भोगास् त्यक्तुं न शक्यन्ते तत्त्यागेन विना धियः । प्रभवामो न विपदाम् अहो सङ्कटम् आगतम्
भोग सोडता येत नाहीत; आणि ते न सोडता आपल्याला संकटातून बाहेर पडता येत नाही. अहो, किती कठीण अवस्थेला आपण आलो आहोत!
मनोमात्रजयप्राप्यं तन्व् एवेदं प्रयोजनम् । सम्पन्नं मे गिरिगुरु मौर्ख्याद् यक्षश् शिशोर् इव
हे सर्व फक्त मन जिंकूनच मिळवता येते; पण, गिरिगुरु, माझ्या अज्ञानामुळे मी ते लहान मुलासारखे वाया घालवले, जणू काही त्या मुलावर यक्षाचा प्रभाव पडला आहे.
कदा स्वशान्तिम् आगत्य गतसंसारसम्भ्रमा । बालेव लब्धदयिता सुखम् आप्स्यति नो मतिः
माझे मन कधी स्वतःच्या शांततेत पोहोचून, संसाराच्या गोंधळातून मुक्त होईल आणि जणू एखाद्या लहान मुलाला त्याचा आवडता सखा सापडावा तशी खरी आनंदाची अनुभूती घेईल?
कदोपशान्तसंरम्भं विगताशेषकौतुकम् । अपारपदविश्रान्तं मम स्यात् पावनं मनः
माझे मन कधी सर्व अस्वस्थता आणि कुतूहल सोडून, अनंत मार्गावर विसावून, पूर्णपणे शुद्ध आणि पावन होईल?
कलाकलापसम्पूर्णाच् छशाङ्काद् अपि शीतले । पदे सुरूद्ःअं विश्रम्य हसिष्यामि कदा जगत्
कधी मी कलांच्या आणि गाण्यांच्या पूर्णतेने भरलेल्या, चंद्रापेक्षाही थंड अशा ठिकाणी ठामपणे विसावून, या जगाकडे हसून पाहीन?
कलनापेलवं रूपम् उत्सृज्यालीनम् आत्मनि । कदैष्यति मनश् शान्तिं पयसीव तरङ्गकः
कधी माझं मन हे आपली नाजूक रूपं सोडून, स्वतःमध्ये पूर्णपणे विलीन होईल आणि लाट जशी पाण्यात शांत होते तशी खरी शांतता मिळवेल?
तृष्णातरङ्गाकुलितं मायामकरमालितम् । कदा संसारजलधिं तीर्त्वा स्याम् अहम् अज्वरः
कधी मी या तृष्णेच्या लाटा आणि मायेच्या मगरांनी भरलेल्या संसाराच्या समुद्रातून पार जाऊन, सर्व तापांपासून मुक्त होईन?
कदोपशान्तशुद्धासु पदवीषु विचक्षणाः । मुमुक्षूणां निवत्स्यामो निश्शोकं समदर्शनाः
कधी आपण हे विवेकी आणि मुक्तीच्या इच्छेनं भरलेले लोक, शांत आणि शुद्ध मार्गांवर, दुःखरहित आणि सर्वत्र समदृष्टी ठेवून राहू?
सन्तापितसमस्ताङ्गस् सर्वधातुभयङ्करः । संसृतिज्वर आदीर्घः कदा नश् चित्त शाम्यति
हे मन, कधी हा जन्ममरणाचा ताप, जो सर्व अंगांना त्रास देतो आणि प्रत्येक घटकाला घाबरवतो, अखेरीस शांत होईल?
निवातदीपलेखेव कदोषित्वा गतभ्रमम् । शमम् एष्यसि हे बुद्धे स्वप्रकाशाद् अनन्तरम्
हे बुद्धी, जसं वाऱ्याशिवायच्या जागेत दिव्याची ज्योत स्थिर आणि शुद्ध होते, तसंच तू स्वतःचं तेज ओळखल्यावर लगेच शांतता मिळवशील.
कदेन्द्रियाणि दुःखेभ्यस् सन्तरिष्यथ हेलया । दुरीहादग्धदेहानि गरुत्मन्त इवाब्धितः
जेव्हा तुझी इंद्रिये व्यर्थ धडपडीच्या आगीत भाजून गेलेली असतील आणि सहजपणे दुःखाच्या पलीकडे जातील, तेव्हा तू गरुडासारखा समुद्रातून वर येशील.
अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इति व्यक्तोत्थितो भ्रमः । शरदीवासितो मेघः कदा न उपशाम्यति
‘मी हाच आहे, हे माझं आहे’ असा भ्रम स्पष्टपणे उगवतो, तो शरद ऋतूतल्या ढगासारखा कधी निवळेल?
मन्दारवनलेखासु या रतिस् सा तृणायते । यत्र तत् पदम् आत्मीयं सम्प्राप्स्यामः कदा वयम्
मंदारवनातल्या नाजूक छायेत मिळणारा आनंद तृणासारखा क्षुल्लक वाटतो; आपलं खरं स्थान आपण कधी मिळवू?
वीतरागजनप्रोक्ता निर्मला ज्ञानदृष्टयः । कच्चित् पदं त्वयि मनः करिष्यन्तीति मे वद
हे मन, वैराग्य असलेल्या लोकांनी सांगितलेली, निर्मळ ज्ञानदृष्टी तुझ्यात कधी स्थिर होईल का, ते मला सांग.
हा तात मातः पुत्रेति गिरां मा स्याम् अहं पुनः । भाजनं चित्त मद्बन्धो भोजनं दुःखभोगिनाम्
अरे बाप, आई, मुलगा—या शब्दांनी मला पुन्हा कधीही हाक मारली जाऊ नये; हे मन, तूच माझ्या बंधनाचं पात्र आहेस, आणि दुःख भोगणाऱ्यांचं अन्न आहेस.
हे बुद्धे भगिनि भ्रातुर् अर्थितां पूरयाशु मे । आवयोर् दुःखमोक्षाय विचारय मुनेर् गिरः
हे बुद्धी, बहीण, माझ्या भावाची विनंती लवकर पूर्ण कर; आपल्याला या दुःखातून मुक्त व्हावं म्हणून, ऋषींच्या शब्दांचा विचार कर.
आपद् आपतति प्रीत्या भवे सति सुतेव ते । तेन भव्ये भवच्छेदभूतये सुस्थिरा भव
जगात असताना संकट तुझ्याकडे आई जशी मुलाकडे प्रेमाने येते तसं येतं; म्हणून भविष्यात संसाराचा नाश व्हावा म्हणून तू ठाम राहा.
वसिष्ठमुनिना प्रोक्ता विरक्ताः प्रथमं गिरः । ततो मुमुक्षोर् आचार उत्पत्तीनां क्रमस् ततः
वसिष्ठमुनींनी प्रथम वेळी विरक्त लोकांचे वर्णन केले; त्यानंतर मुक्तीची इच्छा असलेल्या व्यक्तीचा आचार सांगितला, आणि मग त्याच्या उत्पत्तीचा क्रम दिला.
ततस् स्थितिप्रकरणं नानादृष्टान्तसुन्दरम् । विज्ञानगर्भं सकलं यथावत् स्मर हे मते
यानंतर स्थैर्याचा विभाग आला, जो विविध सुंदर उदाहरणांनी सजलेला आणि ज्ञानाने भरलेला आहे. हे सर्व नीट लक्षात ठेव, हे बुद्धिमान.
कृतम् अपि शतशो विचारितं यद् यदि तद् उपैति न मानवस्य बुद्धिः । भवति तद् अफलं शरद्घनाभं सततम् अतो मतिर् एव कार्यसारः
एखादी गोष्ट शंभर वेळा तपासली तरी, माणसाच्या मनाने ती स्वीकारली नाही, तर ती नेहमीच निष्फळ राहते, जशी शरद ऋतूतील ढग. म्हणूनच, मन हेच खऱ्या यशाचे सार आहे.
तस्यैवम्प्रायया तत्र ततयोदारचिन्तया । सा व्यतीयाय रजनी पद्मस्येवार्ककाङ्क्षिणः
अशा प्रकारच्या विचारांनी आणि उदार मनाने तिथे त्याची रात्र गेली, जशी सूर्याची आस करणाऱ्या कमळाची रात्र जाते.
किञ्चित् तमःकडारासु किञ्चिद् अप्य् अरुणासु च । ततो विरलतारासु दिक्षु रामसितास्व् इव
काही अंधार कोपऱ्यांत उरला होता, आणि कुठे कुठे हलकी लालसर छटा दिसू लागली होती; मग दिशांमध्ये तारे विरळ होत चालले, जणू काही राम आणि सीता तिथेच आहेत असे वाटत होते.
प्रभाततूर्यघोषेण समम् इन्दुसमाननः । उत्तस्थौ राघवश् श्रीमान् पद्मः पद्माकराद् इव
प्रभातच्या वाद्यांच्या गजरात, चंद्रासारखा चेहरा असलेला तेजस्वी राघव उठला, जणू कमळ तलावातून कमळ उमलावे तसे.
प्रातस्तनं विधिं सर्वं सम्पाद्य भ्रातृसंयुतः । प्रमितात्मपरीवारो वसिष्ठसदनं ययौ
सकाळची सर्व कामे भावांसह आणि मोजक्या सोबत्यांसह पूर्ण करून, तो वसिष्ठांच्या निवासाकडे गेला.
समाधिसंस्थम् एकान्ते मुनिम् आत्मपरायणम् । दूराद् एव ननामासौ रामो विनतकन्धरः
एकांतात ध्यानात मग्न आणि आत्मस्वरूपात स्थिर असलेल्या त्या ऋषीला रामाने दूरूनच वाकून, मान खाली घालून नमस्कार केला.
तं प्रणम्याङ्गने तस्थुस् तस्मिंस् ते विनयान्विताः । यावत् तमस् समालूनं ध्वस्तं दिङ्मुखमण्डलात्
त्या स्त्रियांनी त्यांना वंदन करून नम्रतेने तिथे उभ्या राहिल्या, जोपर्यंत दिशांना व्यापून टाकलेला अंधार नाहीसा झाला.
राजानो राजपुत्राश् च ऋषयो ब्राह्मणास् तथा । आययुस् सदनं मौनं ब्रह्मलोकम् इवामराः
राजे, राजपुत्र, ऋषी आणि ब्राह्मण सगळे त्या शांत निवासस्थानी आले, जणू काही अमर लोक ब्रह्मलोकात येतात तसे.
तद् वसिष्ठस्य सदनं बभूव जनसङ्कुलम् । हस्त्यश्वरथसम्बाधं पार्थिवागारशोभनम्
वसिष्ठांचा तो निवास लोकांनी गच्च भरून गेला, हत्ती, घोडे आणि रथांनी व्यापला गेला, राजवाड्यासारखा तेजस्वी दिसू लागला.
क्षणाद् वसिष्ठो भगवान् विरराम समाधितः । आचारेणोपपन्नेन जग्राह प्रणतं जनम्
क्षणातच पूज्य वसिष्ठ ध्यानातून बाहेर आले आणि योग्य रीतीने वंदन करणाऱ्या लोकांचे स्वागत केले.
अथानुयातो मुनिभिर् विश्वामित्रान्वितो मुनिः । आरुरोह रथं श्रीमान् सहसाब्जम् इवाब्जजः
मुनिंना आणि विश्वामित्रांसह इतर ऋषींच्या सोबतीने तो तेजस्वी ऋषी झटकन रथावर चढला, जसा कमळावर जन्मलेला देव कमळावर चढतो.