नित्यम् आपूर्णताम् अन्तर् अक्षुब्धाम् इन्दुसुन्दरीम् । आपद्य् अपि न मुञ्चन्ति शशिनश् शीतताम् इव
हे लोक नेहमीच अंतःकरणातील पूर्णत्व आणि शांतता, चंद्रासारखी सुंदरता, सोडत नाहीत; कोणतीही परिस्थिती आली तरी, जसं चंद्राचं शीतलपण कधीच जात नाही, तसं त्यांचं सौम्यपण टिकून राहतं.
आकृत्यैव विराजन्ते मैत्र्यादिगुणकान्तया । नवस्तबकहासिन्या लतयेव महाद्रुमाः
मैत्री आणि इतर सद्गुणांच्या आकर्षणाने हे लोक आपोआपच तेजस्वी दिसतात; जसं मोठी झाडं नव्या फुलांनी बहरलेली असतात, तसं त्यांचं जीवन गुणांनी उजळलेलं असतं.
समास् समरसास् सोम्यास् सततं साधुसाधवः । अब्धिवद् धृतमर्यादा भवन्ति वितताशयाः
हे लोक नेहमी एकत्र, समरस, सौम्य आणि सज्जन असतात; समुद्र जसा आपली मर्यादा पाळतो, तसं हेही आपले हेतू मोठे ठेवून, मर्यादित आणि विशाल वृत्तीने वागतात.
अतस् तेषां महाबाहो पदम् आपदपासनम् । सर्वदैवानुगन्तव्यं मङ्क्तव्यं नापदर्णवे
म्हणून, हे महाबाहो, त्यांच्या अवस्थेने संकटे दूर होतात; ती नेहमीच मिळवावी, आणि दु:खाच्या समुद्रात थांबू नये.
तथा तथेह जगति विहर्तव्यम् अखेदिना । आत्मोदयाय वर्तन्ते यथा राजससात्त्विकाः
म्हणून या जगात थकवा न येता वागावे; राजस आणि सात्त्विक स्वभावाचे लोक नेहमी आत्मोन्नतीसाठीच वागत असतात.
अधिगम्यार्य सच्छास्त्रं विचार्य च पुनः पुनः । अनित्यतां स्वमनसा विविक्तेनाशु भावयेत्
सज्जन ग्रंथ मिळवून, त्याचा पुन्हा पुन्हा विचार करून, एकांत मनाने या जगातील नश्वरता लवकरच ध्यानात घ्यावी.
आदाव् अन्ते च यन् नित्यं रूपं त्रैलोक्यवर्तिनाम् । पदार्थानां तद् एवाशु भावयेन् नेतरन् मुधा
सर्व गोष्टींच्या आरंभी आणि शेवटी जे शाश्वत आहे, तीनही लोकांतील वस्तूंचे खरे स्वरूप, तेच लवकर ध्यानात घ्यावे; उगाच दुसऱ्या गोष्टींमध्ये मन लावू नये.
असम्यग्दर्शनं त्यक्त्वा व्यर्थसन्तानम् अन्तवत् । स्मर्तव्यं सम्यग् एवेदं ज्ञानसार्थम् अनन्तकम्
चुकीची दृष्टी आणि व्यर्थ, नाश पावणारे विचार सोडून, हेच खरं ज्ञानासाठी नेहमी लक्षात ठेवावं.
को ऽहं कथम् इदं वेति संसारम् इदम् आततम् । प्रविचार्यं प्रयत्नेन प्राज्ञेन सह साधुना
मी कोण आहे? हे कसं निर्माण झालं? हा संसार कसा पसरलाय? हे सर्व बुद्धिमान आणि सज्जनांच्या सोबत, प्रयत्नपूर्वक नीट तपासावं.
नाकर्मसु निमङ्क्तव्यं नानार्येण सहावसेत् । द्रष्टव्यस् सर्वविच्छेत्ता न मृत्युर् अवहेलया
अयोग्य कृत्यांमध्ये गुंतू नये, वाईट लोकांच्या संगतीत राहू नये; सर्वांचा अंत करणारा मृत्यू दुर्लक्षून चालत नाही, हे नेहमी लक्षात ठेवावं.
उच्चैःपदस्थस् तज्ज्ञेन सुमहाञ् शीतलाशयः । साधुर् एवानुगन्तव्यो मयूरेणाम्बुदो यथा
जो ज्ञानी, अत्यंत मोठ्या मनाचा आणि शांत स्वभावाचा आहे, अशा सज्जनाचा अनुकरण करावं, जसं मोर पावसाच्या ढगाचा पाठपुरावा करतो.
अहङ्कारस्य देहस्य संसारस्योद्भवस्य च । विचारम् अमलं कृत्वा सत्यम् एवाश्रयेन् नरः
अहंकार, देह आणि संसाराचा उगम यांचा निर्मळ विचार करून, माणसाने नेहमीच सत्याचा आधार घ्यावा.
शरीरम् अस्थिमांसं च त्यक्त्वा रक्ताद्य् अशोभनम् । भूतमुक्तावलीतन्तुं चिन्मात्रम् अवलोकयेत्
हाडे-मांसाने बनलेले शरीर आणि रक्त वगैरे अशोभनीय गोष्टी बाजूला ठेवून, माणसाने मुक्त झालेल्या मोत्यांच्या माळेसारखी शुद्ध चैतन्यच पाहावे.
सत्ये नित्ये तते शुद्धे सर्वगे सर्वभावने । शिवे सर्वम् इदं प्रोतं सूत्रे मणिगणो यथा
हे सर्व सत्य, शाश्वत, शुद्ध, सर्वत्र व्यापणारे, सर्वांना धारणा करणारे आणि मंगल अशा तत्त्वात गुंफलेले आहे, जसे मण्यांची माळ दोऱ्यावर ओवलेली असते.
यैव चिद् भुवनाभोगभूषणे व्योम्नि भास्करे । धराविवरकोशस्थे सैव चित् कीटकोदरे
ज्या चैतन्यामुळे सर्व जगाचा अनुभव सुंदर वाटतो, जे आकाशात, सूर्यात, पृथ्वीच्या गर्भात आहे, तेच चैतन्य किड्याच्या पोटातही आहे.
कुम्भव्योम्नां न भेदो ऽस्ति यथेह परमार्थतः । चितां शरीरसंस्थानां न भेदो ऽस्ति तथानघ
कुंभातल्या आकाशाला आणि बाहेरच्या आकाशाला जसा काही फरक नसतो, तसंच, हे पापरहित, चैतन्य आणि शरीराच्या रूपांना खरंतर काही वेगळेपण नाही.
सर्वेषाम् एव भूतानां तिक्तं कटु च नान्यथा । एकत्वाद् अनुभूतेर् हि कुतश् चिन्मात्रभिन्नता
सर्व जीवांना कडूपणा आणि तिखटपणा सारखाच असतो; अनुभव एकच असताना, शुद्ध चैतन्यात वेगळेपण कसं असू शकतं?
एकस्मिन्न् एव सततं स्थिते चिन्मात्रवस्तुनि । जातो ऽयम् अयम् उन्नष्ट इति कैषाज्ञतेह वः
एकाच नेहमी असलेल्या शुद्ध चैतन्याच्या सत्यात, 'हा जन्मला, तो नष्ट झाला' असं कोण म्हणू शकतं? अशा कल्पना फक्त अज्ञानातून येतात.
नेह तन् नाम वस्त्व् अस्ति यद् अभूत्वा प्रजायते । न च तन् नाम वस्त्व् अस्ति यद् भूत्वा प्रविलीयते
इथे असं काहीच नाही की जे आधी नव्हतं आणि नंतर निर्माण झालं; आणि असंही काही नाही की जे होतं आणि नंतर नाहीसं झालं.
आभासमात्रम् एवेदं न सन् नासच् च राघव । उत्प्लुतेनाप्रशान्तेन चेतसा सद् इव स्थितम्
हे फक्त भास आहे, हे खरेही नाही आणि खोटेही नाही, पण ज्याचे मन अस्थिर आणि शांत नाही त्याला हे खरं असल्यासारखं वाटतं.
मेह मोहो ऽस्तु वो मौर्ख्यान् नेदं सद् यत् प्रणश्यति । न चासद् इत्य् एव दृढं निर्णीयाशोकितास्तु वः
अज्ञानामुळे तुमच्यात भ्रम निर्माण होऊ द्या, पण जे नष्ट होतं त्याला खरं आहे असं ठामपणे मानू नका, आणि हे खोटं आहे असंही समजू नका—मग तुम्ही दुःखमुक्त राहाल.
असति जगति किं किलेह मोहस् सति च किम् अङ्ग विमोहकारणं तत् । जननमरणसंस्थितिष्व् अतस् त्वं भव खम् इवातिसमस् सदोपशान्तः
हे जग खरंच नसताना इथे भ्रमाला कारण काय? आणि हे खरं असेल तर, प्रिय, गोंधळायला कारणच काय? म्हणून जन्म, मृत्यू आणि अस्तित्व याबद्दल नेहमी आकाशासारखा शांत आणि समत्वाने राहा.
धीरो विचारवाञ् जन्तुर् आदाव् एव महाधिया । शास्त्रार्थविदुषा ज्ञेन सुजनेन समं वसेत्
शहाणा आणि विचार करणारा माणूस सुरुवातीपासूनच शास्त्राचा अर्थ जाणणाऱ्या, ज्ञानी आणि सज्जन लोकांच्या संगतीत राहावा.
या या दुःखविनाशिन्यो वरविज्ञानदृष्टयः । तास् ता मधाव् इव लता जायन्ते सुजने सति
ज्या ज्या उत्तम समजुती दुःख नष्ट करतात, त्या त्या चांगल्या माणसाच्या संगतीत, जसं वसंतात वेलींना फुलं येतात, तशाच उमलतात.
सुजनेन विरक्तेन हृद्येन महता सह । प्रविचार्य महाबाहो पदम् आसाद्यते परम्
सज्जन, विरक्त आणि मोठ्या मनाच्या माणसाबरोबर विचार केला, तर, हे महाबाहु, श्रेष्ठ अवस्था मिळते.
शास्त्रार्थसुजनासङ्गवैराग्याभ्याससत्कृतः । पुरुषस् त्वम् इवाभाति राम विज्ञानभाजनम्
शास्त्राचा अर्थ समजून घेणं, चांगल्या लोकांचा संग, वैराग्याचा सराव आणि शिस्त यासाठी ज्याचं कौतुक केलं जातं, असा माणूस, राम, ज्ञानाचं पात्र म्हणून तुझ्यासारखा तेजस्वी दिसतो.
त्वं तूदारनिजाचारो धीरो गुणगणार्णवः । अधितिष्ठसि निर्दुःखां जातिं राजससात्त्विकीम्
तू खरोखरच उदार वागणारा, धीरगंभीर आणि गुणांचा सागर आहेस; तू दुःखरहित, राजस आणि सात्त्विक गुणांनी युक्त अशा शुद्ध अवस्थेत वास करतोस.
भूयो ऽस्मिन् दग्धसंसारे नासि दुःखस्य भाजनम् । पाश्चात्यजन्मासि मुने स्वभावम् अनुधावसि
या जळलेल्या संसारात, आता तुझ्यावर दुःखाचा भार राहिलेला नाही; तू नव्याने जन्म घेतलास, हे मुनी, आणि आता आपली खरी प्रवृत्ती अनुसरतोस.
स्वयैवामलया दृष्ट्या तव प्रकटतां गतम् । यथाभूतं जगद्वस्तु रुचा दिनपतेर् इव
तुझ्या स्वतःच्या निर्मळ दृष्टीमुळे जगाचे खरे स्वरूप तुला स्पष्ट दिसू लागले आहे, जसे सूर्याच्या प्रकाशात सर्व वस्तू स्पष्टपणे दिसतात.
इदानीं मद्वचोराशिवह्निदग्धमलो ऽमलः । नूनम् उत्सारिताभ्रेण शरद्व्योम्ना समो भव
आता, माझ्या शब्दांच्या अग्निने तुझ्या मनातील सगळा मैल जळून गेला आहे; म्हणून तू खर्या अर्थाने निर्मळ हो, जसा शरद ऋतूतील निरभ्र आकाश असते.