ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ମହାନ ପଦ୍ମ ସମ୍ବଳିତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏକ ରାଜା—ପଦ୍ମ ନାମକ ଏହି ରାଜା ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅନେକ ପୁଅ ଓ ଅସୀମ ଧନ-ସମ୍ପଦର ମାଳିକ ଥିଲେ। ସୀମା ରକ୍ଷାରେ ସେ ଏକ ସାଗର ସମ; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ଧାର କ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରିୟଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଥିରେ ରାତିର ପଦ୍ମ ଫୁଟେ; ତ୍ରୁଟିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଥିରେ ଘାସ ଦହିଯାଏ। ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସମ; ସେ ଏକ ସାଗର, ଯାହାରୁ କୀର୍ତ୍ତିର ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହୁଏ; ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସେ ହଂସମାନଙ୍କର ହ୍ରଦ; କଳାର ପଦ୍ମ ପାଇଁ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ବାୟୁ; ଅହଂକାରୀ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସିଂହ; ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରିୟ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣର ଖଣି। ସେ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସାଗରକୁ ମଥିଲେ; ଅନେକ ଫୁଟିଥିବା ଗୁଣର ମଧୁ; ଭାଗ୍ୟର ଫୁଲରେ ସଜିଥିବା କାମଦେବ। କ୍ରୀଡାର ଲତାର ଖେଳରେ ସେ ବାୟୁ; ସାହସର ଉତ୍ସବରେ ସେ ନାୟକ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାର ନିଶାର କୁମୁଦ ପାଇଁ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର; ଦୁର୍ଲଭ କ୍ରୀଡା ଲତାରେ ସେ ଅଗ୍ନି। ରାଜା ପଦ୍ମଙ୍କର ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ମନୋହର ରାଣୀ ଥିଲେ—ଲୀଳା ନାମକ ଏହି ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଏ ଭୂମିରେ ନବ ପଦ୍ମ ସମ ଦିଖିବା କୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଖେଳରେ ମୃଦୁବାଣୀ, ଅନନ୍ଦର ହାସରେ ମୃଦୁ ପ୍ରଭା; ତାଙ୍କର ହାସ କି ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ଭଳି। ଲୀଳାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଅଲକାପୁରୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା; ତାଙ୍କର ଦେହ ପଦ୍ମର ହୃଦୟ ସମ, ଶୀତଳ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ; ସେ ପଦ୍ମର ଜୀବନ୍ତ ରୂପ। ଲତାର ଖେଳରେ ଚମେଲି ଫୁଲର ପ୍ରଭା ଭଳି ହାସ, ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ତାଙ୍କର ହାତ ନୂତନ କଳି ସମ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ; ମାନବ ରୂପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ। ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଏବଂ ପ୍ରଭାମୟ ଦେହ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ସମ ବିହାର କରିଥିଲେ; ହଂସମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ଆନନ୍ଦ ଉଦୟ ହେଲା—ଏହା ଏକ ପ୍ରିୟଜନ ଭଳି ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ପୃଥିବୀର ଫୁଲମାନଙ୍କର ସେବା କରିବାର ଆନନ୍ଦ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଏ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ; ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ; ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି, ପ୍ରିୟଜନ ରାଜାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ। ଏହି ଭୂମିର ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା ଲୀଳା, ରାଜାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀ ନଥିବା, ଅକୃତ୍ରିମ ପ୍ରେମର ରସ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଉଦ୍ୟାନ, ଜଙ୍ଗଲ ଝାଡ଼ି, ତମାଳ ଗଛର ଗାଢ଼ ଜଙ୍ଗଲ, ଫୁଲ ତଳା ଶୟନ, ଲତାରେ ଲିପ୍ତ ଘର, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶୟନ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ରାସ୍ତା, ବସନ୍ତ ଉଦ୍ୟାନର ଝୁଲା, ଚଳିତ କୁମୁଦ ପୋଖରୀ, ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ, ସନ୍ତାନା ଗଛର ଛାୟା, କଦମ୍ବ ଓ ନୀମର ଘର, ପରିଭଦ୍ର ଗଛର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଉପତ୍ୟକା, ଜନେଲା ଥିବା ଘର, ନଦୀ କୁଳର ତଳ, ହାତୀ ଉପର ରାଜମହଳ, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ବରଫ ମହଳ, ଲତା ଲିପ୍ତ ମଣ୍ଡପ, ସୁନା ମହଳ ଓ ଗଛ, ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନର ଦିଵାଲ, ଚମେଲି ଓ ପରିଜାତ ଫୁଲର ଖୁସି, ବସନ୍ତ ଉଦ୍ୟାନର କୋଇଲା ମାନଙ୍କର ଗୀତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତିରିକି ଘାସରେ, ଝରଣାର ଚମକୁଥିବା ଜଳରେ, ସୁନା ଓ ରତ୍ନ ଖଣ୍ଡ ଥିବା ପାହାଡ଼ରେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କର ଘରରେ, ଦୂର ତପୋବନରେ, ଧଳା ପଦ୍ମର ଫୁଟିଥିବା ପୋଖରୀ, ହସୁଥିବା କୁମୁଦ, ଜଙ୍ଗଲର ଫୁଟିଥିବା ଖୋଲା ଜାଗା, ନୀଳ ପଦ୍ମର ଶୟନ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଦୈନନ୍ଦିନ ଖେଳରେ ଦୁଇଜଣ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତର, କଥା, ଅକ୍ଷର ଖେଳ, ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ, ଗୁପ୍ତ ଦାୟିଁ ଖେଳ, ନାଟକ, କବିତା, ଚିତ୍ରର ଚିହ୍ନ, ଅଞ୍ଚଳ ଭାଷା, ନଗର ଓ ଗ୍ରାମର ଆଚାର, ମାଳା, ଫୁଲର ଶୃଙ୍ଗାର, ଖେଳର ଚାଳ, ରସର ପାତ୍ର, ତାଜା ପାନ, ଗୁଆ, କପୁର, ଖେଳ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଝୁଲାର ମନୋହର ଚଳା, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଝୁଲା, ଏକାପେକା ଝୁଲା ତାଳ, ଫୁଟିଥିବା ଲତାର ମଣ୍ଡପରେ ଶରୀର ଲୁଚାଇ, ନୌକା, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଉଠ, ଜଳର ଖେଳ, ଏକାପେକା ଜଳ ଛିଟା, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, କଳା କୌଶଳ, ତାଣ୍ଡବ, ସଙ୍ଗୀତ, କଥା, ତାଳ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ, ଉଦ୍ୟାନ, ନଦୀ କୁଳ, ଗଛ, ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତା, ଅନ୍ତଃପୁର, ରାଜମହଳ—ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏପରେ ଏହି ସୁଖଭୋଗରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ପ୍ରିୟ ଓ ସ୍ନେହଶୀଳା ଲୀଳା ଏକ ଶୁଭ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଲେ: “ମୋର ପତି, ଏହି ଜଗତର ନାଥ, ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ଯୁବା ତେଜରେ ଶୋଭିତ—କିପରି ସେ ଅଜର ଓ ଅମର ହେବେ?” “ଏହି ପତିଙ୍କ ସହ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ମୋର ଉନ୍ନତ ଅଂଶ ଉତ୍ତୋଳିତ, ମୁଁ କିପରି ଏହି ଫୁଲ ଘରମାନେରେ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି?” “ଏହିପରି, ଦୀର୍ଘ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା, ତପ, ଜପ, ଏବଂ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଏକ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ସମ, ଅଜର ଓ ଅମର ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ମୁଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରଗତ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି: କିପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ନାହିଁ?” ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଲୀଳା ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, କିପରି ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରିପାରିବି?” ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: “ଓ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ତପ ଓ ଜପ ଦ୍ୱାରା, ସଫଳ ଓ ଅସଫଳ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଫଳ ପାଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅମରତ୍ୱ କଦାପି ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଲୀଳା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ପୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ହରାଇବା ଭୟରେ ଦୃତ ଶିର୍ଷା ନେଲେ: “ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୋର ପତି ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯିବେ, ତେବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିବି।