ଏ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସେଠାରେ ନଦୀପରି ତନ୍ତୁ, କଣ୍ଡ, ଓ ତୁଷାରବିନ୍ଦୁ ଥିଲା; ରାତିରେ ମଧୁମକ୍ଷୀକୁଳ ଘୁଞ୍ଚିଘଞ୍ଚି ଫିରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ, ମଶାପରି, ସେଠି ଭରି ଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଅନେକ ଅନ୍ତସ୍ତନ୍ତୁ ଗୁଚ୍ଛରେ ଠସାଠସି ଥିଲା, ଦେବତାମାନେ କରାଇଥିବା ଗୁହାଗୁଡ଼ିକରେ ଆବୃତ, ଜଳଧାରା ଦ୍ୱାରା ବହିଯାଉଥିଲା, ଦିନାଲୋକର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥଳ ରସରେ ଭିଜା, ଆକାଶରେ ହଂସମାନେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ରାତିର ସଂକୋଚନ ପାଇଁ ଏକ ପାତ୍ର ଭଳି, ଏଠିରେ ପଦ୍ମତନ୍ତୁ ଏବଂ ବସୁକିପରି ନାଗମାନେ ପାତାଳର କାଦିରେ ଡୁବିଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଏହାର ବିସ୍ତାର ସାଗରକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଉଥିଲା, ଚାରି ଦିଗକୁ କମ୍ପାଇଦେଉଥିଲା; ତଳେ ଏହା ଅନନ୍ତ ଦାନବ ଓ ତିତାନମାନେ ନାଗମାନେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ କଣ୍ଟକ ହେଉଥିଲା। ଏହାର ହୃଦୟରେ ବିଶାଳ ବୀଜ ମୃଦୁ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଯାହା ଦାନବଘାତର ଲତା, ବୀଜର ଉତ୍ସ, ସଂଯୋଗରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଓ ପୃଥିବୀ ପର୍ବତରେ ବ୍ୟାପିତ। ସେଠାରେ ବିଶାଳ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଧ୍ୟରେ ବୃହତ୍ କର୍ଣ୍ଣିକା, ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ତନ୍ତୁ ଭଳି, ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ପୁମ୍ପ ଭଳି। ସପ୍ତ ସୁନ୍ଦର ବୀଜ ଯାହା ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଚିହ୍ନ, ଏହାର ଆକାଶକୁ ମହାବୀଜ ମେରୁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ଏହା ହେଉଛି ଝିଲିକି, ତୁଷାରବିନ୍ଦୁ, ଅରଣ୍ୟ, ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଗୁଚ୍ଛ; ଏହାର ରଶ୍ମିବୃତ୍ତରେ ମେଘପରି ଲୋକମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଏହି ଭୂମି ଶତ ଯୋଜନା ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ, ସମୁଦ୍ର, ମଧୁମକ୍ଷୀ ଓ ଚାରି ଦିଗରେ ବନ୍ଧି ରହିଛି। ଏହି ଦିଗର ଅଷ୍ଟଦଳରେ ଶୟନ କରୁଥିଲା, ପଦ୍ମ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଧ୍ୱନିରେ ମଧୁର, ଏହା ନବଖଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ନବ ଭାଇ ରାଜାମାନେ ବିଭକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ, ଧୂଳିରେ ଭରିଥିଲା, ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର ଓ ତୁଷାରରେ ଭିଜିଥିଲା। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ପରେ, ତାହାର ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ ଲବଣ ଜଳର ଏକ ବୃତ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ବାହାରୁ ଏକ ବକ୍ଷବନ୍ଧ ପରି ଘେରିଛି। ତାହା ପରେ, ପୁଣି ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ ବ୍ରାସ୍ଲେଟ୍ ଆକୃତି ଏବଂ ଶାକଦ୍ୱୀପ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଂସାରର ଲତାପରି ବିସ୍ତୃତ। ଏହା ପରେ ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ ଶୀତଳ ଦୁଧ ମହାସାଗର ଘେରି ରହିଛି। ଏହା ପରେ ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ କୁଶଦ୍ୱୀପ ନାମକ ଏକ ବୃତ୍ତ ଅନେକ ଜନମାନ୍ୟ ସହିତ ଶୋଭିତ। ଏହା ପରେ ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ ଦହିର ସାଗର ଘେରିଛି, ଯାହା ସର୍ବଦା ଦେବମାନେ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, କ୍ରଞ୍ଚଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ଖାଟଖଡ଼ା ଏକ ନୂତନ ରାଜଧାନୀ ପରି ଘେରିଛି। ପରେ, ଘୃତ ସାଗର ଏବଂ ତା'ପରେ ଶାଲ୍ମଳିଦ୍ୱୀପ ଅମରମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନ। ପରେ, ଦେବମହାସାଗର ଫୁଲପରି ସ୍ଫଟିକ ଏବଂ ଶେଷ ନାଗ ଶରୀରରେ ହରିଙ୍କ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ। ପରେ, ଗୋମେଦକ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ଚିନିକଣ୍ଡ ସମାନ, ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ର ଧଳା ପରି। ପରେ, ପୁଷ୍କରଦ୍ୱୀପ ଦୁଇଗୁଣି ଆକାରରେ ଏବଂ ମିଠାପାଣି ସାଗର ଏଭଳି ଏକ ଲାଇନ୍। ସପ୍ତ ସାଗରିକ ବୃତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମେ ଅଗ୍ନିର ତୁଷାରବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଜଳରେ ଜଳନ୍ତ ଜଳାନ୍ତ ଟଣା ପରି। ପରେ, କୋଟିର ଦଶଗୁଣି ବିସ୍ତୃତ, ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବକ୍ର ଓ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବମାନେ ଭୋଗ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏପରି ସପ୍ତ ସାଗର ଦ୍ୱୀପ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ରୂପେ, ତଳକୁ ଦଶଗୁଣି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ ପାତାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରସାରିତ। ଏହି ବୃତ୍ତ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଗୁହାମୟ ଦେହରେ, ପାତାଳ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ବିକଟ ଶକ୍ତିର ଧାରଣା। ଏଠାରୁ, ଦଶଗୁଣି ଉପରକୁ ଆକାଶ, ଚାରି ଦିଗରେ, ଗୁହାମୟ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର। ନୀଳପଦ୍ମ ମାଳା, ଅର୍ଧମୁଝି ଓ ଅନ୍ଧକାର ଆକୃତି, ମଣିମାଳା, କମଳ, ଶତଦଳ ଓ ଜଳପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହା ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଥିଲା, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଭାଗ୍ୟର ଜଟାପରି। ଏ ସବୁ ଉପରେ, ଦଶଗୁଣି ମୂଲ୍ୟରେ, 'ଅଜ୍ଞାତପ୍ରାଣୀ ଚରଣ' ନାମକ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଏହା ପରେ, ଦଶଗୁଣି ମୂଲ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଆକାଶପରି ବ୍ୟାପିଛି। ଏହି ସବୁ ପରେ, ଦଶଗୁଣି ମୂଲ୍ୟରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଏକ ଦଳ ଆଛି, ଯାହା ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଗଳାଇଦେଇପାରେ। ଏହି ସବୁ ଉପରେ, ଦଶଗୁଣି ମୂଲ୍ୟରେ, ଏହା ଅଚଳ ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଘାସ ଓ ଧୂଳିପରି ହଳାଇଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଥିଲା, ଯାହା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲା, ଅଗ୍ନି ବହନ କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶୂନ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ। ଏହି ସବୁ ଉପରେ, ଦଶଗୁଣି ମୂଲ୍ୟରେ, ଚାରିପାଖରୁ ଆକାଶ ଘେରିଛି, ଯାହା ଶୂନ୍ୟ ଓ ଏକ ଗୁଣର। ପରେ, ଶତ ଯୋଜନା ବିସ୍ତୃତ, ଘନ ଓ ଗଢ଼, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ସୁନ୍ଦର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ସମୁଦ୍ର, ମହାପର୍ବତ, ଦିଗପାଳ, ଦେବସ୍ଥଳୀ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ସଂସାରକୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଘରର ଶାଳାକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ସିଦ୍ଧାନୀ ନିଜ ଘର ଦେଖିଲେ, ଏକ ଦେବଲୋକର ଅଦୃଶ୍ୟ ମଣ୍ଡପ, ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଆସନ। ଏହି ଘର ଚିନ୍ତିତ ଦାସୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଶ୍ରୁଭିଜା ମୁହଁ ନେଇଥିଲେ, ତାହାର ଗଠନ ଅଧିକାଂଶ ଭାଗ ଭ୍ରାଷ୍ଟ, ମୁଝିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଏକ ଏମିତି ସହର ପରି ଯାଁଠାରେ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଅଗସ୍ତ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଶୁଷ୍କ ସାଗର ପରି, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପୋଡ଼ା ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ବିଜୁଳିରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଗଛ ପରି। ଏହା ହେଉଛି ବାୟୁରେ ଛିଞ୍ଚି ଯାଇଥିବା ମେଘ, ଶୀତରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ, ଅଳ୍ପ ତେଲ ଥିବା ଦୀପ, ଯାହା ଦେଖି ଦୁଃଖ ଉପଜେ।