବା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପବନ ଆବୃତ, ପର୍ବତ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇପାରିବା ଓ ଅଗ୍ନି ଉଠାଇପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟତାରେ ଶାନ୍ତ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରରୁ, ଦଶ ଗୁଣା ବଡ଼ ଏକ ଆକାଶ ଆବୃତ, ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଏକ ଗୁଣର। ଏହା ପରେ, ଶତ ଯୋଜନା ବିସ୍ତୃତ ଏକ ଦଳ, ଘନ ଏବଂ ଦୃଢ଼, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଖଣ୍ଡରେ ଆବୃତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ୟ ଶିରୋଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେର ସାଗର, ପର୍ବତ, ଦିଗପାଳ, ଦେବମାନେର ନଗର, ଆକାଶ ଓ ଭୂମି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପାଦିତ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଘର ଭୂମିର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଦୁଇ ଶିଦ୍ଧା ମହିଳା ନିଜ ଘରକୁ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦ୶ ଶାଳା, ଦୁନିଆରେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଆସନ। ସେଠାରେ ଚିନ୍ତିତ କର୍ମଚାରୀ, ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା ମହିଳାମାନେର ମୁହଁ, ଅଧିକାଂଶ ଭାଗ ଭଙ୍ଗା, ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ଭଳି। ଏହି ଘର ଏକ ଉତ୍ସବ ହୀନ ନଗର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପ୍ରଭାବର ଶେଷ ରେ ସାଗର, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଳିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ, କିମ୍ବା ବିଜୁଳି ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ଗଛ। ଏହା ଏକ ପବନରେ ଫାଟିଥିବା ମେଘ, ତୁଷାରରେ ଜଳିଥିବା କମଳ, ଅଳ୍ପ ତେଲ ଥିବା ଦିଆ, ଦେଖିବାକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲା। ସେଠାରେ, ଘରର ମାଲିକ ହାରାଇବାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ମୁହଁର ପ୍ରଭା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ପୁରୁଣା ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି, ବର୍ଷା ଅପସ୍ରାୟ ଅଞ୍ଚଳ ଭଳି, ଧୂଳିରେ ଆବୃତ। ତାପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଦେବୀ ଭଳି। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୋ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏବେ ମୋତେ ସାଧାରଣ ମହିଳା ଭଳି ଦେଖନ୍ତୁ।" ତାପରେ, ସେଠାରେ ଘରର ଲୋକମାନେ ସେ ଦୁଇ ମହିଳାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଖିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗୌରୀ ଭଳି ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମୁଣ୍ଡରୁ ପାଉଁଯାଏଁ, ଦୁଇଜଣ ନିବିଧ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ତାଜା, ବସନ୍ତ ଦେବୀମାନେର ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି। ସେମାନେ ଔଷଧି ଗ୍ରାମକୁ ଅମୃତ ଦେଇ ଭରିଦେଲେ, ଶୀତଳତା, ଆନନ୍ଦ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଦୁଇ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ଭଳି। ସେମାନେ ଲମ୍ବା ତରଳ ଲତା ଭଳି କେଶ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଚମେଳି ଓ ନୀଳ କମଳ ମିଶିତ ତୁଳିକା ଭଳି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ସେମାନେ ଶରୀରର ଦୀପ୍ତିରେ, ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭରିଥିବା ନଦୀ ଭଳି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୃତି ଓ ଚପଳ ଶୋଭାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆକୃତି ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସାଗରର ତରଙ୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ। ଲତା ଭଳି ହସ୍ତ ଚଳନ ଓ ଲାଲ ହାତରେ, ସେ ନୂତନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚିହ୍ନର କାମନା ଗଛ ଦଳ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ କରୁଥିଲେ।