ଏକ ଦିନ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭୟମିଶ୍ରିତ ମୁକୁର୍ଣ୍ଣା ଅଟୁଟ ମହାର୍ଷି ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେ ସ୍ୱୟଂ ଗିଲା ଏବଂ ମୁନିଙ୍କୁ ପଦ୍ୟାଘ୍ର୍ୟ ଜଳ ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ। ମୁନି ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ରୀତିରେ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମ୍ମାନରେ ରାଜାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ପାଇ ମୁନିର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ରାଜାଙ୍କ କୁଶଳ ଓ ସୁରକ୍ଷା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି ହସି ଏବଂ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କର କୁଶଳ କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏଭଳି ଦୁହେଁ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ କରି, ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଏକସାଥି ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥାନରେ ବସି, ପ୍ରତିଏକଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ପରସ୍ପରକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଆଦର ସହିତ ପରସ୍ପରର କୁଶଳ କୁ ଜାଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବାବେଳେ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଗୋ ଆଦି ପୁନଃପୁନଃ ଦାନ କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କରି, ରାଜା ହସ୍ତ ଜୋଡି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ— "ମୁନିବର, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଇଁ ନେକ୍ତର ଆଗମନ, ଅପେକ୍ଷିତ ବର୍ଷା, କିମ୍ବା ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବା ପରି। ଯେପରି ଅପେକ୍ଷିତ ଧନ ମିଳିବା, ନିର୍ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ, କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଜିନିଷ ଜାଗ୍ରତରେ ପାଇବା, ସେପରି ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ। ଯେପରି ଅଭିଲାଷିତ ସାଙ୍ଗର ସମ୍ମିଳନ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଆଗମନ, କିମ୍ବା ହରାଇଥିବା ଜିନିଷ ପୁନର୍ବାର ମିଳିବା, ସେପରି ଆପଣଙ୍କ ଆସିବା। ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡିବା, କିମ୍ବା ମୃତ ଭାବିଥିବା ଜଣେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିବାରେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ମୁନିବର, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ମୋ ମନ ଏପରି ଆନନ୍ଦିତ। ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବାସ କରୁଥିବା ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କିଏ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ ନାହିଁ? ଏହିଟି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ? ମୁଁ ଆପଣପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ସମ୍ମାନିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏବଂ ଆସିଛନ୍ତି। ଆପଣ ରାଜର୍ଷି ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଭାବେ ମୋର ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ। ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଆଲୋକିତ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଜା। ଯେପରି ଗଙ୍ଗାଜଳ ସ୍ନାନରେ ମୋ ହୃଦୟ ଶିତଳ ହୁଏ, ସେପରି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ମନ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରେ। ଆପଣ ରାଗ, ଭୟ, କ୍ରୋଧ ରହିତ, ନିର୍ମୋହ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ, ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଆଗମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର। ମୁଁ ନିର୍ମଳ, ଦୋଷ ରହିତ ଏବଂ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଛି, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ଲିନ। ମୁନିବର, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗେ, ମୁଁ ପବିତ୍ର ଓ ଧନ୍ୟ ହେଲି। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହେଲା। ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରେ ଦୁଇଥର ସମ୍ମାନ କରେ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ନମନ କରେ। ମୁନିବର, ଆପଣ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ନିମିତ୍ତ ଆସିଛନ୍ତି, ତାହା ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯିବ। ଆପଣ ଆମକୁ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ବିଚାର କରିବାକୁ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାପାଳକ, ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ।" ରାଜାଙ୍କ ଏହି ମଧୁର, ବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେଥିରେ ଅନେକ ଗୁଣ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବାରୁ, ମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଓ ଉଦାତ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ମହାପୁରୁଷ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଚମକିଉଠିଲେ ଏବଂ କହିଲେ— "ହେ ରାଜନ୍, ଏମିତି କଥା କେବଳ ଆପଣ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ, କାରଣ ଆପଣ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ। ମୋ ହୃଦୟରେ ଯେ କଥା ଅଛି, ତାହା ଆପଣ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏକ ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ରାତ୍ରିଚର ଦାନବମାନେ ତାହାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦିଅନ୍ତି। ଅନେକ ଥର ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଦେଇ ତଳେ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି। ଏପରି ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିବା ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଇଥିଲି। ମୋ ମନ ରାଗକୁ ଅନୁମତି ଦେଉନାହିଁ, ଏପରି କୌଣସି ଶାପ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ ପ୍ରତି ମୋ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି। ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର କାମ ସଫଳ ହେଉ। ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଆସିଛି, ଦୁଃଖିତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ମାଗୁଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ତାହା ଧର୍ମିକମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ଶୂରବୀର, ସିଂହ ପରାକ୍ରମୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ, ରାକ୍ଷସ ନାଶକ ରାମ। ରାଜନ୍, ତାଙ୍କୁ, ଏଇ ରାମଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅଟୁଟ, ଶ୍ୟାମ କେଶଧାରୀ, ବଡ଼ ପୁତ୍ର—ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନିଜେ ଦମନ କରିପାରିବେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଅନେକ ଅପୂର୍ବ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ଯେବେ ସେ ମିଳିବେ, ଏହି ରାତ୍ରିଚର ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ସିଂହ ସାମ୍ନାରେ ହରିଣ ଟିକିପାରିନଥାଏ।" ଏହିପରି ଦେବତା ସମ ମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ମନର ଅଭିଲାଷା ଓ ଦୁଃଖ ଖୋଲାସା କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।