ଯେତେବେଳେ ମହାନ ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା ଏବଂ ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ତକ୍ଷଣାତ ଆକାଶରୁ ଏକ ଚତୁର୍ଛତ୍ର ଭଳି ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ମନ୍ଦାର ଫୁଲର କୁଳିକୁଳି ମଞ୍ଜରୀ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ, ମଦମାତା ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରୂପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ମଗ୍ନ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ମଣିଷମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଆକାଶର ତାରାମାଳା ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି; କିମ୍ବା ମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦେବୀମାନଙ୍କର ହସର ଅଲୋକ ବିଛିତି ହୋଇଛି। ଏହି ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଏକ ଘନ ମେଘର ପ୍ରବାହ ଭଳି, କିମ୍ବା ଘୃତର ଗଠିକା ବର୍ଷା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ପ୍ରବାହ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହିମବର୍ଷା ସଦୃଶ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଭଳି, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଅଲୋକ ଭଳି, କିମ୍ବା ଦୁଧ ସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ମହାନ ଅଭିଭାସ୍ୟା ଦେଉଥିଲା। ଏହି ପୁଷ୍ପମାଳା କମଳର ତନ୍ତୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ଚଞ୍ଚଳ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଏହି ପୁଷ୍ପ ଉପରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ମନୋହର ପବନ ଏହି ମଧୁମଧୁର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ଗୀତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏଠାରେ କେତକୀର ଗୁଛ ଘୂରୁଥିଲା, ବିକଶିତ କୁମୁଦ ତଳ ଚାରିପଟେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା, ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା ଏବଂ ନୀଳ କମଳର ଆଲୋକ ଚମକୁଥିଲା। ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କର ଘରର ଅଙ୍ଗନା ଓ ଛତ୍ତ ଏହି ପୁଷ୍ପରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବିସ୍ମୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଥିଲେ, ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ଗର୍ବ ଉଠାଇ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ନୀଳ କମଳ ସଦୃଶ ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ମେଘର ଚିହ୍ନ ନଥିଲା, ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କେବେ ଦେଖିଯାଇନଥିଲା। ଏହି ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି, ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀଙ୍କର ସ୍ୱାସରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରାୟ ପନ୍ଦର ମିନିଟ ଧରି ହେଲା। ଏହି ମହାନ୍ତ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତେ ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଲେ। ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଆକାଶରେ ଘୂରିବା ସ୍ୱଭାବର, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାଙ୍କମାନେ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଅମୃତମୟ ବାଣୀ ପ୍ରଥମେ ଶୁଣିଲେ। ରଘୁବଂଶ ଚନ୍ଦ୍ର ରାମଙ୍କ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଉଚ୍ଚାରଣ ଏପରି ଉଚ୍ଚ ଯେ, ଏହି ବାଣୀ ବାକ୍ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରାସ୍ୟ। ତେଣୁ ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, ଆମେ ଆଜି ରାମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ବାଚନ ଶୁଣିଲୁ, ଯାହା ମନକୁ ଅମୃତ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ରାମ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦର ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ଶାନ୍ତିର ଅମୃତ ଭଳି ମଧୁର, ତାହା ଆମକୁ ଏକାସାଥି ଜାଗ୍ରତ କରିଦେଲେ। ଏପରେ ସମସ୍ତେ କହିଲେ, ଏହି ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଉପରେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ନିଷ୍କର୍ଷ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ତାହାପରେ ନାରଦ, ବ୍ୟାସ, ପୁଲହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ କୌଣସି ବାଧା ବିନା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସଭାକୁ ସୁନା କମଳରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଏକାସାଥି ହେଲେ। ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଆକାଶରୁ ଅବତରଣ କରି ଏହି ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ, ମୁଣ୍ଡରେ ବାୟୁ ଲାଗିଥିବା, ଅନେକ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ମହାନୁଭାବମାନେ ଶ୍ୟାମ ମେଘ ଭଳି ବ୍ୟାସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରାସ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଚ୍ୟବନ, ଉଦ୍ଦାଳକ, ଶୀର, ଶରଲୋମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେଉଁସାଜ ମଧ୍ୟରେ ମୃଗଚର୍ମ ଉଲଟାପାଲଟି, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି, ମାଳା ଓ କଙ୍କଣ ଦୋଳାୟମାନ ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମଣ୍ଡଳ ଉପରେ ସହଜରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏହି ଋଷିମାନେ ତାରାମାଳା ଭଳି ହେଉଥିଲେ, ଫୁଲର ବର୍ଷା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଆକାଶର ତାରା ଯେପରି ଚମକେ, ବ୍ୟାସ ଏଠି ତେପରି ଚମକୁଥିଲେ; ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଏଠି ତାରାମାଳା ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଏଠି ତେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ଅଙ୍ଗିରାସ ଏଠି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲେ। ଏପରି ଶିଦ୍ଧମାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କଲେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ମଣ୍ଡପ ଋଷିମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠି ଏକାସାଥି ହୋଇ ଦଶଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ବାଂଶୀ, ଘଣ୍ଟି, ଖେଳୁଥିବା କମଳ, ମୁଣ୍ଡରେ ଦର୍ବା ଓ ମଣିମୁକୁଟ ଶୋଭିଥିଲା। କେହିଙ୍କର ଜଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, କେହିଙ୍କର କପିଳ ଚୁଡ଼ା ଥିଲା, କେହିଙ୍କର ବାହୁରେ ରତ୍ନକଙ୍କଣ ଶୋଭିଥିଲା। କେହି ଚୀରବସ୍ତ୍ର, କେହି କଉପୀନ, କେହି ମୌଳି ଓ ସୂତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ପାଦେ ମୁକ୍ତାମାଳା ଦୋଳାୟମାନ ଥିଲା। ବଶିଷ୍ଠ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହି ଆକାଶଚାରୀ ମହାନ ଋଷିମାନେକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଶ୍ଲାଘା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ରାଜା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ନିୟମରେ ଶିଦ୍ଧମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ; ଶିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରି ମଧୁର ସମ୍ପର୍କ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଏକ ଅତିଥିକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଋଷିମାନେ ତଦନୁସାରେ ବିଛାଏଯାଇଥିବା ଅସନରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶବ୍ଦ, ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଓ ସ୍ତୁତିରେ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରାଯାଇଲା, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବସିଥିଲେ। ଏଠି, ରାଜସି ବିଭା ଭରିଥିବା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକସାଥି ବସିଥିଲେ। ଦେବପୁତ୍ର ନାରଦ, ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ, ମରୀଚି, ଦୁର୍ବାସା, ଅଙ୍ଗିରାସ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ପ୍ରଶଂସିତ ଶରଲୋମା, ବାତ୍ସ୍ୟାୟନ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଲ୍ମୀକି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଉଦ୍ଦାଳକ, ରିଚିକ, ଶର୍ୟାତି, ଚ୍ୟବନ, ଉଷ୍ମାପ, ଘୃତର୍ଚି, ଶାଲୁଦି, ବଳୁଦି ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।