ଏହି ଜଗତର ଅନେକ ଜଣଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଭୁ, ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଯେପରି ଦୟାର୍ଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଦୟାର୍ଦ୍ର ହେଲେ। ସେ, ଭୂତମାତା ପ୍ରଭୁ, କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହି ନିରାଶ, ଅଳ୍ପାୟୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ କେମିତି ଶେଷ ହେବ?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରଭୁ ପୁନି ତପ, ଧର୍ମ, ଦାନ, ସତ୍ୟ ଓ ତୀର୍ଥ ଆଦିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ତିଆରି କରି, ଦେବତା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଚିନ୍ତା କଲେ—“କେବଳ ଏହି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସମାଧାନ ହୁଏନାହିଁ।” ନିର୍ବାଣକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁଖ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉଭୟୁଁ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ଏହି ନିର୍ବାଣ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ; ତପ, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଏହାର ସାହାୟକ କିନ୍ତୁ ମୂଖ୍ୟ ଉପାୟ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଉଦାତ୍ତ ମାନବତାର ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, “ମୁଁ ଏବେ ସିଧାସଳଖ ଉପାୟ ପ୍ରକାଶ କରିବି,” ବୋଲି ପ୍ରଭୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏପରି ଭାବି, ପଦ୍ମାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ଉପଜାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ମୁଁ କେଉଁଠୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲି, ତୁରନ୍ତ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି, ଏକ ତରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ତରଙ୍ଗ ପଛରେ ଆସିଥିବା ପରି। ପ୍ରଭୁ ଏକ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲି; ସେ ଜପମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜପମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲି; ମୁଁ ନମସ୍କାର କରି ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି। ସେ ମୋତେ ଡାକି, “ଆସ, ପୁଅ,” ବୋଲି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ଧଳା ମେଘ ଚାନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରେ। ମୋ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ସ୍ୱୟଂ ମୃଗଚର୍ମ ଧାରଣ କରି, ପଦ୍ମପରେ ହଂସ ପରି ବସି, ମୋତେ କହିଲେ—“ପୁଅ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତୁମ ମନ, ବନର ବାନର ପରି ଅଶାନ୍ତ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଆବୃତ ହେଉ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଶଶକ ଆଛାଦିତ କରେ।” ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ, ପିତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ନିର୍ମଳ ସ୍ୱଭାବ ବିସ୍ମୃତି କଲି। ଏହାପରେ ମୁଁ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ପୀଡିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲି, ଏକ ନୀଚ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ। “ଏହି ସଂସାର ନାମକ ଦୋଷ କିପରି ଆସିଲା?” ବୋଲି ମୁଁ ମନେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିରବ ରହିଲି। ତାପରେ ପିତା ମୋତେ ପଚାରିଲେ—“ପୁଅ, କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ଉପାୟ ପଚାର, ତୁମେ ସଦା ସୁଖୀ ହେବ।” ତାପରେ, ମୁଁ ଯେପରି ପଚାରିଲି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ସଂସାର ରୋଗର ଔଷଧ ବଖାନିଲେ। ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ—“ଏହି ସଂସାର ନାମକ ମହାଦୁଃଖ କିପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା କିପରି ଶେଷ ହୁଏ?” ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ପବିତ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତାହା ସେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବଖାନିଲେ। ସେହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣି, ମୋତେ ଲାଗିଲା ମୁଁ ମୋ ପିତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ହୋଇଯାଇଛି। ତାପରେ, ଯାହା ଜାଣିବା ଉଚିତ, ତାହା ଜାଣି, ସ୍ୱଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ବକ୍ତା ପିତା ମୋତେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନକର୍ତ୍ତା କଲି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଜ୍ଞାନର ସାର ତୁମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର କଳ୍ୟାଣ ହେବ। ଏବେ ଶାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜାଗୃତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି, ଯେପରି ସୁନାରୁ ସୁନା। ଏବେ, ପୃଥିବୀର ମଞ୍ଚକୁ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ ଯାଅ; ଭାରତବର୍ଷକୁ ଯାଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ। ସେଠି, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଓ କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଅ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ବିରକ୍ତ ମନ, ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ ଓ ରାଗ ରହିତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ। ଏଭଳି ମୋ ପିତା ପଦ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ରଘୁନାଥ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହୁଛି, ଯେଉଁଯାଏଁ ପ୍ରଣୀମାଳାର ଧାରା ଶେଷ ନ ହୁଏ। ମୋର କିଛି ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି; ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ଆବଶ୍ୟକ ଯାଏଁ ରହିବି। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ନିଦ୍ରା ଭଳି ସ୍ଥିର ମନେ କାମ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ କିଛି କରୁନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ, ଜ୍ଞାନର ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଓ ପଦ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କ ଚିନ୍ତାନୁସାରେ କହିଦେଲି। ଏବେ, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ଦ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଆଜି ଶୁଣ; ତୁମ ମନ ମହାପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକ। “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୃଷ୍ଟି ପରେ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅବତାରଣ ସମୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚିତ୍ତ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲା?” ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱଭାବତଃ ଏକ ଅବିରତ ତରଙ୍ଗ ପରି ଉଦ୍ଭବ କଲେ, ଯେପରି ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ଅନୁକ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରି, ପ୍ରଭୁ ତିନି କାଳ—ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନ—ଜାଣିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଯଜ୍ଞ ଆଦିର ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲା, ପ୍ରଭୁ ଜଗତର ମୋହ ଦେଖି ଦୟାର୍ଦ୍ର ହେଲେ। ସେଉଁପରେ, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ନିୟୋଜିତ କରି, ପୃଥିବୀରେ ପଠାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଗତର ଅଜ୍ଞାନ ଶାନ୍ତି ପାଉ। ଯେପରି ମୋତେ ନିୟୁକ୍ତ କରାଗଲା, ସେପରି ସନତ୍କୁମାର, ନାରଦ ଓ ଅନେକ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ପଠାଯିଲେ। ଧର୍ମମୟ କ୍ରିୟା ଓ ଜ୍ଞାନ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନର ବିପୁଳ ମାୟାରେ ବନ୍ଧା ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯିଲୁ। ତାପରେ, ମହାମୁନିମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ, ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗ କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ଧର୍ମର ପବିତ୍ରତା କ୍ରମେ କମିଗଲା, ପୃଥିବୀ ଦୁର୍ବଳ ହେଲା। ତେଣୁ କ୍ରିୟାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପାଇଁ, ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ରାଜାମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।