ସେହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମୁନିବର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆଗମନକୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଆସିବାଟିଏ ଏମିତି ମନେ ହେଉଛି, ଯେପରି ଆମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲୁ, ସେହି ପ୍ରିୟବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ, କିମ୍ବା ହାରାଇଯାଇଥିବା କିଛି ଫେରି ମିଳିଗଲା। ଆପଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମୋ ହୃଦୟ ଏମିତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି, ଯେପରି ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ, କିମ୍ବା ମୃତ ଭାବିଥିବା କେହି ପୁଣିଥରେ ଫେରି ଆସନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବସିଥିବା ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖି କିଏ ଖୁସି ହେବେ ନାହିଁ? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି, ଆପଣଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ? ଆପଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ରାଜଋଷି, ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ଉଜ୍ୱଳ। ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମଋଷି ପଦକୁ ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅନ୍ତୁ। ଯେପରି ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଶିତଳତା ମିଳେ, ଏମିତି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ମନ ଶିତଳ ଓ ଖୁସି ହୁଏ। ଆପଣ ରାଗ, ଭୟ, ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ—ଏମିତି ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ମୁଁ ନିଜକୁ ଏଉଁ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ବିଲୀନ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଖରେ ଏମିତି ଲାଗୁଛି, ଯେପରି ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଦେଉଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହେଲା। ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଏବଂ ନିଜ ମନରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାନି ନମସ୍କାର କରେ। ଆପଣ ଯେ କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାହା ସଫଳ ହେବ, ମୋର ପ୍ରଥମ କର୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମାନ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଶିକ, ନିଜ କର୍ତବ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଆପଣ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେଥିରେ ଆପଣଙ୍କ ଏକ ଦୂତ, ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ମଧୁର, ଅନୁଗ୍ରହଶୀଳ ଓ ଗୁଣମୟ କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଧର୍ମମୟ ବ୍ୟବହାର କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ, ରାଜଶିଂହ, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ଏବଂ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ମୋ ହୃଦୟରେ ଯେ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଅଛି, ତାହା ଆପଣ ନିଜେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏକ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାହାକୁ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେହି ସମୟରେ ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଏହି ଦାନବମାନେ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଦିଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ବହୁ ଥର ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଦେଇ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଭାବେ ସେହି ଯଜ୍ଞ ଅଶୁଚିତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ନିରାଶ ହୋଇ ଛାଡିଦେଇଛି। ମୋ ମନେ କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ଏ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଭାବେ ମୁଁ ଧୈର୍ୟ ଧରିଛି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ବ୍ରତ ସଫଳ ହେଉ। ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଆସିଛି, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ମାଗୁଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସିଏ ସିଂହପ୍ରତାପୀ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସମ ଶୂର, ରାକ୍ଷସନାଶକ ରାମ। ସେଉଁଠି, ଆପଣ ମୋତେ ରାମଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଶୂର, ତପସ୍ବୀ, ଏବଂ ପ୍ରଥମଜ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବି, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ ହେବେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବେ। ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଷଡ଼ିଯନ୍ତ୍ର ନ କରିପାରିବେ, ଯେପରି ନିର୍ବଳ ହରିଣ ରୁଷ୍ଟ ସିଂହ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ରାମ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ୍ସଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏମାନେ ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କ ସେବକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ ସମ। ରାମଙ୍କ ତୀର ଏମାନେ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଧୁଳି ମେଘର ବର୍ଷା ସହିପାରେ ନାହିଁ। ରାଜନ୍, ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖିବେ ନାହିଁ; ବଡ଼ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ କିଛି ଅଦାନୀୟ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ନିହତ ହେବେ, ଏହାକୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି, କାରଣ ପ୍ରାଜ୍ଞମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଜାଣିଛି, ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଧର୍ମ, ମହତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଆପଣ ମୋର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ରାମଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୋର ଏହି ଦଶରାତ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞରେ ରାମ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ କରିବେ। ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ମତ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାପରେ ରାମଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ରାଘବ, ଆପଣ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି, ସମୟ କେବେ ଅତିକ୍ରମ କରେ ନାହିଁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଶୀଘ୍ର କରନ୍ତୁ, ମନକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ଧର୍ମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ଦୟା ଓ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଉତ୍ତର ଦେବେ କି ନାହିଁ, ଏହି ଅପେକ୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ମନ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଗଲା।