ସମସ୍ତ ପ୍ରପଞ୍ଚ ର ଆସକ୍ତି ଓ ସଂସ୍କାର ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଯିବା ପରେ, ସେମାନେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅମୃତ ସାଗର ର ତରଙ୍ଗରେ ଭାସିବା ପରି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ରାମଭଦ୍ରଙ୍କର ଯେଉଁ ମଧୁର ବାଣୀ, ଅଦ୍ଭୁତ ରଙ୍ଗରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ କାନରେ ପଡିଲା ଓ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଅସୀମ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଏହି ଅମୃତମୟ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବସିଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ପରି ମହାର୍ଷିମାନେ, ଜୟନ୍ତ, ଘୃଷ୍ଟି ଆଦି ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦଶରଥ ପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ, ନାଗରିକ, ଗାୟକ, ବାର୍ତ୍ତାବାହକ, ଉଚ୍ଚ ଜନମର ଲୋକ, ରାଜପୁତ୍ର, ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣିଲେ। ସେହିପରି, ସେବକ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପିଞ୍ଜରାରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀ, ଦୌଡ଼ିବା ମୃଗ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ନିର୍ବିକଳ ହୋଇ ରହିଗଲେ, ଚରିବା ବନ୍ଦ କରିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରହିଥିବା ନାରୀମାନେ, ନିଜ ଜନେଲାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଅଳଙ୍କାର ନିର୍ବିକଳ ଓ ଗୋଷ୍ଠୀଗତ ଭାବେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ବାଗିଚା ରେ ଲତାମାନେ, ବନରେ ବାନରମାନେ, ଅବିଚଳ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ମନୋନିବେଶ କଲେ। ଅକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ନାରଦ, ବ୍ୟାସ, ପୁଲହ ପରି ମହାର୍ଷିମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଵିଦ୍ୟାଧର ମୁଖ୍ୟ, ବଳବାନ୍ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚମତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ରଘୁବଂଶର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚକ୍ଷୁଶୋଭିତ ରାମ ନିର୍ବିକଳ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ସହିତ, ଆକାଶରୁ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଛତା ପରି ପଡ଼ିଲା। ମନ୍ଦାର ଫୁଲର କୁଳିରେ ବସିଥିବା ମଧୁମାକୁଡ଼ିର ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଦମାତା ଗନ୍ଧ ଓ ଶୋଭାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଏହି ଫୁଲବୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ତାରାମାଳା ଆକାଶର ବାୟୁରେ ବହି ମାଟିକୁ ଝରିଯାଉଛି, କିମ୍ବା ଦେବୀମାନଙ୍କ ହାସର ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ଭୂମିକୁ ଆଲୋକିତ କରିଛି। ଏହି ବୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ମେଘରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ବର୍ଷାବିନ୍ଦୁ, କିମ୍ବା ଘୃତର ଗୋଲା ବର୍ଷା ପରି। ଏହି ବୃଷ୍ଟି ହିମବର୍ଷା ପରି ଭବ୍ୟ, ମୁକ୍ତାମାଳା, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ, କିମ୍ବା କ୍ଷୀରସାଗର ତରଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧରେ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଚଞ୍ଚଳ ମଧୁମାକୁଡ଼ିର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ମୃଦୁ ବାୟୁରେ ନୃତ୍ୟରତ, କେତକୀ ଫୁଲ ମାଳା ଘୂରିଘୂରି ପଡ଼ୁଥିଲା, ଶତଦଳ ଫୁଲ ଛଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଝରିଯାଉଥିଲା, ନୀଳୋତ୍ପଳ ଅଳିଙ୍ଗନ ଦେଉଥିଲା। ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ଘରର ଆଙ୍ଗଣ, ଚାଲ ଏହି ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ନାଗରିକ ଓ ଜନନୀମାନେ ଗର୍ବ ଉଠାଇ ତାହା ଦେଖୁଥିଲେ। ଆକାଶ ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ନିର୍ମଳ ଓ ମେଘହୀନ ଥିଲା, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ହସାଇଦେଲା। ଏପରି ଅନୁଭବ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ହୁଏନି, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଶ୍ୱାସରେ ଉଦ୍ଭୁତ ଏହି ଫୁଲବୃଷ୍ଟି ପ୍ରାୟ ପନ୍ଦର ମିନିଟ୍ ଚାଲିଥିଲା। ମଣ୍ଡପ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଉପସ୍ଥିତମାନେ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଆଲୋଚନା ଶୁଣିଲେ। ସିଦ୍ଧମାନେ କହିଲେ, "ଏତେ ବର୍ଷ ଆମେ ଆକାଶରେ ଘୁରିଘୁରି ଏପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅମୃତମୟ କଥା କେବେ ଶୁଣିନାହିଁ। ରଘୁବଂଶ ଚନ୍ଦ୍ର ରାମଙ୍କ ଏହି ନିର୍ମୋହ ବାଣୀ ସ୍ୱୟଂ ବାଣୀପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅଗୋଚର। ଆଜି ଆମେ ରାମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣିଲୁ, ତାହା ମନକୁ ଅମୃତ ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛି। ସେଉଁଠି ସେ ଶାନ୍ତିର ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ଉତ୍ତମ ପଦ ଉପରେ ଉଚିତ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜାଗୃତ ହେଲୁ।" ଏବେ ଏହି ପବିତ୍ର ବାଣୀ ବିଷୟରେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ନାରଦ, ବ୍ୟାସ, ପୁଲହ ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ କୌଣସି ବାଧା ବିନା ଏଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି ପବିତ୍ର ସଭାକୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମରେ ମଧୁମାକୁଡ଼ି ଭଳି ଘେରିବାକୁ ଚାହାଁ।" ଏପରି କହି, ଦିବ୍ୟ ଋଷିବୃନ୍ଦ ଆକାଶରୁ ଏହି ସଭାରେ ଅବତରଣ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ, ପଛରେ ବାୟୁ ବହୁଥିଲେ, ଅଟବୀର ମହାତ୍ମାମାନେ ମେଘପରି ଘନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟାସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସଭା ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ପରି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଚ୍ୟବନ, ଉଦ୍ଦାଳକ, ଶୀର, ଶରଳୋମା ଆଦି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ତ୍ୱକ୍ଚା ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ମୃଗଚର୍ମ ବିକୃତ, ଚକ୍ଷୁ ଚଞ୍ଚଳ, ମାଳା ଓ କଙ୍କଣ ଦୋଳିତ, ସହଜରେ ନିଜ ଯାଜ୍ଞିକ ମଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାରାମାଳା ପରି ଏକାପେକ୍ଷା ଏକ ଅଧିକ ଶୋଭାମୟ, ଫୁଲବୃଷ୍ଟି ପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଆକାଶର ତାରା ଝାଲର ପରି ବ୍ୟାସ ଏଠାରେ ଉଜ୍ୱଳ, ତାରାମାଳା ପରି ନାରଦ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ସୂର୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କରିବା ସମୟରେ, ଦଶରଥପୁତ୍ରଙ୍କ ସଭା ମୁଣ୍ଡିଉଠିଲା, ଋଷିମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ଦଶ ଦିଗ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ବାଂଶୀ, ଘଣ୍ଟି, ଖେଳୁଥିବା ପଦ୍ମ ଥିଲା, କେହି ତରୁଣ କୁଶ ଓ ମଣିମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କେହି ଜଟା ମୁଣ୍ଡରେ କପିଳ ଚୂଡ଼ା, କେହି କଙ୍କଣରେ ମଣି ଲଗାଇଥିଲେ। କେହି ବାଲ୍କଳ ଓ କୌପୀନ ଧାରଣ କରି, ରେଶମ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମୃଦୁ ମେଘ ପରି ଗତି କରୁଥିଲେ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଦୋଳିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ମନ ଅନନ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।