ଦେବୀ ଏହିପରି କଥା କହି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଲେ। ଲୀଳା ତାଙ୍କ ପରେ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଛାଡି ସହଜ ସମାଧିରେ ଲୀନ ହେଇଗଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ନିଜ ଶରୀର ଓ ମନସିକ ଅନ୍ତଃକରଣର ଖୋଲା ତାଳା ଛାଡିଦେଲେ, ଏକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ଘଉଁ ଛାଡି ଆକାଶକୁ ଉଡିଯିବା ପରି। ସେଠାରେ ଲୀଳା ନିଜ ପତି, ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ରାଜସଭାରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, "ଯୟ! ଦୀର୍ଘାୟୁ!" ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ସଭାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନୋନିବେଶ କରୁଥିଲେ। ସେ ରାଜପାଳିସରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଅନେକ ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦର୍ଶନିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଅନେକ ନାରୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ଅନେକ ରାଜା ଓ ମହାପ୍ରଭୁମାନେ ଥିଲେ। ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ଗଡ଼ି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ର ଭୀଡ଼ ଥିଲା; ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଚାଳ ଏକ ଭରସା ଯୋଗ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିଲା। ପୂର୍ବ ଦିଗର କାର୍ଯ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣଟ ର ଲୋର୍ଡ କରୁଥିଲେ, ଉତ୍ତର ସୀମା ବିଦେଶୀ ଦ୍ୱାରା ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ର ଶାସକ ପରିଚାଳିତ କରୁଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଅଞ୍ଚଳ ମାଳବ ର ଲୋର୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉଥିଲା, ଦକ୍ଷିଣ ସାଗରତଟ ଲଙ୍କାର ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଥିଲା। ପୂର୍ବ ସାଗରକୂଳ ମହେନ୍ଦ୍ର ଋଷି ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯିବା ପରି ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ଉତ୍ତର ସାଗରକୂଳ ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜଣା ଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ତଟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଥିବା ନଗର ଅଛି, ଏକ ପୁରାତନ ରାଜପାଳିସ ଅନେକ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯିବା ରାସ୍ତାରେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ର ଶୂଣ୍ୟ ଓ ରବିବିଜୟ ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଗୁହାଗୁଡିକୁ କବି ଓ ଗାୟକମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଆତ୍ମବିଭୋର କରୁଥିଲେ। ଆକାଶ ଉପରେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ର ଶବ୍ଦ ଭରିଯାଉଥିଲା, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଡ଼ିର ଧୂଳି ଭାରି ମେଘ ପରି ହେଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଫୁଲ, କାମ୍ଫର, ଧୂପର ଘ୍ରାଣରେ ମନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା; ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ନିୟମ ଏଠାରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ସଭା ର କ୍ଷେତ୍ର କାମ୍ଫର ଓ ସାଗର ଫେନ ପରି ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହାର ଚମକ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସ୍ତମ୍ଭ ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ଆଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ରାଜା ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ନଗର ନିର୍ମାଣରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ସଭା, ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, ଆକାଶର ଧୂଁଆ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ନିମ୍ନିତ ହୋଇ ଅବତରିଲା। ଏହି ସଭା ଚଳିବାବେଳେ, ତାହାକୁ କେହି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଅନ୍ୟ ଜନର କଳ୍ପନାରେ ନିର୍ମିତ, ଏକ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ନାରୀ ପରି। ଏହିପରି, ଲୀଳା ଆଗକୁ ଚାଲିଥିବାକୁ କେହି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଜନର କଳ୍ପନାରେ ନିର୍ମିତ; ଏକ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ନିଜ ନଗର ଦେଖିପାରିବା ନୁହେଁ। ଲୀଳା ସେଉଁଠି ଆଗକୁ ଯିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏକ ରାଜା ଅନ୍ୟ ନଗରକୁ ଯିବାବେଳେ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିଥିବା ପରି। ସେ ଏହିପରି ଦେଖିଲେ—ସେଇ ପୁଅମାନେ, ସେଇ ଯୁବତୀମାନେ, ସେଇ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପୂର୍ବପରି। ସେଇ ଭୂମିର ରାଜାମାନେ, ସେଇ ବିଦ୍ୱାନ, ସେଇ ନିକଟ ସଂଗୀ, ସେଇ ସେବକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏହା ସହିତ, ସେ ନୂତନ ବିଦ୍ୱାନ, ନୂତନ ମିତ୍ର, ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟାଧିକାରୀ ଓ ନଗରବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦିନ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଭୟଙ୍କର ଉଷ୍ଣତାରେ ଆବୃତ ଦେଖିଲେ, ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମେଘ, ଜଳ ଓ ପବନର ଶବ୍ଦ ଦେଖିଲେ। ଭୂମି ହିରା, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ନଗର, ଗ୍ରାମ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ। ରାଜା, ଦୁଇ ଏଠରେ ଏଠିଅଠ ଅର୍ଥାତ ଶୋଳ ଦିନର, ପୂର୍ବର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ପୂର୍ବର ଲୋକ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ପୂର୍ବପରି ଦେଖିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଲୀଳା ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ—"ଏହି ନଗରର ସମସ୍ତ ନିବାସୀ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଲେ ଓ ନିଜ ପୂର୍ବ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟରାତିରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବପରି ଦେଖିଲେ। ସେ ନିଜ ପତିକୁ ଶବ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ, ଫୁଲର ତାଳ ତଳେ ଆଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଶୟାନ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାପରେ ଲୀଳା ନିଦ୍ରାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ସଂଗୀମାନେ ଜାଗେଇଲେ, "ମୁଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ, ମୋତେ ରାଜସଭାକୁ ନେଇଯିଅ।" ଲୀଳା କହିଲେ—"ମୁଁ ମୋ ପତି ର ସିଂହାସନ ପାଖରେ ଦଉଡି ତାଙ୍କ କୋର୍ଟିଏରମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବି; ନହେଲେ ମୁଁ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ରାଜସଭାର ସେବକମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହୀ ହେଇ, ନିଦ୍ରା ଛାଡି ଚେତନାଶୀଳ ହୋଇଗଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ନାଗରିକ ଓ କୋର୍ଟିଏରମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବା ପରି। ଭକ୍ତ ସେବକମାନେ ସଭାଘର ସଫା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଶରତ କାଳ ମେଘ ମୁକ୍ତ ଆକାଶ ପରି। ସଭାଘରରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପମାନେ ଲାଇନରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଏହା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ପାଇଁ ତାରାମାନେ ତଳେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇଥିବା ପରି। ତଳପଟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଭିଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସଭାକୁ ପୂରିଦେଲେ, ଏହା ଏକ ନବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଉପକୂଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଏବେ ଜଳରେ ପୂରି ଯିବା ପରି। ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ନୋବଲମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଲେ, ତିନି ଲୋକ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେଲା ପରେ ତାହାର ରକ୍ଷକମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରିବା ପରି। ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଶୀତଳ ପବନ, ବିକିରଣ କାମ୍ଫର ଘ୍ରାଣରେ ଭରି, ଫୁଲର ମାଧୁର୍ୟ ଆଣି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା।