ମୋ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଡାକିଲେ, "ଆସ, ପୁତ୍ର," ବିଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ମେଘ ରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ଏକତା ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ଦେଇ ମୋତେ ତାଙ୍କର ନିଜର ଦକ୍ଷିଣ ମାନ୍ଦାର ଫୁଲର ପ୍ରମୁଖ ଉତ୍ତର ପତ୍ରରେ ଯୋଡିଲେ। ମୋ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା, ମୟୂର ଚମଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ହାସୁଆ ପରି ବସିଥିବା, ମୋତେ କହିଲେ। ତିନି କହିଲେ, "ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ପୁତ୍ର, ତୁମର ଚଞ୍ଚଳ ମନ, କପି ପରି ଏକାଗ୍ର ହେଉ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଢାକିଯାଉ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ଖରାରେ ଢାକିଯାଏ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଏକ ଅଜ୍ଞାନରେ ବିନ୍ଧିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବକୁ ଭୁଲିଗଲି। ଏହା ପରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲି, ଜାଗୃତ ମନ ରେ ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ବିନ୍ଧି, ଜନସାଧାରଣ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ନିଚ ଲୋକ ପରି ଅନୁଭବ କରିଲି। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିଲି, "ଏହି 'ସଂସାର' ନାମକ ଦୋଷ କିପରି ଆସିଲା?" ଏପରି ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କରି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲି। ତାପରେ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ଦୁଃଖର ଉପାୟ ପଚାର, ତୁମେ ସଦା ଶୁଭ ରହିବ।" ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାନ୍ଦାର ପତ୍ରରେ ବସି, ସଂସାର ରୋଗର ଔଷଧ ଦେଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ନାମକ ସଂସାର କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ଜୀବ ପାଇଁ କିପରି ଶେଷ ହୁଏ?" ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପରମ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଲେ; ଏହା ଜାଣି, ମୁଁ ମନେ କରିଲି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅର୍ଥ ବୁଝି ଓ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତର କାରଣ ଓ ବକ୍ତା, ମୋତେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶାପରେ ଅଜ୍ଞାନରେ ବିନ୍ଧିଥିଲା; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ କରିଥିଲି, ଯେପରି ଏହି ଜ୍ଞାନର ସାର ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯିବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉପକାର ହେବ।" "ଏବେ ଶାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ପରମ ଜାଗୃତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ମୁଁ ନିଜରେ ଏକତାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି।" "ଏବେ ଭୂମିର ଆସନକୁ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଉ; ଭାରତବର୍ଷକୁ ଯାଉ, ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ।" "ସେଠାରେ, ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠ, ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଅ।" "ଏପରି, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ବିରକ୍ତ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ରାଗ ନିରପେକ୍ଷ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦିଅ।" ଏପରି ମୋ ପିତା, ପଦ୍ମଜ, ମୋତେ ଆଦେଶ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିଛି, ରାଘବ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଏଠାରେ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଛି; ଆବଶ୍ୟକ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ଛଡ଼ା ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ନିଶ୍ଚୟରେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱରେ ରହିଛି; ସଦା ଶାନ୍ତ ମନ ଏବଂ ନିଦ୍ରାପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ତଥାପି କିଛି କରିନଥିଲି। ରାଘବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅବତରଣ ଭୂମିରେ କିପରି ହେଲା, ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ପଦ୍ମଜଙ୍କର ଚିନ୍ତାନୁସାରେ ତୁମକୁ କହିଛି। ଏବେ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତ ରାମ, ତୁମେ ଏହି ପରମ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣ, ତୁମର ମନ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରୁ ଉପଜିଛି। "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଦ୍ମଜଙ୍କର ମନ କିପରି ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ଅବତରଣରେ ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲା?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ପରମ ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ, ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗ ପରି ନିରନ୍ତର ଅନୁଭୂତିରେ ଉପଜିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର କ୍ରମ ଉପଜାଇ, ତିନି ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିର କ୍ରିୟା ସମୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତର ମୋହ ଦେଖି, ପରମେଶ୍ୱର କରୁଣାରେ ବିନ୍ଧିଗଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କରି, ଭୂମିରେ ପଠାଇଲେ, ଯେପରି ଜଗତର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହୁଏ। ମୁଁ ଯେପରି ପଠାଯାଇଥିଲି, ସେପରି ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷି, ସନତ୍କୁମାର, ନାରଦ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ମାନେ ପଠାଯାଇଥିଲେ। ଧର୍ମପଥ ଓ ଜ୍ଞାନପଥ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଜଗତକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମନର ବଡ଼ ମାୟାରେ ଲୋକ ବନ୍ଧିଥିଲେ। ଏପରି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, କୃତୟୁଗ ଶେଷ ହେଲା, କ୍ରିୟାର ଶୁଦ୍ଧି କମିଗଲା, ଭୂମି କ୍ଷୀଣ ହେଲା। କ୍ରିୟାର ନିୟମ ଏବଂ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପାଇଁ, ଭୂମିର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ରାଜାମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଅନେକ ଉପବିଧି, କ୍ରିୟା ସଂପ୍ରଦାୟ ଓ ଯଜ୍ଞ ଶାସ୍ତ୍ର ତିଆରି ହୋଇ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ପ୍ରଚାର ହେଲା। ଏଠାରେ କାଳଚକ୍ର ଘୂରିବା ସହ, ନିୟମ କ୍ରମ ଶୁନ୍ୟ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ଖାଇବା ଓ ଧାନ ଚାଷରେ ଲଗିଗଲେ। ଭୂମିର ରାଜାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପାଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ; ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିଲେ। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧ ବିନା ଭୂମି ଶାସନ କରିପାରିବା ନଥିବାରୁ, ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା ଦୁଃଖରେ ଆସିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ, ଆମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ଦେଲୁ। ଏହିପରି ଏହି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଥମେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିବର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ପରେ ଏହା ଜଗତରେ ଫେଲିଗଲା ଏବଂ ରାଜଜ୍ଞାନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ରାଜଜ୍ଞାନ, ରାଜ ଗୁପ୍ତ ଓ ପରମ ଶାସ୍ତ୍ର—ଏହି ତିନି ବୁଝି, ରାଘବ, ରାଜାମାନେ ପରମ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ଏବେ, ଅନେକ ପବିତ୍ର ରାଜାମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ, ତୁମେ, ରାମ, ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଦଶରଥଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ତୁମର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ନିମିତ୍ତହୀନ ବିରକ୍ତି ଉପଜିଛି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାମ। ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବିରକ୍ତି ସାଧାରଣତଃ କିଛି କାରଣରୁ ଉପଜେ, ଏହା ରାଜ ବିରକ୍ତି ହୋଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅପୂର୍ବ ବିରକ୍ତି ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଉପଜିଛି, ଧର୍ମିକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି; ତୁମର ବିରକ୍ତି ନିମିତ୍ତହୀନ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିଜ ବିବେକରୁ ଉପଜିଛି।